Encamên lêgerînê
kumişîn çökmek.
kumişîn (i) m 1. çökme (inerek kaplama) 2. çökme (duygu, durum vb. için; basma) 3. kapanma (yüzü, gövdesi bir yere gelecek biçimde eğilme) 4. kaplama
l/ngh 1. çökmek (inerek kaplamak) * mij kumişiye ser deştê ovaya sis çökmüş * tarî kumişî ser bajêr şehre karanlık çöktü 2. çökmek (duygu, durum vb. için; basmak) 3. kapanmak (yüzü, gövdesi bir yere gelecek biçimde eğilmek) 4. kaplamak * mijekî qalind kumişîbû ser bajêr kalın bir sis tabakası şehri kaplamıştı
kumişîn (ii) m sendeleme, tökezleme, tökezme
l/ngh sendelemek, tökezlemek, tökezmek
kumişîn (lêker)(navdêr, mê) hilingivîn, likumîn, hoşîn, tewişîn, şewişîn, şelişîn, wişwişîn, tevizîn, teyizîn, behitîn, hikumîn, beliqîn, hilingivîn, hilingiftin, setimîn, litimîn, likimîn, leqitîn, hilkimîn, xijikîn, çerixîn, hilisîn, tehisîn, şemitîn, terpilîn, nikisîn, tengijîn, ferqizîn.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: کومشین.
Herwiha: kimişîn. Tewîn: Lêker: -kumiş-.
Têkildar: kumişandin.
: kumişî, kumişiyayî
kumişîn/dikumişe/bikumişe 1. hilweşîn 2. helîn
kumişîn einfallen
ineinander gehen
ineinander stecken