Encamên lêgerînê
wacib ol/rd 1. vacip 2. vacip, gerekli
wacib bûn vacip olmak
wacib kirin vacip kılmak, gerekli kılmak
wacib (navdêr, nêr) erk, peywir, vatinî, delamet, berpirsiyarî, wezîfe, karê ku divê kesek bike, karê ku kesek bo hatine destnîşankirin: Wan wacib xwe bi cih neanî. (Tiştê ku diviyabû wan bikira wan nekir.), rola anku dewra tiştekî: Wacibê vê peyvê di hevokê de çi ye? (Ev peyv di hevokê de çi rolê dilîze?).
ji: Ji erebî.
Bikaranîn: Lêker: wacib bûn, wacib kirin. Navdêr: wacibbûn, wacibkirin Rengdêr: wacibbûyî, wacibkirî.
: bêwacib, bêwacibî, biwacib, biwacibî, wacibdar, wacibdarî, wacibî
wacib bûn (lêker)(Binihêre:) wacib
wacib kirin (lêker)(Binihêre:) wacib
wacibbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) wacib
wacibbûyî (rengdêr) (Binihêre:) wacib
wacibdar (rengdêr) bierk, bipeywir, bivatinî, bidelamet, biberpirsiyarî, biwezîfe.
ji: wacib + -dar.
: wacibdarî wacibdarîtî wacibdartî
wacibdarî (navdêr, mê) rewşa wacibdarbûnê.
ji: wacibdar + -î
wacibî (navdêr, mê) rewşa wacibbûnê.
ji: wacib + -î
wacibkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye wacib kirin
wacibkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) wacib
wacib rd. dîn. wacib, wecib
wacib bûn lng. wacib bîyene, gereknayene