Encamên lêgerînê
kefe şkevik.
(I) şkevik, kef, tasik, şehîne (tasika teraziyê) m (II) kefik (amrazeke palankeran) m
kefe (i) şkevik, kef, tasik, şehîne (tasika teraziyê) m
kefe (ii) kefik (amrazeke palankeran) m
kefek bnr kefeki
bnr kefeki
kefeki 1. kefek, kevirê kefek (kevirekî sivikê qulqulîlkî 2. kepîr, jeng, tert (tebeqeya kil­se ku di binê koka diran de çê dibe) 3. tert (tebeqeya kilsê ya ku di derdanan de çêdibe) m
kefekiye dönmek bûn wekî kevirê kefikê
kefelemek gebre kirin (gebrekirina hespan) l/gh
gebre kirin (gebrekirina hespan) l/gh
kefen kefen.
qerqer, kefen, cawpêç
kefen biçmek ke­fen lê birin
kefen hırsızı kefendiz, gornebaş
kefeni boynunda olmak kefenê xwe kirin stûyê xwe
kefeni yırtmak kefen çirandin, kefen dirandin
Heft kiras qetandin. Kefen çirandin.
kefenin cebi yok ma tuyê bikî gora xwe (ji bo pere, ku kes bi xwe re nabe dinyaya wî alî)
Ma tu yê bibî gora xwe?
kefenleme kefinandin, kefenkirin m
kefinandin, kefenkirin m
kefenlemek kefinandin, kefen kirin l/gh
kefinandin, kefen kirin l/gh
kefenli 1. kefinandî, kefenkiri 2. bi kefen
1. kefinandî, kefenkirî 2. bi kefen h
kefenlik ê kefenan (cawê ji bo kefen) nd
ê kefenan (cawê ji bo kefen) nd
kefensiz 1. bêkefen 2. bêyî kefen h
1. bêkefen 2. bêyî kefen h
kefere (piraniya kafir e) kafir nd
(piraniya kafir e) kafir nd
kefek (i) m kefeki (delikli, hafif bir tür taş)
kefek (ii) nd kefekî, kösele taşı
kefen kefen.
n kefen
kefen çirand gitti de geldi (iyileşen ağır hastalar için söylenilir)
kefen çirandin 1) kefeni yırtmak 2) gömlek eskitmek (hayat sürdürmüş olmak)
kefen dirandin kefeni yırtmak
kefen kirin l/gh kefenlemek
kefen lê birîn kefen biçmek
kefen lê werkirin kefenlemek, örtmek
kefendirû nd/nt kefenci (kefen diken)
kefendiz nd/nt kefen hırsızı, nebbaş (mezarları kazıp kefen çalan kimse)
kefendizî m kefen hırsızlığı
kefenê mar nd yılan kavı
kefenê xwe kirin stûyê xwe kefeni boynunda olmak, kellesini koltuğuna almak, keleyi koltuğa almak
kefenek m kefen
kefenek dirandin kefeni yırtmak
kefenkirî rd kefenli, kefenlenmiş olan
kefenkirin m kefenleme
kefenşêlîn n mezar soyucu, nebbaş
kefenşêlînî m mezar soyuculuk, nebbaşlık
kefere nd kefere, kafirler
keferehman m düz ve çıplak yer
kefek (navdêr, mê) kevirê kefek.
ji: kef +-ek
kefen qumaşê bêdirûn ê ku li miriyan tê pêçan û paşê tên çalkirin
(navdêr, nêr) cawê spî yê ku li miriyan tê pêçan berî ku bên gorrkirin.
Herwiha: kifin kefn kifn.
ji: ji erebî كفن (kefen), hevreha yûnanî κόφινος (kofinos: zembîl, kufik, selik), herdu jimisri k-p-n- (tabûtên rûlî). Heman peyva bi rêya yûnanî li zimanên ewropî jî belav bûye: latînî cophinus (kufik, selik) > fransî couffin (zembîl) > inglîzî coffin (tabût, cenaze) û fransî couffe (kufik), inglîzî coffer (sindoq, qase)..
Bikaranîn: Lêker: kefen kirin. Navdêr: kefenkirin Rengdêr: kefenkirî
kefen çirandin (biwêj) ji pirsgirêkeke pir mezin xelas bûn. apê reşo kefen çirandibu, lê hê jîditirsiya. mirov ne li ser axa xwe be tim ditirse. li wî jî weha hatibû. selahattin bulut
kefen kirin devê xwe bê minet û bi wêrekî ajotin ser mirinê
(lêker)(Binihêre:) kefen
kefenê min zerdin, çi ye serê min dikî şildim mildim (biwêj) ji ber xuyang an jî kêmasiyekê, zêde bi ser yekî de çûn. kefenê min zerdin, çi ye serê min dikî şildim mildim? ezbenî zêde bi ser min de neyê, tu dê ziyanê bibînî.
kefenê xwe dayîn piçenga xwe (biwêj) mirin dayîn ber çavên xwe. di oxira serokê xwe de îdo jî kefenê xwe dabû piçenga xwe. têbinî: ji bo yen ku sûcdar in, lê pişti demeke ji bo leboûne diçin xwe diavejin mala dijmine xwe tê bikaranîn. di çanda kurdan de ku yekî çend mer kuştibin jî, dema ku xwe biaveje mala dijmine xwe, çi dibe bila bibe, di we malê de kes ziyanekî nade wî û ji ber ku bere xwe daye mala dijmine xwe bi îhtimalek mezin te baxişandin. di dema leborînxwestine de bi rastî jî ye ku kelene xwe dibin jî hene. ev te we wateye ku, va ye min kefene xwe jî aniye, hûn dixwazin min bikujin, dixwazin bibexşînln.
kefenê xwe li ber serê xwe danîn (biwêj) ji mirinê re amade bûn. ji wî re ne xern e, jixwe wî kefenê xwe li ber serê xwe daniye.
kefenkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye kefen kirin
kefenkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefen
kefen (m.) shroud
m. shroud
m. burial shroud.
kefen kirin v.t. to shroud
v.t. to shroud
kefen Leichentuch
Totenhemd
kefek m. kefeke, kemera kefekî m.
kefen n. kefen, kefun n.
kefen bûn lng. kefen bîyene
kefen kirin tg. kefen kerdene, kefennayene
kefenê mar n. vere, pirên, pirênê marî, viyêr, verre n.
kefenkin rd. kefenkerde, kefennaye
kefenkirin m. kefenkerdis, kefennayis n.
kefe (hayvanı tımar etmekte kullanılan kese) gebre (n)
kefen kefen (n)