Encamên lêgerînê
navber ara, aralık, fasıl, mesafe.
m 1. ara, aralık (iki şeyi birbirinde ayıran uzaklık, açıklık, mesafe) 2. ara, kesinti 3. ara (kişilerin veya toplulukların birbirine karşı olan ilgisi) * navbera min û wê ne xweş e onunla aramız iyi değil 4. ara (bir filmde, bir oyunda dinlenme süresi) 5. sp ara (haftaym) 6. fiz aralık (bir sesi bir başka sesten, kalına veya inceye doğru ayıran uzaklık) 7. mzk aralık (portenin paralel çizgileri arasındaki boşluk) 7. aralık, espas (harfler veya satırlar arasındaki açıklık) 8. ara, orta (topluluk içinde, arasında) * em di navbera xwe de li ser meseleyê mijûl bibin meseleyi ortamızda konuşalım
navber (i) m giriş, methal
navber (iii) nd/nt 1. aracı 2. ara bulucu, aracı 3. aracı, tellâl (satışlarda aracılık eden kimse)
navber dan l/gh ara vermek
ara vermek, fasıla vermek
navber dan (tiştekî) ara vermek, aralık vermek
navber dan danişînê celseyi tatil etmek
navber dan dibistanê okul tatil olmak, ara verilmek
navber dan rûniştanê celseyi tatil etmek
navber danê kesintiye uğratmak
navber dayîn ara vermek.
navber ketin (...) kesintiye uğramak
navbera (...) xera bûn araları bozulmak
navbera (...) xera kirin ara açmak, ara bozmak, kovculuk yapmak, aralarını bozmak
navbera (wan) çêkirin ara bulmak
navbera (wan) xweş kirin ara bulmak
navbera birûyan nd belce (iki kaş arası)
navbera gerstêrkan (an jî hesareyan) gezegenler arası
navbera rojgeranan gezegenler arası
navbera wan xweş bûn araları iyi olmak
navbera wan xweş e araları iyi
navberdan m ara verme
navberdar rd aralıklı, espaslı (dizgide kelimeler, harfler veya satırlar arasında açıklığı olan)
navberdayîn m ara veriş
navberî m 1. aracılık 2. ara buluculuk, aracılık
navberî kirin 1) aracılık etmek 2) ara buluculuk etmek, aracılık etmek
navberik m ara
navberk m ara
navberkî m aracılık
navbernav n ara başlık (gazetecilikte)
navbersernivîs m ara başlık (gazetecilikte)
navbertî m 1. aracılık, tellâllık 2. ara buluculuk, aracılık
navber 1. mawe, mesafe 2. ferqiyet *“di navbera şûrkişandin û lêxistinê de pir zeman heye”
navber a jin û merî, bîra niherî (biwêj) yên ku dikevin navbera jin û mêran an jî di navbera wan de fesadiyê dikin, dê bi cezayê herî girîng bên ceza kirin. navbera jin û merî, bîra niherî. bi taybetî yên ku navbera jin û mêran xera dikin, wê têkevin nav agirê heri gur. bîra niherî: di ceheneme de ji tebêqa yan jî beşa ku agire heri gur tê de vedikeve re tê gotin; yen ku gunehen heri giran kirine di vir de tên ceza kirin.
navber çêkirin (biwêj) têkiliya du aliyan baş kirin. têkiliya wan gelekî xerab bûbû, lê darayê zavayê wan navbera wan çêkir.
navber dan (lêker)(Binihêre:) navber
navber dîtîn (biwêj) di navbera du aliyan an jî du kesan de aşti yanjî têkiliyên baş pêk anîn, di bazariyekê de her du alî li ser buhayekê hemfikir bûn. her du bira jî bûbûn barud, lê bavê wan navbera wan dît. li serfiyetê erebeyê li hev nedikirin, lê apê selîm navbera wan dît.
navber ketin (lêker)(Binihêre:) navber
navber kirin (lêker)(Binihêre:) navber
navber sar bûn (biwêj) têkilî xera bûn. piştî wê meseleya pereyan, navbera wan sar bû.
navber xweş bûn (biwêj) tekili erênî û geş bûn. ji wê roji û pi de navbera wî û kebaniye xweş bû. diçû bir ehtî li ber çongen wê radiket û tew xwarin jî jê dixwest. yaqûb tilermenî
navbera min û kîjan cinarên min xera bibe, jina min diçe li ber derê wan teşiya xwe dirêse (biwêj) ji bo têkiliya bikîn û buxz tê gotin. ev cansê min e yan jî xetaya min e, ez nizanim lê navbera min û kîjan cinarên min xera bibe, jina min diçe li ber derî wan teşiya xwe dirise.
navbera xwe xweş kirin (biwêj) têkiliyên xwe pêş ve birin. berê wekî seg ûpisîkan hev û din dixwarin, li dû re navbera xwe xweş kirin.
navberdan (navdêr, mê) (Binihêre:) navber
navberdar (rengdêr) binavber.
ji: navber +-dar
navberî (navdêr, mê) rewşa navberbûnê, navbeynkarî, dûrî, dûrahî.
ji: navber + -î.
Bikaranîn: Lêker: navberî kirin. Navdêr: navberîkirin
navberî kirin (lêker)(Binihêre:) navberî
navberîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) navberî
navberk (navdêr, mê) tiştê di navbera du tiştan de ye: Navberka hemamê û odê.
Herwiha: navberrk, navbirk, navbirrk
navberkar 1. navbeynkar, kesê ku du kes an jî du koman bi hev tîne 2. kesê ku nahêle du kes an jî du kom tûşî hev bên
(navdêr, nêr) (navdêr, mê) ya/ê navber dike.
ji: navber + -kar
navberkarî 1. navbeynkarî, lihevanîna du kes an jî du koman 2. astengkirina aloziya di navbera du kes an jî du koman de
(navdêr, mê) rewşa navberkarbûnê.
ji: navberkar + -î
navberketin (navdêr, mê) (Binihêre:) navber
navbernav sernava ku di navbeyna du mijarên cihê de tê danîn
navbertî (navdêr, mê) delaliye, mafê navbertiyê.
ji: navber +-tî
navber interval, between
navbera prep. between, among
navber  (f.) middle, between, gap, interval, break
navber m. mîyan, mabeyn, atile, orte, mabên, beyntar, mavên, binate, werte, benate, mayven, mîyon n.
navber dan lg. . mîyan dayene, atile dayene, mabeyn dayene
navbera biriyan n. mîyançim, orteyê çiman, mabeynê biruyan, werteyê qman n.