Encamên lêgerînê
ruh 1. can n, gan «, ruh n, giyan m, rewan m, firoher m 2. can, ruh (di wateya zindîtî, hest û pêjn de) *bu adamda ruh yok di vê mirovî de ruh nîn e (mec) m 3. puxte, noqtaya girîng, ruh *meselenin bütün ruhu burada hemî ruhê meseleyê di vir de ye 4. esans *nane ruhu esansa nane 5. can, giyan, ruh (hêza jiyanê ya bedenê) fel/n
göçü donadon, tenasuh
1. can n, gan n, ruh n, giyan m, rewan m, firoherm 2. can, ruh (di wateya zindîtî, hest û pêjn de) * bu adamda ruh yok di vê mirovî de ruh nîn e (mec)m 3. puxte, noqtaya girîng, ruh * meselenin bütün ruhu burada hemî ruhê meseleyê di vir de ye 4. esans * nane ruhu esansa nane 5. can, giyan, ruh (hêza jiyanê ya bedenê) fel/n
ruh bilgini giyannas, ruhnas, psikolog
giyannas, ruhnas, psîkolog
ruh bilimci derûnnas, giyannas, rewannas, ruhnas, psikolog nd/nt
derûnnas, giyannas, rewannas, ruhnas, psîkolog nd/nt
ruh bilimcilik derûnnasîtî, giyannasîti, ruhnasîtî, psikolojîzm m
derûnnasîtî, giyannasîtî, ruhnasîtî, psîkolojîzm m
ruh bilimi derûnnasî, giyannasî, rewannasî, ruhnasî, psikoloji m
derûnnasî, giyannasî, rewannasî, ruhnasî, psîkolojî m
ruh bilimse derûnnasiyî, giyannasiyî, psikolojîk rd
ruh bilimsel derûnnasiyî, giyannasiyî, psîkolojîk rd
ruh göçü donadon, tenasûh
donadon, tenasûh
ruh hastası nexweşê giyani, nexweşê ruhî
nexweşê giyanî, nexweşê ruhî
ruh hekimliği bijîşkiya giyani, hekîmiya ruhî
bijîşkiya giyanî, hekîmiya ruhî
ruh kazandırmak (veya ruh vermek) (cihek) şênayî kirin, şahî xistin (cihekî), kêf û xweşî kirin (cihekî)
ruh kazandırmak (veya vermek) (cihek) şênayî kirin, şahî xistin (cihekî), kêf û xweşî kirin (cihekî)
ruh ölçümü giyanpîvî, psikometrî m
giyanpîvî, psîkometrî m
giyanpîvî, psikometrî
ruh ötesi deregiyanî, metapsişik psi nd/rd
deregiyanî, metapsîşîk psî nd/rd
ruhani 1. giyani, rewanî, ruhî 2. ruhanî *ruhanî reis serokê ruhanî rd
ruhanî 1. giyanî, rewanî, ruhî 2. ruhanî * ruhanî reis serokê ruhanîrd
ruhani sınıfı cıvata ruhanî
ruhanî sınıfı civata ruhanî
ruhaniyet 1. ruhaniyet 2. manewîtî m
1. ruhaniyet 2. manewîtî m
ruhban (piraniya rahîban) ruhban nd
(piraniya rahîban) ruhban nd
ruhbaniyet ruhbanîtî, ruhbaniyet m
ruhbanîtî, ruhbaniyet m
ruhen ji aliyê giyanî ve, ji hêla derûnî ve, ji aliyê ruhî ve h
ji aliyê giyanî ve, ji hêla derûnî ve, ji aliyê ruhî ve h
ruhi giyanî, ruhî rd
ruhî giyanî, ruhîrd
ruhi sıkıntı girêcan
ruhî sıkıntı girêcan
ruhiyat giyannasî, ruhnasî, psikoloji m
giyannasî, ruhnasî, psîkolojî m
ruhiyatçı giyannas, ruhnas, psikolog nd/nt
giyannas, ruhnas, psîkolog nd/nt
ruhlu 1. biruh 2. xweyruh *ince ruhlu biri yekî xweyruhekî nazik 3. şên, biruh (mec) rd
1. biruh 2. xweyruh * ince ruhlu biri yekî xweyruhekî nazik 3. şên, biruh (mec) rd
ruhsal 1. giyanî, ruhî 2. giyannasîkî, psikolojîk rd
1. giyanî, ruhî 2. giyannasîkî, psîkolojîk rd
ruhsat 1. destûr, ruhsat 2. destûrname, ruhsatname m
1. destûr, ruhsat 2. destûrname, ruhsatname m
ruhsatiye ruhsatiye m
ruhsatiye m
ruhsatlı destûrdar, biruhsat rd
destûrdar, biruhsat rd
ruhsatname destûrname, ruhsatname m
destûrname, ruhsatname m
ruhsatsız bêdestûr, bêruhsat, bêdestûrname rd
bêdestûr, bêruhsat, bêdestûrname rd
ruhsuz 1. bêcan, bêgiyan, bêgan, bêruh 2. neşên (mec) 3. bêruh, bêhêz (mec) rd
1. bêcan, bêgiyan, bêgan, bêruh 2. neşên (mec) 3. bêruh, bêhêz (mec) rd
ruhu (bile) duymamak ruhê (yekî) pê nehisîn, pê nehisîn, haya (yekî) jê çênebûn
ruhu bile duymamak ruhê (yekî) pê nehisîn, pê nehisîn, haya (yekî) jê çênebûn
ruhu şad olsun! bi rihma Xwedê şad be! ruhê (wî) şad be!
bi rihma Xwedê şad be! ruhê (wî) şad be!
ruhum! ruhê min, giyana min!
ruhê min, giyana min!
ruhunu almak ruhê (yekî) stendin, Xwedhe emanetê xwe jê stendin, qasidê qorfelekê li ser canê (yekî) peya bûn
ruhê (yekî) stendin, Xwedhe emanetê xwe jê stendin, qasidê qorfelekê li ser canê (yekî) peya bûn
ruhunu şad etmek ruhê (yekî) şad kirin
ruhê (yekî) şad kirin
ruhunu teslim etmek can jê cûn, can dan, can jê kişîn, can spartin Xwedê, canê xwe spartin rehma Xwedê, canê xwe teslîm kirin, giyana xwe dan, temam bûn, teslîm bûn, teslimi rihma xwedê bûn, çûn rihma Xwedê
can jê cûn, can dan, can jê kişîn, can spartin Xwedê, canê xwe spartin rehma Xwedê, canê xwe teslîm kirin, giyana xwe dan, temam bûn, teslîm bûn, teslîmî rihma xwedê bûn, çûn rihma Xwedê
ruh ruh.
n 1. ruh 2. ruh, can (canlılık, duygu) * di vî mirovî de ruh nîn e bu adamda ruh yok 3. 3. ruh, can (güç, dirlik) * di te de qet ruh tune lo sende hiç can yokmuş be 4. ruh (en önemli nokta, öz) * hemî ruhê meseleyê di vir de ye meselenin bütün ruhu burada 5. fel ruh (bedeni etkin kılan canlılık ilkesi, bedenin hayal gücü) 6. psî ruh, tin
ruh ber pê de hatin canlanmak
ruh bi (yekî) ve hatin 1) kendine gelmek 2) canlanmak
ruh bi ber (yekî) ketin (birine) can gelmek
ruh bi ber ketin l/bw dirilmek (öldüğü sanılan şey canlılık kazanmak) * miribû, ji nû ve ruh bi ber ket ölmüştü, tekrar dirildi
dirilmek (öldüğü sanılan şey canlılık kazanmak) * miribû, ji nû ve ruh bi ber ket ölmüştü, tekrar dirildi
ruh bi ber xistin l/bw diriltmek
diriltmek
ruh dan l/gh 1. ödü kopmak (veya patlamak) 2. can vermek (ölmek)
1) can vermek (ölmek) 2) ödü kopmak (veya patlamak) çok korkmak
ruh dan ber l/bw canlandırmak, diriltmek
canlandırmak
ruh dan hev içli dışlı olmak (kız ve oğullarını karşılıklı olarak evlendirmek)
ruh di ber (yekî) de berdan canlandırmak, diriltmek
ruh di ber re berdan canlandırmak, yeniden diriltmek
ruh di ber re çûn canlanmak
ruh hatin (yekî) 1) (birine) can gelmek, canı yerine gelmek, canlanmak, dirilmek (güçlenip canlanmak) 2) canlanmak, hasta iken kendini toparlamak 3) canlanmak, dirilmek (öldüğü sanılan şey canlılık kazanmak)
ruh jê çûn 1) canı çıkmak (çok yıpranmak) * ji ber ku her roj cil li xwe kirin ruh jê çû her gün giyilmekten elbisemin canı çıktı 2) can vermek, son nefesini vermek
ruh jê kişîn canı çekilmek, canı çıkmak, son nefesini vermek
ruh ketin (yekî) (birine) can gelmek, canı yerine gelmek
ruh kişandin can çekişmek
ruh lê neman l/bw bitkin olmak
1) bitkin olmak 2) cansızlaşmak, zayıflanmak
ruh li ber hatin canlanmak
ruh pê de hatin canlanmak
ruh rewa lê tune kansız cansız
ruh stendin l/gh ruh almak, can almak
ruh tê de neman can kalmamak
ruh û canê xwe dan berçavê xwe kanı pahasına
ruh û îmana (yekî) qetandin canını çıkarmak (çok yormak, zora sokmak)
ruh û îmana xwe qetandin kendini paralamak (çok çaba ve özen göstermek)
ruh û îmana xwe stendin kendine eziyet çekmek
ruh û rewa lê tune bûn güçsüz takatsız olmak
ruh û rewa li (yekî) tune bûn güçsüz, takatsız olmak
ruh û rewa tê de neman dermanı kesilmek (veya dermandan kesilmek)
ruha 1.Urfa. 2.kurtuluş.
ruhanî rd 1. ruhanî 2. ruhanî (din ve mezhep işlerini ele alan, bunlarla ilgili bulunan) * serokê ruhanî ruhanî reis
ruhaniyet m ruhaniyet
ruhban nd ruhban
ruhbanîtî m ruhbaniyet
ruhbaniyet m ruhbaniyet
ruhber m canlı (yaşayıp yer değiştirebilen yaratık)
ruhberîtî m canlıcılık, animizm
ruhdan m 1. ödü kopma (veya patlama) 2. can verme (ölme)
ruhdar rd ruhlu, canlı
ruhê (tiştekî) jê kirin canını çıkarmak (hırpalamak, çok yormak, yıpratmak)
ruhê (wî) şad be! ruhu şad olsun!
ruhê (yekî) çûn 1) canı gitmek * ruhê wê diçe ku wê tiştekî bi pênûsa wê bibe kalemine bir şey olur diye canı gidiyor 2) canı çıkmak (ölmek)
ruhê (yekî) çûn û hatin canı gelip gitmek
ruhê (yekî) derketin canı çıkmak (yorulmak veya çok zorluk çekmek)
ruhê (yekî) hatin serê pozê (yekî) canı burnuna gelmek
ruhê (yekî) jê çûn 1) (birinden) nefret etmek, (birine) uyuz olmak, sinir olmak * ruhê min ji vî mirovî diçe bu adama uyuz oluyorum 2) mec can vermek
ruhê (yekî) jê derxistin canını çıkarmak (hırpalamak, çok yormak, yıpratmak)
ruhê (yekî) jê hatin (birinden) nefret etmek, (birine) uyuz olmak, sinir olmak
ruhê (yekî) jê stendin 1) canını almak 2) göbeği çatlamak
ruhê (yekî) li serê çûn (bir şeye) düşkün olmak, can atmak
ruhê (yekî) pê nehisîn ruhu (bile) duymamak
ruhê (yekî) qetandin (birini) canından bezdirmek
ruhê (yekî) qetîn canı çıkmak (çok yorulmak)
ruhê (yekî) şad kirin ruhunu şad etmek
ruhê (yekî) şîrîn bûn (biri) sempatik olmak
ruhê (yekî) stendin canını çıkarmak
ruhê (yekî) zanîn (an jî zanibûn) kalini okumak
ruhê canê min canımın içi
ruhê çivîkê tê de tune bûn kuş kadar canı olmak
ruhê kulmekî tê de tune bûn bir sıkımlık canı olmak
ruhê min 1) canım, ruhum, şekerim!, güzelim (samimi konuşmalarda) 2) ömrümün varı
ruhê mirov (an jî meriv) jê çûn can sıkıcı olmak * tiştekî wisan e ku ruhê mirov jê diçe can sıkıcı bir şey
ruhê xwe dan canını vermek, can borcunu ödemek
ruhê xwe dan (yekî) canını almak (canını verdirecek kadar memnun etmek)
ruhê xwe dan ber çavê xwe kanı pahasına, kellesini koltuğuna almak
ruhê xwe dan destê xwe canını dişine takmak
ruhê xwe kirin bedêla ruhê (yekî) (birine) kendini feda etmek
ruhê xwe qetandin kendini paralamak (çok çaba ve özen göstermek) bi
ruhê xwe stendin canını çıkarmak
ruhî m ruh, esans
ruhî (i) rd 1. ruhî, ruhsal, tinsel, psişik 2. ruhanî, ruhla ilgili
ruhî ya sirkeyê sirke ruhu
ruhistîn ol/n Azrail, Ezrail
ruhiya esansê nd esans ruhu
ruhiya sirkeyê nd sirke ruhu
ruhiya xwê kîm/nd tuz ruhu
ruhkelijî rd duygulu, duygulanmiş olan
ruhliber rd canlı
ruhn bnr ron
ruhnas nd/nt ruh bilimci, ruh bilgini, ruhiyatçı, psikolog
ruhnasî m ruh bilimi, ruhiyat, psikoloji
ruhnasîtî m ruh bilimcilik, psikolizm
ruhnik (i) n göz yaşı
ruhnik (ii) rd saydam, şeffaf
ruhnik bûn l/ngh saydamlaşmak, şeffaflaşmak
ruhnik kirin l/gh saydamlaştırmak, şeffaflaştırmak
ruhnikbûn m saydamlaşma, şeffaflaşma
ruhnikkirin m saydamlaştırma, şeffaflaştırma
ruhsat m ruhsat
ruhsatiye m ruhsatiye
ruhsatname m ruhsatname
ruhsîfet rd çok güzel kadın
ruhsivik rd cana yakın, sıcak kanlı, sempatik
ruhstîn ol/n Azrail, Ezrail
ruhxulamok rd köle ruhlu
ruhzarok rd çocuk ruhlu
ruh pifa ku li ber hemû giyaneweran e û pê dijîn; giyan
(navdêr, mê) can, giyan, rewan, firoher, saxî, jiyan: Ew bêruh e. (mirî ye) Ruha xwe ji dest dan. (mirin).
Herwiha: rih , riĥ, ruĥ.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: ڕوح.
Bide ber: reh, rih.
ji: ji erebî روح (rûḥ: ruh; bêhna xweş), hevreha aramî ܪܘܚܐ/רוחא (rûxa: ruh) û ריהא (r-y-ḥa: bêhna xweş), îbrî רוח (rûxe: ruh). Ji heman rehî rihan..
Bikaranîn: Lêker: ruh dan. Navdêr: ruhdan.
: bêruh, bêruhî, bêruhîtî, bêruhtî
ruh dan (lêker)(Binihêre:) ruh
ruh dayîn (biwêj) xweşik û dagirtî tekûz kirin. yane şaire ku nikaribe ziman texe desti .we. nikaribe ruh bide wî zimanî di vî şerî de bi ser nakeve... jan dost
ruh hatin (lêker) ruh ketin, can hatin, ruh, ruh bi.
ji: ruh + hatin
ruh hatin ber (yekî) (biwêj) şad bûn, kêfxweş bûn. 2. ji mirine xelas bûn. 3. hinek goşt girtin û bi ser xwe de hatin. bi derketina kitre we ye zindane re ruh hate ber kaltîka geveze. me gişkan deste xwe jê şûştibû, lê dit hefteyan bi şûn de ruh hate ber xidir. bi nerîn û xwarinen bûka wî ya nû rhh hate ber evdirehman.
ruh ketin (lêker) ruh hatin.
ji: ruh + ketin
ruh kişandin (lêker)can kişandin.
ji: ruh + kişandin
ruh tê de neman (biwêj) pir jar bûn, giran nexweş ketin. wan derd û kulan wisa kir ku ruh di temarê de nema. wê emeliyatê wer kir ku ruh di delil de nema.
ruha 1. rizgar (rengdêr) rizgar, azad, serbest, xilas.
Herwiha: riha ruhandin rihandin.
ji wêjeyê: Em hêvî dikin Mîr Memê ruha ket rizgar bike/derdê di dilê Memê dewa ket derman bike.(Ehmedê Xanî: Mem û Zîn, 1695).
: ruhahî ruhatî ruhayî
(navdêr, mê) bajarrek e li bakurê Kurdistanê.
Herwiha: Riha.
Hevwate: Urfa.
: ruhayî
ruha bûn (lêker) azad bûn, hur bûn, xelas bûn, xelas kirin, filitîn, rizgar bûn.
ji: ruha + bûn
ruha kirin (lêker) rizgar kirin.
ji: ruha + kirin
ruhakirin (navdêr, mê) xelas kirin, filitandin, rizgarkirin.
ji: ruha +kirin
ruhanî (navdêr, mê) manewî, giyanî, ruhî.
ji: ruh +-anî
ruhatî (navdêr, mê) rewşa ruhabûnê.
ji: ruha + -tî
ruhber (navdêr, mê) candar, giyandar, canber, canewer, canliber, ruhdar, ruhliber, giyanber, zinewer, zîndewer, zîndeber, giyanlibcr, bican, biruh, giyandar, sax, zindî.
ji: ruh +-ber
ruhberîtî (navdêr, mê) candarîtî, giyanwerîtî, anîmîzm.
ji: ruhber +-îtî
ruhdan (navdêr, mê) giya dar a rihan dide
ruhdar (navdêr) candar, giyandar, mirov û ajel û tiştên din yên ku ruh û can heye.
Herwiha: rihdar.
ji: ruh + -dar.
: ruhdarî, ruhdarîtî, ruhdartî
ruhdarî (navdêr, mê) rewşa ruhdarbûnê.
ji: ruhdar + -î
ruhdêr (navdêr, mê) vejîner, jînda, candêr, saxker, afirîner.
ji: ruh +-dêr
ruhê (yekî) di qûna (yekî) de bûn (biwêj) bi yekî ve gelekî girêdayî bûn, jê hez kirin. ka çawan e, ruhê wê di qûna serhat de ye.
ruhê (yekî) hatin serê poz (biwêj) gelekî jar bûn, zêde xemgîn bûn. wê nexweçiyê wisa kiriye ku ruhê mehmûd hatiye serê poz. wexta name derengî diketin, qudûmêdpîrka min dişkestin. ruhê wê dihate serê poz. çavê wê hema wisa li rê bû. emerîkê serdar
ruhê (yekî) kirîn (biwêj) ji kesekî re alîkarî û tiştekî pir kêrhatî kirin. lawo xwedê ji te razî be, bi van mehsên ku te ji min re anîn, te rihê min kirî.
ruhê (yekî) qebz kirin (biwêj) canê yekî stendin, kuştm. (ji bo canhildana ezraîl tê gotin.) dibêjin ezraîl ruhê gunehkaran bi eziyet qebz dike.
ruhê (yekî) qela kirin (biwêj) zilm û zext kirin. min wisa kiribû, ruhê wan şagirtan qela kiribû. celîlê celîl
ruhê (yekî) standin (biwêj) yek gelekî aciz kirin. lawo tu çi ji min dixwazî? te bi wan xerabiyên xwe ruhê min stend
ruhê (yekî) teze bûn (biwêj) di jiyanê de radeyeke xweş dest pê kirin. misto hingî ew jina nû anî ruhê wî teze bû.
ruhê (yekî) xwarin (biwêj) yek gelekî aciz kirin. heyran bûn çi ji min dixwazin? bes e!.. êdî we ruhê min xwar.
ruhê çivîkekê tê de tune bûn (biwêj) pir jar, lawaz û bêhêz bûn. tu çi ji wê belengazê dixwazî? jixwe ruhê çivîkekê tê de tune ye.
ruhê min canê min, giyanâ min, emrê min, malê min, giyana min
ruhê xwe danîn ber çavê xwe (biwêj) xwe ji mirinê re amade kirin. ji bo wê dozê me ruhê xwe danî ber çavê xwe.
ruhê xwe di ber (yekî) de dan (biwêj) ji bo kesekî yan jî dozekê xwe feda kirin. wê ruhê xwe di ber hezkiriyê xwe de da.
ruhê xwe xelas kirin (biwêj) ji mirinê rizgar bûn, di hêla derûnî de aramî bi dest xistin. wî ruhê xwe bi zorê ji destê wan sadîstan xelas kir. arjîn zêde xwe da kar û barê xwe, bi wî awayî ruhê xwe xelas kir.
ruhî (rengdêr) canî, giyanî, derûnî, rewanî, tiştê têkildarî ruhê, psîkolojîk, psîkî.
Herwiha: rihî.
Bide ber: ruhanî.
ji: ruh + -î.
: ruhiyet, ruhîtî
ruhistîn melkemot (melekê mewtê ango mirinê); Ezraîl eleyhiselam
ruhistînê (yekî) bûn (biwêj) çavtirsiyê yekî bûn, çavê yekî zehf tirsandin. cengo ruhistînê wê ye. hûn wê bewaleyî cengo bikin û têkildar nebin.
ruhîtî (navdêr, mê) rewşa ruhîbûnê.
ji: ruhî + -tî
ruhnahî 1. tiştên şil Baştir: şile 2. enerjiya pêdîtinê Baştir: ronahî
ruhnas (navdêr, mê) psîkolog, derûnnas, rewannas, giyannas, cannas
ruhnasî (navdêr, mê) psîkolojî, rewannasî, giyannasî, cannasî, derûnnasî, lêkolînên zanistî li ser giyanê mirovan, bi taybetî nesaxiyên giyanî, lêkolînên zanistî li ser tevgerr û reftarên mirovan yan ajelan.
Herwiha: rihnasî.
ji: ruhnas + -î
ruhnasîtî (navdêr, mê) derûnnasîtî, giyannasîti, psikolojîzm, psîkolojîzm.
ji: ruhnas +-îtî
ruhnayî 1. tiştên şil Baştir: şile 2. enerjiya pêdîtinê Baştir: ronahî
ruhnî 1. tiştên şil Baştir: şile 2. enerjiya pêdîtinê Baştir: ronahî
ruhnikî (navdêr, mê) şefafî, zîlalî.
ji: ruhnik + -î
ruhnîkirin (navdêr)dar giyayê rihan dike
ruhnîtî 1. tiştên şil Baştir: şile 2. enerjiya pêdîtinê Baştir: ronahî
ruhstîn serenav, nêr, Ezraîl, Giyanstîn, Giyangir
ruhvegerîn jîndarbûna piştî mirinê
ruh m. spirit, soul.
ruhiyet f. morale, spirit
ruhnî f. brightness; ruhniya çavan=light of the eyes, favorite
ruhe aramî
çêyî
hêsabûn
aramî
aramî
bêdengî
sêrinî
vehesî
ruhe finden können hewan
ruhe und geborgenheit xêr û bêr
ruhen bîhna xwe dan
hêsabûn
ruhestörer tilûwerî
ruhig aram
arxayin
arxayîn
asûde

bê deng
bêdeng
haş
huzûr
ruhig werden ker bûn
ruhige ort beyaban
ruhm rûmet
serbilindî
ruh Geist
Seele
ruh şêrîn Feigling
ruh-bi-dimis Feigling
ruhber Lebewesen
ruhistîn der Todesengel, der die Seelen der Verstorbenen empfängt
ruhiştîn der Todesengel
ruhn Oberschenkel
ruh m. ruh, can, roh, gan, gîyan n.
ruh girtin lg. ruh girewtene, roh girewtene
ruhanîyet m. ruhanîyet n. ruhban n. rebik, rahîb n.
ruhî rd. ruhî, ruhên
ruhnas m/n. psîkolog, ruhsinas, ruhzan n.
ruhsat m. destûr n., ruhsat n., îzne m., rusat n.
ruhsatname m. destûrname. ruhsatname m.
ruhstîn n. cangîr, ezraîl, gangêr, ezrayîl, gangîr, gungêr, gongêr n.
ruh ruh (n)
ruh hastalığı nêweşîya psîkolojîke (m), nêweşîya ruhî (m)
ruhsal kriz krîzo psîkolojîk (n), krîzo ruhî (n)