Encamên lêgerînê
sirgûn m 1. sürgün, nefiy (sürgün etme) 2. sürgün (bir kimsenin sürüldüğü yer)
sirgûn bûn l/gh sürgün olmak
sirgûn kirin l/gh sürgün etmek
sirgûnbûn m sürgün olma
sirgûnbûyî rd sürgün olmuş olan
sirgûnbûyîn m sürgün oluş
sirgûnkirî rd sürgün edilmiş olan
sirgûnkirin m sürgün etme
sirgûn (navdêr, mê) xerîbî, xurbet, mişextî, awaretî, derbiderî, biyanistan, dûrwelatî, sergom, diyaspora, cihê ku ne war û welatê mirovî bi xwe ye: Gelek kurd li sirgûnê dijîn. (li dûrî yan derveyî Kurdistanê), koçberî, penaberî.
Herwiha: sergom, sirgom, sirgun, surgun, surgûn.
Bikaranîn: Lêker: sirgûn bûn, sirgûn kirin. Navdêr: sirgûnbûn, sirgûnkirin Rengdêr: sirgûnbûyî, sirgûnkirî.
: sirgûnî
sirgûn bûn (lêker)(Binihêre:) sirgûn
sirgûn kirin (lêker)(Binihêre:) sirgûn
sirgûnbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) sirgûn
sirgûnbûyî (rengdêr) (Binihêre:) sirgûn
sirgûnî (navdêr, mê) rewşa sirgûnbûnê, penaberî.
ji: sirgûn + -î
sirgûnkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye sirgûn kirin
sirgûnkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) sirgûn
sirgûn m. nefî, sirgun, menfî, surgun, nefîy n.
sirgûn kirin tg. nefî kerdene, sirgun kerdene, menfî kerdene