Encamên lêgerînê
ziq rd dik (bakış için; sert) (yek)
nd hapt
ziq bûn l/ngh çivilenmek * çavê wê ziq bûbûn li derî dinêhertin gözleri kapıya çivilenmişti
(birinde) hoşafın yağı kesilmek
ziq bûn lê nihêrtin (birine veya bir şeye) dik dik bakmak (yek)
ziq kirin l/gh hapt etmek, ağzının payını vermek, susturmak, cevap veremez duruma getirmek
söyleyecek söz, verecek karşılık veya yapacak bir şey bulamayacak duruma düşürmek
hapt etmek
ziqaq m sokak
ziqawle zo/m yağmur kuşu (Charadrius fluvialis)
ziqbûn m çivilenme
ziqil m kireç
ziqim m zıkkım (zehir, ağı)
ziqim e (tadı) kötü. zehirdir.
ziqimandin m zıkkımlatma
l/gh zıkkımlatmak
ziqimîn m zıkkımlanma
l/ngh zıkımlanmak
ziqitandin bnr zilqitandin
ziqitîn bnr zilqitîn
ziqkirin m hapt etmek, ağzının payını verme, susturma, cevap veremez duruma getirme
ziqnebût m zıkkım (içki, sigara gibi zararlı şeylerin etkisini belirtmek için) * vê ziqnebûtê venexwe bu zıkkımı içme
ziqtandin m bizleme
l/gh bizlemek
ziqûm bot/m zakkum (Nerium oleander)
ziqûzir bnr zirnazîq
ziqziqandin m celallendirme
l/gh celallendirmek
ziqziqîn m celallenme
l/ngh celallenmek
ziq 1. rep û req 2. çik, çikandî û li piyan 3. leq
ziq bi ziqê re zeliqîn (biwêj) parçe parçeyî bûn, peritîn. tîştîşî bûn. wê wisa kir ku ziq bi ziqê re zeliqî.
ziq bûn req bûn, bêtevger sekinîn
ziq dan leqandin
ziq kirin req kirin, bêtevger sekinandin
ziqaq (navdêr, mê) kolan, kuçe, şarih, rê (bi taybetî yên teng yên navbera avahiyan.
Herwiha: zuqaq soqaq (bi rêya tirkî).
ji: ji erebî زقاق (zuqaq) jiakadi suqaqu ji sûqu, binere sûk.
ziqeziq dengê keran; zirezir
ziqil (navdêr, mê) gêç, kils, kepîr, qisil, ramûx, cas, seb, kirêc, ramux, tebeşîr
ziqinandin/diziqinîne/biziqinîne 1. leqandin 2. hejijandin
ziqinîn (lêker)(navdêr, mê) peyvek tal anku neşirîn e li şûna vexwarin anku noşîn:Remezan e lê ereqê diziqinin!.
Herwiha: zeqinîn. Tewîn: Lêker: -ziqin-.
Bide ber: kerrifîn. Binêre
Herwiha: sekitîn.
Têkildar: ziqinandin.
ji: ziqn + -în.
: ziqiner ziqinî
ziqinîn/diziqine/biziqine 1. leqîn 2. hejijîn
ziqitandin (lêker) Bi enîşk yan bi dest li yekî/ê xistin da ku wî/wê hişyar bikin yan jî bala wî/wê bikşînin, Bi darekî yan tiştekî din bi sivikî bê ku wî/wê biêşînin li yekî xistin, Piştî şer ji bo ku wan li hev bîne hatin ban (bang) xalê Elî kirin. Wexta xalê Elî gihaşte hewara wan dest bi pirsa kir. Silo got: Ketibû ser min, ji bo ku ez xwe xelas bikim min çend cara serê kêrê ziqitand newqa wî. Xalê Elî got: ziqitandina çi law! zilamê me bûye ê mirinê, sêla danîne bin newqa wî wa tije xwîn bûye. We gotibû me serê hev şikenandiye, îja ka ev çiye?, jan dan kezebê, pir êşandin, .
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: زقتاندن.
ji wêjeyê: Bi dengê pêpîkê re her kesî her tişt di cih de hişt, hema rabû ser xwe û berê xwe da xirbeyê di tenişt xirbeyê şîvê de.Çolo ziqitand Dimdim û bi dizî jê pirsî: ”Niha em diçin ku?“ ”Em diçin Akademiya Ilim û Edebê“ jêder.
Têkildar: ziqitîn.
Bide ber: niquçandin
ziqitandin/diziqitîne/biziqitîne jan dan kezebê, pir êşandin
ziqitîn (lêker) Bi enîşk yan bi dest li yekî/ê xistin da ku ew kes bête hişyar kirin yan jî bala wî/wê bê kişandin, Bi darekî yan tiştekî din bi sivikî bê ku ew kes bête êşandin li yekî hatin xistin, Ew êşa/jana wek lêdana dil yan nabize ku li ciyekî laşê mirov çêdibe. Êşa/jana wek sancîyan dere û tê yan jî kêm û zêde dibe.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: زقتین.
Bikaranîn: Diranê wî kurmî bibû û serê wî diziqitiya (wateya 3.) Ava germ rijiyabû ser pêyê wê, sor bibû, peqên avê yên mezin û piçûk li ser bîrînê bela bibû, hinek ji wan peqan vebibûn û avek sipî û bi nêm ji wan dida der. Min jê pirsî tu çawa ye? Digot ciyê birînê diziqite, êşa birînê deri û tê û axek ji dil dikişand. (wateya 3.).
Têkildar: ziqitandin.
Bide ber: êşîn
ziqitîn/diziqite/biziqite êşîn û jan pê ketin
ziqnebût (navdêr, mê) qurreder, quzilqurt, pêmirin, kerrafî, ziqûm
ziqûm cureyekî daran ê ku kulîlkên wê sor an jî spî ne û di dermansaziyê de ji bo tîmarkirina nexweşiya penceşêrê tê bikaranîn
(navdêr, mê) jale, rûl, quzilqurt, ziqnebût,nekider.
Herwiha: zuqûm.
Bide ber: ziqin, ziqinîn
ziqûm û zeherman nifireke bi du pimparên jehrîn e
ziqurat (navdêr, mê) hin avahiyên wek pîramîdan bûn li Mezopotamyayê.
Herwiha: zigurat (bi rêya zimanên ewropî).
ji: jiakadi ziqqurat ji ziqquratu (gupik, bilndahî) ji zuqaru (bilind bûn)
ziqaq m. kuçe, zuqaq, ziqaq n.
ziqawle m. zoo. tîtirvane, vîçvîçike m.
ziqil m. kirêc, kirêj, kîryec n.
ziqim m. xenîm, dîrdîlîk, ziqim, zehîr n.
ziqimandin lg. xenîm kerdene, dîrdîlîk kerdene, ziqim kerdene, ziqimnayene, dîrdîlîknayene
ziqimîn lng. . xenîmîyene, dîrdîlîkîyene, ziqimîyene
m. xenîmîyayis, dîrdîlîkîyayis, ziqimîyayis n.
ziqtandin lg. sêxe kerdene, zextî kerdene, misasî kerdene, modol kerdene, direwtî rikuyene, mesasnayene, sêxnayene, modolnayene
ziqûm m. bot. ziqnawite, ziqu m., axûdare m.