Encamên lêgerînê
miftî müftü.
ol/n müftü
miftîbelaş rd 1. besbedeva 2. b meccanen, lüpten
miftîgeh m müftülük (müftünün görev yaptığı yer)
miftîtî m müftülük
miftî (navdêr, nêr) şarezayê şerîeta îslamî yê ku dikare fitûyan bide.
Herwiha: muftî.
Têkildar: feqî, îmam, mela, qazî.
ji: Ji erebî مفتى.
: miftîtî
miftîgeh (navdêr, mê) meqamêiftîtiyê.
ji: miftî +-geh
miftîtî (navdêr, mê) rewşa miftîbûnê, miftî, ayînzan.
ji: miftî + -tî
miftî n. mîftî, muftî n.
miftîbelas rd. aweverde, mift û beles, zaf erzan
miftîtî m. miftîyîye, miftîyênî m.
miftî miftî, muftî, zanayek îslamê