Encamên lêgerînê
qurmiçîn m 1. buruşma 2. kırışma 3. büzüşme, büzülüş
l/ngh 1. buruşmak 2. kırışmak 3. büzüşmek
qurmiçîn (lêker)(navdêr, mê) çilmisîn, çirmisîn, (gul û giya yan leş) ji ber piçek hişkbûnê xeml û geşiya xwe winda kirin: gul çilmisîn, Rûyê mirovên pîr qurmiçî ye. (cil) nehilî bûn,qijilîn: Gumlekê min qurmiçiye, divê ez ûte bikim..
Herwiha: qermiçîn, qirmiçîn, qurçimîn, qerçimîn, qirçimîn. Tewîn: Lêker: -qurmiç-.
Têkildar: qurmiçandin.
: qurmiçiyayî, qurmiçî, qurmiçok
qurmiçîn/diqurmiçe/ biqurmiçe ji ber guvaştinê civîn û pelixîn hev
qurmiçîn (biqirmiçe) to become rumpled
qurmiçîn faltig werden
schrumpeln
stecken bleiben
zusammenziehen, sich ~
qurmiçîn lng. . qermiçîyene, qurmiçîyene, qirmiçîyene, çungirîyene, qirmoçiyene, çiqirîyene, calaziyene