Encamên lêgerînê
kuçu kuçu kûço kûço, kûç kûç b
kûço kûço, kûç kûç b
kuçukuçu kûçokûço, kut kut (di zimanê za­rokan de kûçik) n
kûçokûço, kut kut (di zimanê zarokan de kûçik) n
kuç n 1. taş 2. taş (bazı yerlerde ve işlerde kullanılmak için bu maddeden özel olarak hazırlanmış malzeme) 3. taş (yapı işlerinde kullanılmak için bu maddeden hazırlanmış malzeme) * kuçên peyarêyê bi awayekî rêk û pêk hatibûn bicihkirin kaldırım taşları düzgünce yerleştirilmişti 4. kayanın uzantısı 5. bir elle alınıp savurulabilen büyüklükte taş kütle 5. ocak yapımında kullanılan taş 6. ocak (ateş yakmaya yarayan, pişirme, ısıtma, ısınma amaçlarla kullanılan yer) 7.argo söz dinlemez kimse
kuç (ii) n tonluk odun
kuçe m sokak
kuçê ku tu li nava çamûrê bixî çirkef gibi etrafı kirletmek
kuçe pîvan kaldırımları arşınlamak
kuçe û pangêrên xelkê yad eller
kuçê xwe di ber xwe de berdan vazgeçmek, sesini çıkarmamak
kuçebaz rd sokaklarda sürten
kuçebazî m sokaklarda sürtme
kuçelan m nezle
kuçelanî rd sokaklara düşmüş olan
kuçelanî bûn l/ngh sokaklara düşmek
kuçelanî kirin l/gh sokaklara düşürmek
kuçelanîbûn m sokaklara düşme
kuçelanîkirin m sokaklara düşürme
kuçeya paş arka sokak
kuçik n 1. taş 2.m ocak (ateş yakmaya yarayan, pişirme, ısıtma, ısınma amaçlarla kullanılan yer)
kuçika mitribkî eğreti ocak
kuçikvan nd/n ocakçı
kuçk n taş
kuçkanî m sapan (taş atma aracı)
kuç 1. kuncik 2. kevir
(navdêr, nêr) kevir, ber, tat, helan, ferş, berd, zinar.
Herwiha: kevr.
Bide ber: kaç keç kêç koç kûç.
: kevirî kevirîn. Bi soranî: berd
kuçe riyên di nav bera avahiyan de; ziqaq *dawiya derewan, kuçe ye
(navdêr, mê) kolan, sikak, cade, şari, şeqam,rêyek bi çîmentoyê yan maddeyek din hatî avakirin (bi taybetî bo tirimpêl pê ve bimeşin).
Herwiha: kûçe.
ji: kuç + -e.
: kuçeyî
kuçegêrî (navdêr, mê) gerokî, parsekî, parskerî, gerekî.
ji: kuçe +-gêrî
kuçeyî (navdêr, mê) rewşa kuçebûnê.
ji: kuçe + -yî
kuçik sê kevirên ku datînin bin sîtilên ser êgir, xaçirgan *agirê kuçikan, timî germ e
kuçikreş (rengdêr) mirovê çam bi ser hatî, malwêran
kuçikreşî (rengdêr) malwêranî
kuçk (navdêr, nêr) cihê agir tê de têt hilkirin (bi taybetî li derve).
Herwiha: kuçk.
Bide ber: kaçik, keçik, koçik, kûçik.
ji: kuç + -k
kuçke riya ku dawiya wê girtî ye *“dawiya derewan, kuçke ye”
(navdêr, mê) rêya ko dumahîya wê girtî
kuç f. large rock
kuçe street
(f.) lane, by-street
street
kuç Stein (größerer)
kuçe Gasse
Gasse
Straße
kuçik Hund
Steinchen
kuç n. kemere, bere, sî, kera, kuçe, xirxe, kavêre, siye, emere m.
m. kurane, adirgane, kuçlane, tifaye, adirca, adirgun, adilgin m.
m. kuçe, zuqaq, ziqaq n.
kuça teng n. kuçeyo teng, zuqaqo teng n.
kuçe m. kuçe, zûqaq, ziqaq n.
kuçeger n. domanê verê dêsan, domanê zûzaqan n.
kuçik m. kurane, adirgane, kuçlane, tifaye, adirca, adirgun, adilgin m.
kuçke rd. alangin, alozin, alozdar, alangdar
kuçqulêp rd. korocax, korucax, ucaxkor, çêxirab
kuçk bn berd
kuçûle xefik, dav, tepik