Encamên lêgerînê
xayîn nd/rd 1. hain (hiyanet eden) 2. hain (zarar vermekten, üzmekten veya kötülük yapmaktan hoşlanan kimse) 3. hain (kötü bir niyet taşıyan) 4. mec hain (hayırsız, bazen sitemli bir seslenme olarak kullanılıyor) * xayîno, ma em bi hev re wisa peyivîbûn? xain, biz seninle böylemi konuşmuştuk?
xayîn bûn l/ngh hainleşmek
xayîn gerîn l/ngh ihanet etmek, hainlik yapmak
xayîn xayîn hain hain
xayînane h haince
xayînbûn m hainleşme
xayînbûyîn m hainleşiş
xayîngerîn m ihanet etme, hainlik yapma
xayînî m hainlik
xayînî kirin ihanet etmek, hainlik yapmak
xayînkî h haince
xayîntî m hainlik, hıyanet
xayîntî kirin hainlik etmek
xayîn 1. qeleş 2. xax *“bi mirovê xayîn re megere”
xayîn û xizir, kûpê bizir (biwêj) dawiya xayin û sextekaran pûç e. bi vê meşe ew nikarin bibin xwedî tiştekî. çi gotinê xayîn û xizir, kûpê bizir.
xayînî (navdêr, mê) bêbextî, îxanet, xiniztî, xiyanet, ziyankirin li dijî welatê xwe yan gelê xwe yan hevalên xwe, dijî welatê xwe yan gelê xwe yan hevalên xwe alîkariya dijminan kirin, bêbextî, bêwefatî, nesadiqî (li gel jina xwe yan mêrê xwe), têkiliyên zayendî li gel kesekî hebûn tevî ku kesek din jina wî yan mêrê ye.
Herwiha: xaînî, xaînîtî, xaîntî, xayinî, xayinîtî, xayintî, xayînîtî, xayîntî.
ji: xayîn + -î.
Bikaranîn: Lêker: xayînî kirin. Navdêr: xayînîkirin Rengdêr: xayînîkirî
xayînî kirin (lêker)(Binihêre:) xayînî
xayînîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye xayînî kirin
xayînîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) xayînî
xayîntî/xaynetî 1. qeleşî 2. xaxî