Encamên lêgerînê
qebde (navdêr) desteyek, mistek, kulmek.
ji wêjeyê: Çûn îradet hate sultanê refî Çêkirî Adem bi vî şiklê bedî Emrî hate goşê Cibrîlê emîn : Qebdeê bîne ji beydaê zemîn Ew dilê erdê û hem husn û biha Zîneta meknûn û durra bê biha Hatî Cebraîl li ba emrê Letîf Çengekî axê ji wê qebra şerîf Bû wekî durra sipî wê seatê Xewte da der çûyî barê Cennetê Emrê Cebraîl kirî paşî çûnan Wê bigêrre der zemîn û asîman Behr û berr û şerq û xerbê alemê Hate gêrran hêj ne behsa Ademê Nê hezaran salê çûne axîrî Ew nebûbû Adem. hêj av û herî Paşî hingî Xaliqê her sûretê Çêkirî Adem bi destê qudretê w:Mela Hisênê Bateyî
qebd m. baqe m.r deste n., qevse m., qevde m., qerse m.
m. destik n.r qevda m.r qebza m.