Encamên lêgerînê
kefçî (navdêr, nêr) alavek destikdirêj û devpan û -kûr e mirov pê xwarinê ji sênîkê dibe devê xwe (bi taybetî xwarinên ron), her alavê mîna kefçî: Dozerê kefçiyê xwe da bin axê û rakir..
Herwiha: kefçik, kevçi, kevçik, kevçî, kewçik, kewçî.
Bide ber: çetel aman bi kurdî.
ji: Bi pehlewî kefiç(+ek), bi avestayî kefe-.
kefçî kirin (lêker)(Binihêre:) kefçî
kefçî lêxistin (lêker) kevçî kirin.
ji: kefçî + lêxistin
kefçîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye kefçî kirin
kefçîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefçî
kefçî Loch
Löffel
Lücke
kefçî n. koçike, kewgke, kueçike, kioçike, kuoçike m.
kefçîdank kogkdang n.