Encamên lêgerînê
ripin m 1. kök (bazı şeylerde dip bölüm) 2. sap 3. fundalık 4. kök, köken (kaynak)
ripin kirin l/gh kökleştirmek
ripin 1. qevd, baq 2. gurz
(navdêr, mê) giyayên hûr û gurr, zarok li ser ripinê dileyîsin..
Bikaranîn: Lêker: ripin kirin. Navdêr: ripinkirin Rengdêr: ripinkirî.
Herwiha: repin
ripin kirin (lêker)(Binihêre:) ripin
ripinîn (navdêr, mê) dema rihên giyayî di erdî da pir û bi hêz dibin, bûn gurz destik qefit, pend, :giya liser binê xwe di ripinitang, :gel malbat û mêrçak jinav naçin lê nifşêwan dê şopa wan girit
ripinîn/diripine/biripine (giya û dar) rehên wî/wê pir û bi xurtî di erdê de çûn *”giya, li ser binê xwe diripine”
ripinkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye ripin kirin
ripinkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) ripin
ripin m. baqe m.f deste n., qevse m., qevde m., qerse m.
ripins m. sap, qarût, dasik, das, sop n.