Encamên lêgerînê
tabû m 1. tabu (bazı şeylerin dokunulmaz olduğuna inanılan dini inanç) 2. rd tabu (yasaklanarak korunan şey) 3. sos tabu, tekinsiz
tabûparêz nd/nt tabucu
tabûparêzî m tabuculuk
tabûr lşk/m 1. tabur 2. tabur (düzgün sıralar halinde art arda dizilmiş insan topluluğu)
tabûre m tabure
tabût m tabut
tabûtgeh m tabutluk
tabûyî bûn l/ngh tabulaşmak
tabûyîbûn m tabulaşma
tabû (navdêr, mê) bestel, tişta/ê ku şerm e yan qedexe ye ku bêt baskirin.
ji wêjeyê: Tabû û tolerans(sernavê nivîsek Rojan Hazim, xweza.com, 7/2004).
ji: Bi rêya frensî yan ingîlî ji zimanê tongî tabu (qedexe)
tabûr (navdêr, mê) batalyon, gurdan, mifreze
tabût 1. darbesta miriyan 2. qûn, tilor
(navdêr, mê) sindoqa ku mirovên mirî dikin tê de û bin-ax dikin.
Herwiha: tabît, tabut, tabwît.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: تابووت.
Têkildar: darbest.
ji: ji erebî تابوت (tabût, sindoq) jiarami תבותא (têbûta: sindoq), hevreha îbrî תבה (têbeh), hemû jimisri t-b-t- (sindoq, tabût)..
: tabûtçêker, tabûtî, tabûtsaz, tabûtsazî
tabûtgeh (navdêr, mê) cihê tabûtî.
ji: tabût +-geh
tabûtî (navdêr, mê) rewşa tabûtbûnê.
ji: tabût + -î
tabûyî bûn (rengdêr) bûn tabû.
ji: ta +bûyî + bûn
tabût (f.) so that, in order to
tabûr Abteilung
Bataillon
Brigade
tabû m. tabû n.
tabû bûn tng. tabû bîyene
tabûr m. lsk. tabûre m. tabûre m. tabûre, tabûra m.
tabût m. tabûte, darbeste m.
tabûyî bûn lng. tabûyî bîyene, tabûyên bîyene