Encamên lêgerînê
kelî tuzsuz.
kelî (i) rd kaynar (çok sıcak)
kelî (ii) rd tuzsuz (tuzu az yemek)
kelîçe n manda boğası (üç yaşında olanı)
kelîfît mîn/m kelifit
kelîj m 1. etki, tesir 2. nüfuz 3. otorite, sulta
kelîj (i) m koyun kuyruğunun ucu
kelîlan m ısı, hararet
kelîlk m kapıyı kilitlemek için kapıya takılan kulplu ağaç
kelîme m 1. kelime, sözcük 2. söz, lâf
kelîme bi kelîme 1) kelime kelime 2) kelimesi kelimesine
kelîmea xwe dipêje hê dirêje kelimeleri tartarak konuşmak
kelîmealah pê neketin gıkı çıkmamak (hiç konuşmamak) * mêrik ew çend pê de qîriya bariye kelîmalah pê neket adam o kadar ona bağırıp çağırdı gıkı çıkmadı
kelîn m 1. kaynama, kaynayış (bir sıvı sıcaklığı belli bir dereceyi bulunca buhar durumuna geçerek fokurdama) 2. kaynama (pişme) 3. kaynama, kaynayış (kemik kırığı, çatlağı veya yara ağzı kapanma) 4. kaynama (iki metal veya yapay parçayı kaynaştırıp yapıştırma) 5. kaynama (mayalı bir şey kabarıp köpürme) 6. haşlanma (suda kaynayarak pişirme) 7. haşlanma (elbiseler sıcak suda haşlanma) 8. ateşlenme, yanma (vücut veya nesneler için ısısı artma) 9. yalaz yalaz yanma
l/ngh 1. kaynamak (bir sıvı sıcaklığı belli bir dereceyi bulunca buhar durumuna geçerek fokurdamak) * av keliya su kaynadı 2. kaynamak (pişmek) * goşt keliya et kaynadı 3. kaynamak (kemik kırığı, çatlağı veya yara ağzı kapanmak) * devê birîna wî ji zû de keliyaye yarası çoktan kaynamış 4. kaynamak (iki metal veya yapay parçayı kaynaştırıp yapıştırmak) 5. kaynamak (mayalı bir şey kabarıp köpürmek) 6. haşlanmak (suda kaynayarak pişirmek) 7. haşlanmak (elbiseler sıcak suda haşlanmak) 8. ateşlenmek, yanmak (vücut veya nesneler için ısısı artmak) * di nav şewatê de, bi rojan ricifî û keliya ateşler içinde, günlerce titreyereke yandı 9. yalaz yalaz yanmak * canê wê dikeliya vücudu yalaz yalaz yanıyordu
kelîner rd kaynatıcı
kelîşo nd/nt çamaçırcı
kelîşotî m çamaçırcılık
kelîzk, kelîzke m araba
kelî kelê
1. nok (navdêr, mê) k-ya nerm, nok û riwekên wek wan.
Herwiha: kelîk
kelî kirin (lêker) benî kirin.
ji: kelî + kirin
kelîk (navdêr, mê) riwekek e ku libên wek yên nokan dide.
Herwiha: kelî.
Bide ber: kelik, kêlîk
kelîme (navdêr, mê) peyv, bêje, çeko, gotin, qese, qise, çend tîpên anku herfên bi hev re ku wateyek serbixwe didin(bo nimûne hesp kelîmeyek e lê hesp ajotin du kelîme ne.), axiftin, suhbet.
Bide ber: kilam.
ji: ji erebî كَلِمَة (kelîme).
: kelîmeyî
kelîmeyî (navdêr, mê) rewşa kelîmebûnê.
ji: kelîme + -yî
kelîn (lêker)(navdêr, mê) av yan şileyek din wisan germ bûn ta ku bibe hilm anku bixar, xwarinek di avê de wisan germ bûn ta ku êdî ne xav be. Tewîn: Lêker: -kel-.
Herwiha: kelhan, kelhîn, kelihan, kelihîn, keliyan, kelîyan, kelyan.
Têkildar: kelandin.
Bide ber: qelandin, biraştin.
ji: kel + -în.
: kelandî, kelîner, kelînk
kelîn / dikele / bikele 1. germ bûn 2. pijîn *"serên du beranan, di beroşekê de nakelin"
kelînî (navdêr, mê) fîrhayî, peqîşkî.
ji: kelîn +-î
kelînok (navdêr, mê) lûbî, fasûlî, kelîk
kelîşo 1. cilşo 2. karê cilşûştinê
kelî nicht salzig
wenig salzig
kelîn kochen
kelîyan sieden
kelî rd. bêsol, bêsual
rd. keldaye, kelîyaye, gîrîyaye
kelîçe n. gamêso boxe, boxegamês n.
kelîjî rd. keldaye, kelîyaye, gîrîyaye
kelîk m. hêne n.
kelîme m. çekûye, kelîme m.
kelîme bi kelîme çekû bi çekûye, kelîme bi kelîme
kelîn tng. gîrîyene, kelîyene, giriyene
m. gîrîyayis, kelîyayis n.
lng. xasîyene
m. xasîyayis n.
kelîyayî rd. keldaye, kelîyaye, gîrîyaye