Encamên lêgerînê
seyahat 1. geşt, ger. geşt û guzar, seyahet 2. rewîtî m
1. geşt, ger, geşt û guzar, seyahet 2. rêwîtîm
seyahat acentesi acenteya geşt û guzart, acenteya seyahetê
acenteya geşt û guzarê, acenteya seyahetê
seyahat etmek seyahet kirin
seyahet kirin
seyahat gemisi keştiya geştê
keştiya geştê
seyahata çıkmak çûn geşt û guzarê, çûn geştê
seyahate çıkmak çûn geşt û guzarê, çûn geştê
seyahatname geştname, gername, seyhetname m
geştname, gername, seyhetname m
seya sıva.
seyaf m ikileme (tarlayı iki kez sürme)
seyah nd/rd seyyah, gezgin
seyahet m seyahat, gezi
seyahet kirin seyahat etmek
seyahetname m seyahatname
seyahî m seyyahlık, gezginlik
seyal fiz nd/rd akışkan
seyalî m akışkanlık
seyan hay ji hingiv çi ye eşek hoşaftan ne anlar
seyandî sıvalı.
seyandî (i) rd bilenik
seyandî (ii) rd sıvalı, sıvanmış olan
seyandin sıvamak.
seyandin (i) m bileme * seyandina didanan diş bileme
l/gh diş bilemek
seyandin (ii) m sıvama, sıvalama (sıva ile kaplama)
l/gh sıvamak, sıvalamak (sıva ile kaplamak) * xanî seyand evi sıvadı
seyar rd 1. seyyar, gezici, gezginci 2. seyyar belli bir yeri olmayan)
seyare (i) ast/m gezegen, plânet
seyare (ii) m araba, vesait, taşıt
seyarî m gezgincilik, gezicilik
seya rûkişandina dîwaran
seyah (navdêr) rêving, rêwî, geştyar, gerryar, gerrok, turîst, kesa/ê ku digerre (bo zewqê, ne bo kar yan ji mecbûrî).
Herwiha: seyyah.
Têkildar: seyahet, seyahî.
ji: Ji erebî
seyahet (navdêr, mê) geşt, gerr, sefer, seyran, gerrîn, ziyaret, seredan, sefer kirin.
Herwiha: seyahat, siyahat, siyahet.
ji: ji erebî.
Bikaranîn: Lêker: seyahet kirin. Navdêr: seyahetkirin Rengdêr: seyahetkirî.
: seyahetî, seyahetker, seyahetvan
seyahet kirin (lêker)(Binihêre:) seyahet
seyahetî (navdêr, mê) rewşa seyahetbûnê.
ji: seyahet + -î
seyahetker (navdêr, nêr) (navdêr, mê) ya/ê seyahet dike.
ji: seyahet + -ker
seyahetkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye seyahet kirin
seyahetkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) seyahet
seyandî (rengdêr) niximandî, nixamtî, nuxaftî, di bin tiştekê/î de bicihkirî yan veşartî.
Têkildar: seyayî, seyî.
ji: seyandin
seyandin (lêker)(navdêr, mê) niximandin, nixamtin, nuxaftin, di bin tiştekê/î de bi cih kirin yan veşartin, girê dan, girtin, lixav dan, zeft kirin, asê kirin, tewl kirin. Tewîn: Lêker: -seyîn-.
Têkildar: seyîn.
Bide ber: meyandin, seyirandin.
ji wêjeyê: Lê, sed pêl jî rabin, heta ku serê vê lehiyê negihe Silopî, kuştî û windayiyên Nisêbînê, qetlên li Êlih û Farqînê navêje qeraxê, bîrên devseyandî veneke, 47 windayên ji derûdora Girkê Ma’hmo aşkera neke…; bi kurtî heta ku Ergenekon nebe Kurdgenekon, sed konên şînê bênê vegirtin, sed nûtûq jî bênê avêtin, û hezar Elî û Welî jî bêne girtin bêla sebeb e!.
: seyandî, seyîner, seyînk.
Bi zaravayên kurdî: Kurdî (Soranî): Zazakî: dawitene Kurmancî: Kurdiya başûr: Lekî: Hewramî: ku-conj-andin
seyandin/diseyîne/biseyîne rûyê dîwer bi herî an ji kilsê û hwd betankirin
seyar (rengdêr) livok, mobîl, tişta/ê dilive, tişta/ê dikare bêt livandin, livbar.
Herwiha: seyyar, siyar , siyyar.
ji: Ji erebî.
: seyare, seyarî, seyarîtî, seyartî
seyare (navdêr, mê) tirimpêl, otomobîl, erebe, maşîn alavek pêanîn û pêbirina mirovan û tiştan e (ya bi taybetî bi mazûtê dixebite û li ser tayreyan ango tekeran dilive).
Herwiha: seyyare, siyare, siyyare. Cûnên seyareyan, jêp, kamyon, lorî, qemere, taksî, traktor.
Bide ber: balafirr keştî trên.
ji: Ji erebî, têkildarî seyar.
: seyarenas, seyarenasî, seyarevan, seyarevanî, seyarezan, seyarezanî
seyarevanî (navdêr, mê) karê seyarevanan.
ji: seyarevan + -î
seyarî (navdêr, mê) rewşa seyarbûnê, geroktî, guhêzbarî.
ji: seyar + -î
seya Pflaster
seyahat kirin reisen
seyandin pflastern
seyan m. suyax, sebax, sewax, sîyax, suwax n.
seyandî rd. suyaxkerde, sebaxkerde, suyaxnaye
seyandin tg. desuyene, suyax kerdene, sebax kerdene, dusnayene, suyax pirodayene, suyaxnayene
m. desuyayis, suyaxkerdis, sebaxkerdis, dusnayis, suyaxnayis n.
seyar rd. ragozbar, seyar, portatîf
rd. gêrok, seyar, gêrek
seyare m. seyare., rojgêr, planet, rojgêrk n.
m. tomofile, otomobîle, ereba m.
seyarî m. gêrekîye, seyarîye, gêrekênî, seyarênî m.