Encamên lêgerînê
qelişîn m 1. yarılma 2. yırtılma, yırtılış
l/ngh 1. yarılmak 2. yırtılmak
qelişîn (lêker)(navdêr, mê) kelişîn, qelişîn, şeqîn, qeyişîn, telişîn, hinekî şkestin û şûna şkestinê lê diyar bûn lê hûr-hûr nebû:Ew zinara qelişîbû û qelşeka mezin lê çêbûbû. derizîn. Tewîn: -qeliş-.
Herwiha: qelşîn.
Têkildar: qelaştin.
: qelişî
qelişîn/diqelişe/biqelişe 1. derizîn 2. dirîn 3. bûn çend biran
qelişîn (biqelîşe) to split, to open
v.i. to be split
qelişîn sich spalten
qelişîn aufschlitzen
aufschlitzen, sich ~
aufspalten, sich ~
spalten
zerreißen
spalten, sich ~