Encamên lêgerînê
kifrît m 1. kibrit 2. kibrit (içinde kibrit çöpleri bulunan kutu)
kifrît pê xistin kibrit çakmak
kifrît (navdêr, mê) kuftik, şixat, bitik, derbik, ezwaz, kerkût, kirkût, kukurt, newtik, niftik, pêtik, spîçke, zilûke, çixat, çixatik, şemçe, zilikên ku barût bi serikê wan ve heye û agir pê tên hilkirin, gogird, sulf, sulfur, madeyê agirgir û yê bi serê wan zilikan ve, pakêta wan zilikan.
Herwiha: kibrît, kiprît, kivrît, kîbrît, kîfrît, kîprît, kîvrît, kirmît.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: کفریت.
ji: ji erebî كبريت (kibrît) jiarami ܟܒܪܝܬܐ/כבריתא (kubrîta/kêbrîta) jiakadi kubrîtu/kibrîtu..
: bêkifrît bikifrît kifrîtdar kifrîtî kifrîtfiroş kifrîtfiroşî kifrîtsaz kifrîtsazî
kifrît kirin (lêker) gogird kirin.
ji: kifrît + kirin
kifrîtdar (rengdêr) bikuftik, bişixat, bibitik, biderbik, biezwaz, bikerkût, bikirkût, bikukurt, binewtik, biniftik, bipêtik, bispîçke, bizilûke, biçixat, biçixatik, bişemçe.
ji: kifrît + -dar.
: kifrîtdarî kifrîtdarîtî kifrîtdartî
kifrîtdarî (navdêr, mê) rewşa kifrîtdarbûnê.
ji: kifrîtdar + -î
kifrîtfiroş (navdêr, mê) kesê/a kifrîtan difroşe.
ji: kifrît + -firoş
kifrîtfiroşî (navdêr, mê) karê kifrîtfiroşiyê.
ji: kifrîtfiroş + -î
kifrîtî (navdêr, mê) rewşa kifrîtbûnê.
ji: kifrît + -î
kifrît Schwefel
Streichholz