Encamên lêgerînê
kevanî ev kadını.
m 1. büyük hanım, büyük hatun (evin genel işlerinden sorumlu kimse) 2. mec karı 3. aşçı (kadın)
kevanî xwe li ba bikî kewaşa xanî têrî nakî yeterki ev hanımı istesin
kevanî ya mehrûm e ya melûn e aşçı ya melundur ya da paydan mahrumdur
kevanîtî m 1. büyük hanımlık 2. aşçılık
kevanî (navdêr, mê) jin, bermalî, pîrek, afret, kuflet, kulfet, xanim xatûn, keybanû, xidam, qerwaş, xizmetkara malê.
Herwiha: kabanî, kabanû, kavanî, kavanû, kebanî, kebanû, kevanû, kewanî.
Bide ber: şabanî.
ji: Ji peyva ke/key (mal) + -van (-parêz) wek di peyvên ga+van û şi+van de. Anku kevanî kesa malparêz e. Jixwe hevwateya wê ya bermalî jî anku kesa li ber malê ye..
: kevanîtî.
Bi zaravayên kurdî: Kurmancî: kevanî, Kurdî (Soranî): keybanû , keban, Kurdiya başûr: Lekî: Hewramî: Zazakî:
kevanî ne li mal e, holhola mişke delal e (biwêj) xwedî ku tune be, rewş xera dibe û dibe xware xelke. kevanî ne li mal e, holhola mişke delal e. çawa hebe mala bêxwedi dîtine, ketine ser û dixwin.
kevanîtî (navdêr, mê) rewşa kevanîbûnê, jinîtî, afretî, kufletî, pîrekî, jinbûn, taybetî.
ji: kevanî + -tî
kevanî housewife, wife
= kebanî
= kebanî
kevanî m. kebanîye, çêwaye, cinîya keyan, kebonî, kewunî m.