Encamên lêgerînê
kuling (i) n kiler
kuling (ii) n külünk
kuling (iii) zo/n sivrisinek
kuling (iv) n omuz
kuling (v) n 1. kazma (toprağı kazmada kullanılan ağaç saplı demir araç) 2. manivela 3. çengelli sopa
kulingvan nd/nt kazmacı
kuling (navdêr, mê) qezme, tevir, qazme, kulbik, kulîn, kîler, embara qûtî, kundîl.
Bide ber: quling.
ji: Bi maneya qezme ji kolan/kolandin - -an/- -andin + -ing, bide ber bêjing. Bi maneya kulîn formeke ji kulînê ye
kulingê xwe serê carê li cihekî xistin (biwêj) vir û derew kirin. serê carê tiştek gotin. xêrji wî sextekarî nayê lo! serê carê kulingê xwe li cihekî dixe.
kulingvan (navdêr, mê) tevirvan.
ji: kuling +-van
kuling n. kuling n.
m. dunike m., mêneb n., kîlere m., qibe m., gole m., kîlare m.
kuling kulîn, kûratiyek e di dîwaran re û li şûna dolaban tê bikaranîn, bb stêrk