Encamên lêgerînê
koşa 1. cot, cotik, cêwî *koşa badem behîva cotik 2. tevde, pêkve, pevre rd
koşa karı­mak bi hev re pîr û kal bûn
koşalık 1. cotikî, cêwîtî 2. tevdebûn, pêkvebûn, pevrebûn m
1. cotikî, cêwîtî 2. tevdebûn, pêkvebûn, pevrebûn m
koşaltı avêtina ber hev a heyvanê cot
avêtina ber hev a heyvanê cot
koşam 1. çeng, mist, kefa dest 2. kul (her du çengê tijî) m
1. çeng, mist, kefa dest 2. kul (her du çengê tijî) m
koşamlamak kulma lê xistin (bi her du çenga ji tiştekî hildan) l/bw
kulma lê xistin (bi her du çenga ji tiştekî hildan) l/bw
koşma 1. bezan, bezin, bazdan 2. navê cure helbesteke gelêrî ya gelê Tirk e m
1. bezan, bezîn, bazdan 2. navê cure helbesteke gelêri ya gelê Tirk e m
koşmaca birê m
birê m
koşmak bezîn, bazdan.
(I) 1. bezîn l/ngh, baz dan l/gh *çocuk koşarken düştü kurik gava ku dibeziya ket 2. baz dan (bi lez û bez çûna ci­hekî) l/gh 3. sekn jê re tune bûn, pê mijûl bûn (bi karekî mijûl bûn) *sabahtan ak­şama kadar bugün koşmuşum îro ji se­re sibehê heta niha sekn ji min re tune bû­ye l/bw 4. xarîn (derxistina xaranê ya hespan) l/ngh 5. (li pey) gerîn *iki yıldır bu işin peşinden koşuyorum ez du sal e ku ez li pey vî karî digerim (mec) l/ngh (II) 1. dan ba (yekî) (ji bo pê karkirinê) 2. avêtin ber hev (ji bo heywanan wekî yê cot ku diavêjin ber hev) l/bw 3. dan berê, dan gotin, (şert) avêtin rastê *anlaş­ma için hiç bir şey şart koşmuyorlar ji bo lihevhatinê tu şert nadin gotin l/gh 4. (kar) dan berê, (kar) dan ser milê (yekî) *beni işe koştular kar dan ber min l/bw
koşmak (i) 1. bezîn l/ngh, baz dan l/gh * çocuk koşarken düştü kurik gava ku dibeziya ket 2. baz dan (bi lez û bez çûna cihekî) l/gh 3. sekn jê re tune bûn, pê mijûl bûn (bi karekî mijûl bûn) * sabahtan akşama kadar bugün koşmuşum îro ji serê sibehê heta niha sekn ji min re tune bûye l/bw 4. xarîn (derxistina xaranê ya hespan) l/ngh 5. (li pey) gerîn * iki yıldır bu işin peşinden koşuyorum ez du sal e ku ez li pey vî karî digerim (mec) l/ngh * koşaraktan bi xar, bi bazdanê
koşmak (ii) 1. dan ba (yekî) (ji bo pê karkirinê) 2. avêtin ber hev (ji bo heywanan wekî yê cot ku diavêjin ber hev) l/bw 3. dan berê, dan gotin, (şert) avêtin rastê * anlaşma için hiç bir şey şart koşmuyorlar ji bo lihevhatinê tu şert nadin gotin l/gh 4. (kar) dan berê, (kar) dan ser milê (yekî) * beni işe koştular kar dan ber min l/bw
koşturma 1. cergûbez, bezandin 2. bezandin, xarandin, xar dan (ji bo hespan) 3. cehdandin m
1. cergûbez, bezandin 2. bezandin, xarandin, xar dan (ji bo hespan)3. cehdandin m
koşturmak bezandin.
1. bezandin 2. bezandin, xaran­din, xar dan (ji bo hespan) *at koşturdu­lar hesp bezandin 3. bezandin (bi lez û bez yek şandin cihekî) *onu karakola koşturdular ew bezandin qereqolê 4. cehdandin *iş peşinden koşturuyoruz em li pey kar dicehdînin
1. bezandin 2. bezandin, xarandin, xar dan (ji bo hespan) * at koşturdular hesp bezandin 3. bezandin (bi lez û bez yek şandin cihekî) * onu karakola koşturdular ew bezandin qereqolê 4. cehdandin * iş peşinden koşturuyoruz em li pey kar dicehdînin
koşu bez.
1. bez (ji bo mirovan) 2. xaran, bez m
1. bez (ji bo mirovan) 2. xaran, bez m
koşucu bezok.
xarder, bezvan, beza nd/nt
xarder, bezvan, beza nd/nt
koşuculuk bezvanî, bezatî m
bezvanî, bezatî m
koşuk 1. şewane, manzume 2. stran, beyt m
1. şewane, manzume 2. stran, beyt m
koşul hoy, merc.
mere, derawa, şert n
merc, derawa, şert n
koşullama mercandin, şertandin m
mercandin, şertandin m
koşullamak mercandin, şertandin l/gh
mercandin, şertandin l/gh
koşullandırmak merc kirin.
demin pê dan girtin l/lb
demîn pê dan girtin l/lb
koşullanma demingirtin m
demîngirtin m
koşullanmak demîn girtin l/gh
demîn girtin l/gh
koşullar Şert û merc.
koşullu bi merc.
1. meredar, bimerc, şertdar, bişert 2. demîngirtî rd
koşullu tepke refleksa mercdar
koşulmak 1. avêtin berê *öküz arabaya koşuldu ga avêtin ber erebeyê l/bw 2. ha­tin şandin, hatin ajotin l/tb 3. baz dan l/gh
1. avêtin berê * öküz arabaya koşuldu ga avêtin ber erebeyê l/bw 2. hatin şandin, hatin ajotin l/tb 3. baz dan l/gh
koşulsuz bêmerc, bêşert rd
koşulsuz tepke refleksa bêmerc
koşum rext.
1. hefsar, rixtan 2. avêtina berê (ga­va ku heywanekî di avêjin ber tiştekî) m
koşum atı hespê ku diavêjin erebeyê
koşumcu hefsarker nd/nt
hefsarker nd/nt
koşun 1. qor, ref (qora leşkeran) 2. qor, rêz (qora ku ji mirovan hatiye pê) 3. bez, xa­ran, pêşbirk m
koşun bağlamak bûn qor bi qor, rêz bûn
koşuntu pêvenişt.
1. pêgir, tayîf, tayfa nd 2. pêvenişt rz/m
1. pêgir, tayîf, tayfa nd 2. pêvenişt rz/m
koşuşma 1. lihevbezîn 2. lihevçûnûhatin m
1. lihevbezîn 2. lihevçûnûhatin m
koşuşmak 1. li hev bezîn 2. li hev çûn û ha­tin l/bw
1. li hev bezîn 2. li hev çûn û hatin l/bw
koşuşturma lihevçûnûhatin m
lihevçûnûhatin m
koşuşturmak li hev çûn û hatin, li hev û din çûn û hatin l/bw
li hev çûn û hatin, li hev û din çûn û hatin l/bw
koşut 1. rastênhev, paralel mat 2. rastênhev, paralel (ji bo bûyer û ramanên ku di he­man katî de qewimîne û taybetiyên wan dişibin hev) (mec) rd
1. rastênhev, paralel mat 2. rastênhev, paralel (ji bo bûyer û ramanên ku di heman katî de qewimîne û taybetiyên wan dişibin hev) (mec) rd
koşutçuluk paralelîzm
paralelîzm fel/m
koşutlaştırmak rastênhevî kirin, paralel ki­rin l/gh
rastênhevî kirin, paralel kirin l/gh
koşutluk rastênhevî, paralelî mat/m
rastênhevî, paralelî mat/m
koş m kucak di
koş (i) ant/m 1. böğür 2. böğür, yan taraf 3. diz * serê xwe danîbû ser koşa wê başını dizlerine koymuştu
koş (ii) m 1. etek 2. el altında bulunan ve gerektiğinde giyilen elbise 3. eteklik
koş (iii) m 1. uğraş, çaba 2. mücadele 3. güreş
koş (iv) n gön (tabakalanmış deri)
koşa (yekî) de rûniştin (birinin) kucağına oturmak
koşan m 1. uğraş 2. mücadele
koşandin m uğraştırma
l/gh uğraştırmak
koşe (i) n kısa yün
koşe (ii) n 1. köşe 2. sp köşe, korner
koşebend köşebent, köşeli parantez.
m 1. köşebend 2. köşeli parantez
koşedar rd köşeli
koşegir nd/n güreşçi
koşegirî m güreşçilik
koşik n bir çeşit su testisi
koşîn çekişmek.
m 1. uğraşma (bir işi başarmaya çalışma) 2. uğraşma (bir iş üzerinde sürekli çalışma) 3. çabalama (zor bir durumdan kurtulmak için) 4. mücadele etme, didinme
l/ngh 1. uğraşmak (bir işi başarmaya çalışmak) 2. uğraşmak (bir iş üzerinde sürekli çalışmak) * ez çi qas koşîyam jî ez bi ser neketim ne kadar uğraştıysamda beceremedim 3. çabalamak (zor bir durumdan kurtulmak için) 4. mücadele etmek, didinmek
koşk köşk, saray.
m köşk
koşka kaptaniyê kaptan köşkü
koşkar nd/nt 1. göncü 2. ayakkabıcı 3. göncü, köşker, ayakkabı tamircisi
koşkarî m 1. ayakkabacılık 2. köşkerlik, ayakkabı tamirciliği
koşke (i) bot/m bir armut türü
koşke (ii) m alçı
koşker n saraç
koşkerî m saraçlık
koşte bnr kuşte
koştî rd kemirik
koştin m kemirme, kemiriş
l/gh kemirmek
koş 1. etek (navdêr, nêr) koş, pêsîr, daw, himêz, serpî, beşa leşê mirovan ji navtengê ta çokan, Zarrok di koşa dayika xwe de rûnişt. pişka cilan ya dikeve ser navtengê ta çokan.
Bikaranîn: Lêker: koş bûn, koş kirin. Navdêr: koşbûn, koşkirin Rengdêr: koşbûyî, koşkirî
koş bûn (lêker)(Binihêre:) koş
koş kirin (lêker)(Binihêre:) koş
koşandin (lêker)bilandin, lebikandin, xerikandin.
ji: koş +-andin
koşbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) koş
koşbûyî (rengdêr) (Binihêre:) koş
koşgir (navdêr, mê) dadok.
ji: koş +-gir
koşîn/dikoşe/bikoşe ketin hevrikiyê
koşk (navdêr, mê) dîwan, eywan, seray, qesr, palas, avahiyên mezin û şikodar (wek yên paşayan), civat, cemaet, kesên li hev kom bûne.
Herwiha: koçik, koçk, koşik, kuşk.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: كۆشك.
Bide ber: koş .Binêre.
Herwiha: keşk, kîşk, kuçk, kûçik.
ji: hevreha soranî كۆشك (koşk), farisî كوشك (kûşk), pehlewî koşk. qoşqa ya aramî û goşka siryanî û cewseq ya erebî jî bi rêya siryanî hemû ji zimanên îranî hatine wergirtin..
: koşkî
koşkar (navdêr) kerqebîlk, hespê fatma nebî, kuliyê fatmayê, hespê nebî, hespê xwedê, fatma xanim, kerikê fatma nebiya, hespê pêxember, hespê pîrî, hespê nebî, fatfatok, hespê Îmam Elî, hespê Hemzeyê Pehlewan, kulîhespk, hin cûnên kuliyan in ku destên xwe wek yên duakeran digirin loma bi gelek devokan navekî dînî lê hatiye kirin, pêlavçêker, solçêker, pêlavdirû, soldirû, pêlavkar, solkar, kalikçêker.
ji: koş (pêlav, sol, bide ber kewş anku kalik ya soranî) + -kar.
: koşkarane koşkarî koşkarîtî koşkartî
koşkarane (rengdêr) bi awayekî koşkar.
ji: koşkar + -ane
koşkarî (navdêr, mê) rewşa koşkarbûnê.
ji: koşkar + -î
koşker (navdêr, nêr) (navdêr, mê) ya/ê koş dike, zînker, cildirû.
ji: koş + -ker
koşkerî (navdêr, mê) zînkerî, seracî, seracîtî.
ji: koş +-kerî
koşkî (navdêr, mê) rewşa koşkbûnê, nayab.
ji: koşk + -î
koşkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye koş kirin
koşkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) koş
koşîn Kampf
koşk Büro
Palast
Zimmer
koşkar uğurböceği
koşul şert (n), merc (n)
koş koş, pêsîr, hemêz, dergûşan
koşan koşîn, xebitîn, dan xwe, hewl dan, mihawele kirin
koşîn bn koşan
koşiş xebat, koşiş, hewl, koşîn
ra-anîn, rahênan, ders, temrîn
koşk koşk, koçk, eywan, dîwan, seray, qesr
koşyar koşyar, xebatker, têkoşer, koşer, hewldêr