Encamên lêgerînê
kefal masîpank, masîperk, şerbot kêfal (Mugil cephalus)zo/n
masîpank, masîperk, şerbot kêfal (Mugil cephalus)zo/n
kefalet derhûdî.
derhûdî, zamînî, desberî, kefalet m
kefalet vermek derhûdî dan, kefalet dan kefaleten bi derhûdî, bi kefaleti h
kefaleten bi derhûdî, bi kefaletî h
kefaletname derhûdname.
derhûdname, kefaletname m
derhûdname, kefaletname m
kefaret kefaret.
kêferat, kefaret, kufaret m
kefaretini ödemek kêfareta (tiştekî) dan
kefe şkevik.
(I) şkevik, kef, tasik, şehîne (tasika teraziyê) m (II) kefik (amrazeke palankeran) m
kefe (i) şkevik, kef, tasik, şehîne (tasika teraziyê) m
kefe (ii) kefik (amrazeke palankeran) m
kefek bnr kefeki
bnr kefeki
kefeki 1. kefek, kevirê kefek (kevirekî sivikê qulqulîlkî 2. kepîr, jeng, tert (tebeqeya kil­se ku di binê koka diran de çê dibe) 3. tert (tebeqeya kilsê ya ku di derdanan de çêdibe) m
kefekiye dönmek bûn wekî kevirê kefikê
kefelemek gebre kirin (gebrekirina hespan) l/gh
gebre kirin (gebrekirina hespan) l/gh
kefen kefen.
qerqer, kefen, cawpêç
kefen biçmek ke­fen lê birin
kefen hırsızı kefendiz, gornebaş
kefeni boynunda olmak kefenê xwe kirin stûyê xwe
kefeni yırtmak kefen çirandin, kefen dirandin
kefenin cebi yok ma tuyê bikî gora xwe (ji bo pere, ku kes bi xwe re nabe dinyaya wî alî)
kefenleme kefinandin, kefenkirin m
kefinandin, kefenkirin m
kefenlemek kefinandin, kefen kirin l/gh
kefinandin, kefen kirin l/gh
kefenli 1. kefinandî, kefenkiri 2. bi kefen
1. kefinandî, kefenkirî 2. bi kefen h
kefenlik ê kefenan (cawê ji bo kefen) nd
ê kefenan (cawê ji bo kefen) nd
kefensiz 1. bêkefen 2. bêyî kefen h
1. bêkefen 2. bêyî kefen h
kefere (piraniya kafir e) kafir nd
(piraniya kafir e) kafir nd
kefil derhûd.
derhûd, desber, zaminder, kursper, kefil nd/nt
kefil göstermek derhûd nîşan dan, desbir nîşan dan, zaminder nîşan dan
kefil olmak bûn derhûd, bûn desbir, bûn zaminder
kefillik derhûdî.
derhûdî, desberî, zaminderî, kefiltî m
derhûdî, desberî, zaminderî, kefîltî m
kefin bnr kefen
bnr kefen
kefiye cemedan, çefî, kefiye m
cemedan, çefî, kefiye m
kef m bir tür dikiş
m 1. köpük * kefa sabûnê sabun köpüğü * kefa qehweyê kahve köpüğü 2. kîm köpük 3. köpük (hayvanların bazen de insanların ağzında görülen salyamsı kabarcıklar)
m 1. aya (el ayası) 2. avuç, apaz * kefa dest elin avucu 3. düz, düzlük * kefa deştê ova düzlüğü
kef (iii) m kefe (terazi kefesi)
kef dan l/gh 1. köpüklenmek, köpürmek * sabûnê kef da sabun köpürdü * qehweyê kef da kahve köpürdü 2. köpürmek (ekşiyip köpürmek) * rîçalê kef daye reçel köpürdü
kef girtin l/gh köpüklenmek
kef kirin l/gh köpürtmek
kef pê ketin l/bw 1. köpüklenmek 2. köpürmek (ekşiyip köpürmek) * kef bi rîçalê ketiye reçel köpürdü
köpürmek
kef pê xistin l/bw köpürtmek
köpürtmek
kef û kinc köpük, kirli köpük
kef û kunc köpük (hayvanların bazen de insanların ağzında görülen salyamsı kabarcıklar) (di)
kef û şel 1) baskı (giysinin içine kıvrılıp dikilen kenarı) 2) büyük dikiş 3) üstün körü
kef û xwê de man kan ter içinde (kalmak)
kefa dest avuç içi.
1) el ayası 2) avuç, koşam, avuç içi
kefa destê (yekî) xurîn avucu kaşınmak
kefa ling ayak tabanı
kefa mirinê di ser (yekî) de hatin ölü sesizliğinde olmak, pasif kalmak
kefa pê ayak tabanı
kefa sabûnê sabun köpüğü
kefalet m kefalet
kefalet dan kefalet vermek
kefaletname m kefaletname
kefandî (i) rd köpürtülmüş
kefandî (ii) rd teyelli, teyellenmiş
kefandin köpürtmek.
kefandin (i) m köpürtme
l/gh köpürtmek
kefandin (ii) m 1. katlayarak dikme 2. teyelleme, teyel yapma (veya atma)
l/gh 1. katlayarak dikmek 2. teyellemek, teyel yapmak (veya atmak)
kefaret m kefaret
kefaret be geçmiş olsun
kefçî bnr kevçî
kefçik n mala, sıva malası
kefçik (ii) bnr kevçîk
kefçikê denê uzun saplı tas, uzun saplı kepçe
kefçing n kevgir
kefdan m 1. köpüklenme, köpürme 2. köpürme (ekşiyip köpürme)
kefdar rd köpüklü
kefdayî rd köpüklü, köpüklenmiş
kefdayîn m 1. köpükleniş, köpürüş2. köpürüş (ekşiyip köpürme)
kefdêr rd köpürtücü
kefdest m elle yapılan bir tür teyelleme
kefdest kirin l/gh teyellemek
kefdestkirin m teyelleme
kefek (i) m kefeki (delikli, hafif bir tür taş)
kefek (ii) nd kefekî, kösele taşı
kefen kefen.
n kefen
kefen çirand gitti de geldi (iyileşen ağır hastalar için söylenilir)
kefen çirandin 1) kefeni yırtmak 2) gömlek eskitmek (hayat sürdürmüş olmak)
kefen dirandin kefeni yırtmak
kefen kirin l/gh kefenlemek
kefen lê birîn kefen biçmek
kefen lê werkirin kefenlemek, örtmek
kefendirû nd/nt kefenci (kefen diken)
kefendiz nd/nt kefen hırsızı, nebbaş (mezarları kazıp kefen çalan kimse)
kefendizî m kefen hırsızlığı
kefenê mar nd yılan kavı
kefenê xwe kirin stûyê xwe kefeni boynunda olmak, kellesini koltuğuna almak, keleyi koltuğa almak
kefenek m kefen
kefenek dirandin kefeni yırtmak
kefenkirî rd kefenli, kefenlenmiş olan
kefenkirin m kefenleme
kefenşêlîn n mezar soyucu, nebbaş
kefenşêlînî m mezar soyuculuk, nebbaşlık
kefere nd kefere, kafirler
keferehman m düz ve çıplak yer
kefgîr kevgir.
m kevgir
kefgirtî rd köpüklü, köpüklenmiş
kefgirtin m köpüklenme
kefî erkek başörtüsü.
m .1 kefiye 2. bir tür kadın başlığı
kefik m 1. köpük 2. kîm köpük 3. köpük (hayvanların bazen de insanların ağzında görülen salyamsı kabarcıklar) 4. kîm dışık, cürüf
kefik (i) m aya, avuç içi
kefik (ii) m küçücük düzlük yer
kefik (iv) m 1. kefe * kefika mêzînê terazinın kefesi 2. kefe (semercilerin kullandığı bir tür araç)
kefik (v) m mala
kefik (vi) m ponza
kefik kirin l/gh ponzalamak
kefik pê ketin l/bw köpüklenmek
köpüklenmek
kefik pê xistin l/bw köpürtmek
köpürtmek
kefikî rd 1. köpüksü 2. köpüklü
kefikkirin m ponzalama
kefikpêketin m köpüklenme
kefikpêxistin m köpürtme
kefîl nd/nt kefil
kefîl nîşan dan kefil göstermek
kefilandin m garantileme
l/gh garantilemek
kefîlbûn m kefil olma
kefilîn m garantilenme
l/ngh garantilenmek
kefîlo dest di cêbê de işin yoksa şahit ol paran çoksa kefil ol
kefîltî m kefillik
kefinandî rd kefenli, kefenlenmiş olan
kefinandin m kefenleme
l/gh kefenlemek
kefinîn m kefenlenme
l/ngh kefenlenmek
kefiyan köpürmek.
kefiye m kefiye
kefiyok m kefiye, küçük kefiye
kefjal bnr kêvjar
kefk m yanık kokusu
kefkar rd kaprisli
kefkarî m kapris
kefkefk bot/m sabun otu (Saponaria ofcinalis)
kefkefok (i) bot/m çöven, helvacı kökü, sabun otu (Saponaria ofcinalis)
kefkefok (ii) m kefeki (delikli, hafif bir tür taş)
kefkirî rd köpürtülmüş
kefkirin m köpürtme
kefnik m küf
kefoke m küf
kefoke bûn l/ngh 1. küflenmek 2. mec küflenmek (zamanı geçmek, köneleşmek)
kefokebûn m küflenme
kefokebûyî rd küflü, küflenmiş olan
kefokebûyîn m küfleniş
kefokeyî rd 1. küflü 2. küflü (zamanı geçmiş, köhne)
kefpêketin m 1. köpüklenme 2. köpürme
kefpêxer rd köpürtücü
kefpêxistî rd köpürtülmüş
kefpêxistin m köpürtme
kefpezk bot/m ısırgan otu
kefş (i) m 1. keşif (ortaya çıkarılma) 2. keşif (var olduğu bilinen bir şeyin ortaya çıkarılması) * keşfa Amerîkayê Amerikanın keşfi 3. hiq keşif (yerinde inceleme yapma) 4. keşif (gizli olan bir şey hakkında geniş bilgi edinme)
kefş (ii) n koltuk (kolun gövde ile birleştiği yer)
kefse bj/m dizanteri, kanlı basur
kefsedar bj/rd dizanterili
kefsêl bi dev ketin ağzı köpüklenmek
kefsêl köpük, salya
kefseyî rd dizanterik
kefşîl m salya, salya köpük
kefşûl m salya, salya köpük
kefşûl ji devê (yekî) hatin ağzından salya akmak
keft m tehdit * gef û keft lê xwarine onu tehdit etmişler
keft lê xwarin tehdit etmek
keft xwarin l/gh tehdit etmek
keftar zo/n 1. sırtlan, yeleli kurt 2. köftehor (yaşlılar için) * pîrê keftar yaşlı köftehor 3. ürkünç bir masal yaratığı
kefte m gölet
keftê xwe lê xwarin tehdit etmek
kefteleft m 1. çabalama, didinme 2. mücadele
kefteleft kirin l/gh 1. çabalamak, uğraşmak, didinmek 2. mücadele etmek
keftelefta bi nefsa xwe re nefis mücadelesi
kefteleftkirin m 1. çabalama, uğraşma, didinme 2. mücadele etme
keftor rd/m 1. cadaloz 2. cadı gibi (saç başı dağınık kadın) 3. köftehor
keftore rd/m 1. cadaloz 2. köftehor
keftoretî m 1. cadalozluk 2. köftehorluk
keftoreyî rd cadalozca
keftoreyî bûn l/ngh cadalozlaşmak
keftoreyîbûn m cadalozlaşma
keftûleft dalaşma, kendisiyle boğuşma.
m 1. çabalama, didinme 2. mücadele etme
keftûleft kirin l/gh çekişmek, caba harcamak
l/gh didinmek * em bi xebitînê, bi keftûleftkirinê hatin van rojan çalışarak, didinerek bu günlere geldik
l/gh l/gh mücadele etmek
l/gh 1. çabalamak, uğraşmak, didinmek 2. mücadele etmek
keftûleftkirin m 1. çabalama, uğraşma, didinme 2. mücadele etme
keftxwarin m tehdit etme
keftyar zo/n sırtlan
kefxoy n Hristiyanları köy yöneticisi
kefyazı m çöl, kurak düzlük
kefzer bot/m yosun
kef [I] hundirê dêst [II] zîpik û peqpeqokên ku li ser tiştên avî dikevin *"kela hêrsê, kefa sabûnê ye"
1. ava bi sabûn (navdêr, mê) ava sabûn yan tayêt di nav de, ava pêlan ya wek ava sabûnê dixwiye.
ji wêjeyê: Hem kelî ew behr û kef da û dûxan, Kef bûye erd û dûxan bû asîman w:Mela Hisênê BateyîBi alfabeya kurdî, Kurdî-Erebî: که‌ف.
Bide ber: kêf, kif, kîf.
Bikaranîn: Lêker: kef dan, kef bûn. Navdêr: kefdan, kefgirtin, kefkirin, kefbûn Rengdêr: kefdayî, kefgirtî.
ji: Ji Proto-hindûewropî koph2o- (çilm, kilmûş, lîk), Proto-aryayî kepe-, hevreha avestayî kefe, pehlewî kef, farisî kef, osetî xef(e) (kilmûş), sanskrîtî kefe (çilm).
: bêkef, bêkefî, bêkefahî, bêkefatî, bêkefayî, bikef, bikefî, bikefahî, bikefatî, bikefayî, kefdar, kefdarî, kefdarîtî, kefdartî, kefder, kefderî, kefderîtî, kefdertî, kefdêr, kefdêrî, kefdêrîtî, kefdêrtî, kefî
kef bi devê (yekî) ketin (biwêj) pir hêrs bûn. piştî wan sixêfên nado.ji hêrsan kef bi devê celîl ket û firiya esmanan.
kef bûn (lêker)(Binihêre:) kef
kef dan zîpikên nepoxkî û peqpeqok li serê xuya bûn
kef kirin zîpik û peqpeqok li serê xistin
(lêker)(Binihêre:) kef
kefa dest mista dest, hêvas, çeng, mist, gemş i, hevêsa dest, kef ı, naveka dest, girmik, hevês
kefa dest xurîn (biwêj) ti bo zêdebûna pere û nesîb tê bikaranîn. weleh îro kefa destê win dixure, her ha! pere dê têkevin destê min.
kefa destê xwe bêhn kirin (biwêj) hay jê bebûn. tu ji ku dizanî, ma te kefa destê xwe bêhn kiriye. (argo)
kefa destên xwe li hev dan (biwêj) bêçare man, ji dêst tiştek nehatin. mihyedîn mat mabû, nizanibû çi bike, hema kefa destên xwe li hev dida û li dor hev dizivirî.
kefa li ser kelkê bûn (biwêj) kar û hewldan bêkêr bûn. ew keda wan tenê kefa li ser kelkê ye.
kefalet (navdêr, mê) kefîlî, destberî, derhûdî, zemîn, temîn, garantî, misogerî, garantor, sozder, soza ku eger kesek erkê xwe bi cih neîne dê kesek din heqê wî bide: Banke bêkefalet deynan nadin. Ew bi kefalet ji zindanê derket..
ji wêjeyê: Polîsên Kurd li Silêmaniyê xwediyê rojnameya Hawlatî ku li Silêmaniyê derdikeve Tariq Fatihî girtin. Tariq Fatihî li ser daweyeke birayê cîgirê serokwezîrê Kurdistanê Omer Fettah, Elî Fettah hate girtin. Taeiq Fatihî bi kefaletekê 200 hezar dînara hat berdan, lê belê doz berdewam dike. Elî Fettah ji ber weşandina nivîsekê doz li dijî wî vekiribû.(Avestakurd.net, 9/2007).
ji: Ji erebî, têkildarî kefîl.
Bikaranîn: Lêker: kefalet kirin. Navdêr: kefaletkirin.
: kefaletname
kefalet kirin (lêker)(Binihêre:) kefalet
kefaletkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefalet
kefandin (lêker)kefkirin, kefpêxistin, şûl kirin, şelandin, xeritandin, kitêl kirin, tegel kirin, şel dan, henc kirin, kêldan, derabdan, deribandin, henckirin, girhîvaskirin, şûlkirin, kêl dan, derab dan, girhîvas kirin. Tewîn: -kefîn-.
ji: kef +-andin
kefandin / dikefîne / bikefîne 1. kêl kirin 2. dirûtin
kefaret berdêla ku ber nekirina karekî ve tê dayîn
(navdêr, mê) bedel, bedelê ku ji ber gunehekê yan tawanekê tê dan. Nêzîk: kêferat.
Bide ber: kefalet.
ji: ji erebî كفارة (kefarezt) ji كفر (niximandin, nepenî kirin), hevreha aramî כפרא (kipara), akadî keparû (jê birin). Binere kafir, kufir.
kefareta gunehan be bila bibe sedeqeya ber gunehan ve
kefbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) kef
kefbûyî (rengdêr) (Binihêre:) kef
kefç mirovê difina wî serevraz, :kurkekê kefç jineka kefç, bizin a kefç
kefçê (navdêr, mê) naznav yan bangkirina jina kefç
kefçe kirin (lêker)(Binihêre:) kefçe
kefçekirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefçe
kefçî (navdêr, nêr) alavek destikdirêj û devpan û -kûr e mirov pê xwarinê ji sênîkê dibe devê xwe (bi taybetî xwarinên ron), her alavê mîna kefçî: Dozerê kefçiyê xwe da bin axê û rakir..
Herwiha: kefçik, kevçi, kevçik, kevçî, kewçik, kewçî.
Bide ber: çetel aman bi kurdî.
ji: Bi pehlewî kefiç(+ek), bi avestayî kefe-.
kefçî kirin (lêker)(Binihêre:) kefçî
kefçî lêxistin (lêker) kevçî kirin.
ji: kefçî + lêxistin
kefçik (navdêr, nêr) alavek destikdirêj û devpan û -kûr e û mirov pê xwarinê ji sênîkê dibe devê xwe (bi taybetî xwarinên ron), her alavê mîna kefçik: Dozerê kefçikê xwe da bin axê û rakir..
Herwiha: keçik , kefçî, kevçik, kevçî, kewçik, kewçî.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: که‌فچک.
Bide ber: çetel, kêrik, mifsik, perdaq, piyale, sefînk, sênîk, tirar aman bi kurdî.
ji: hevreha kirmanşanî kemçig, zazakî kewçike, koçike, pehlewî kefçeg/kefç, sogdî kefçê/kepçê, farisî كفچه (kefçê) û چمچه (çemçê), belûçî چمچہ (çemçe), avestayî kefe-, sanskrîtî चमस (çemese), hemû ji Proto-aryayî
kefçikek (navdêr, mê) piçek, tejî kefçikeke.
ji: kefçik +-ek
kefçîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye kefçî kirin
kefçîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefçî
kefdar (rengdêr) bikef, kefikî.
ji: kef +-dar
kefdêr (navdêr, mê) kefpêxer.
ji: kef +-dêr
kefek (navdêr, mê) kevirê kefek.
ji: kef +-ek
kefen qumaşê bêdirûn ê ku li miriyan tê pêçan û paşê tên çalkirin
(navdêr, nêr) cawê spî yê ku li miriyan tê pêçan berî ku bên gorrkirin.
Herwiha: kifin kefn kifn.
ji: ji erebî كفن (kefen), hevreha yûnanî κόφινος (kofinos: zembîl, kufik, selik), herdu jimisri k-p-n- (tabûtên rûlî). Heman peyva bi rêya yûnanî li zimanên ewropî jî belav bûye: latînî cophinus (kufik, selik) > fransî couffin (zembîl) > inglîzî coffin (tabût, cenaze) û fransî couffe (kufik), inglîzî coffer (sindoq, qase)..
Bikaranîn: Lêker: kefen kirin. Navdêr: kefenkirin Rengdêr: kefenkirî
kefen çirandin (biwêj) ji pirsgirêkeke pir mezin xelas bûn. apê reşo kefen çirandibu, lê hê jîditirsiya. mirov ne li ser axa xwe be tim ditirse. li wî jî weha hatibû. selahattin bulut
kefen kirin devê xwe bê minet û bi wêrekî ajotin ser mirinê
(lêker)(Binihêre:) kefen
kefenê min zerdin, çi ye serê min dikî şildim mildim (biwêj) ji ber xuyang an jî kêmasiyekê, zêde bi ser yekî de çûn. kefenê min zerdin, çi ye serê min dikî şildim mildim? ezbenî zêde bi ser min de neyê, tu dê ziyanê bibînî.
kefenê xwe dayîn piçenga xwe (biwêj) mirin dayîn ber çavên xwe. di oxira serokê xwe de îdo jî kefenê xwe dabû piçenga xwe. têbinî: ji bo yen ku sûcdar in, lê pişti demeke ji bo leboûne diçin xwe diavejin mala dijmine xwe tê bikaranîn. di çanda kurdan de ku yekî çend mer kuştibin jî, dema ku xwe biaveje mala dijmine xwe, çi dibe bila bibe, di we malê de kes ziyanekî nade wî û ji ber ku bere xwe daye mala dijmine xwe bi îhtimalek mezin te baxişandin. di dema leborînxwestine de bi rastî jî ye ku kelene xwe dibin jî hene. ev te we wateye ku, va ye min kefene xwe jî aniye, hûn dixwazin min bikujin, dixwazin bibexşînln.
kefenê xwe li ber serê xwe danîn (biwêj) ji mirinê re amade bûn. ji wî re ne xern e, jixwe wî kefenê xwe li ber serê xwe daniye.
kefenkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye kefen kirin
kefenkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefen
kefgir amana ku kefa ser tiştê avî hildide
(navdêr, mê) mifsik, heska kunkunî, kevgîr, amûra ku kefa ser xwarinên dikele hiltîne.
Herwiha: kefgîr.
ji: kef + -gîr, hevreha farisî كفگير (kevgîr), jiari. Kevgir ya tirkî ji îranî ye.
kefgirtî (rengdêr) (Binihêre:) kef
kefgirtin (navdêr, mê) bi kef ketin, kef jê peyda dibe
kefî 1. pûşiyeke ku di zivistanan de li stûyî tê alandin 2. egal
1. serpoş (navdêr, mê) şarpe, terhî, serpoş, dersok, egale, şaşik, cemedanî, kum, kulav, kolos.
Herwiha: kefîk kevînk.
: bêkefî bêkefîtî bikefî bikefîtî kefîdar kefîdarî kefîdarîtî kefîdartî kefîdêr kefîdêrî kefîdêrîtî kefîdêrtî
kefik (navdêr)(navdêr, mê) amûra kû ji bo carû kirinê, sewax kirinê tê bi kar anînthumbkefik, cîhê kevir tê xistin ê çeqelîkan.
Bikaranîn: Lêker: kefik kirin. Navdêr: kefikkirin Rengdêr: kefikkirî.
Hevwate: male
kefik kirin (lêker)(Binihêre:) kefik
kefikî (navdêr, mê) kefdar, bikef.
ji: kefik + -î
kefikkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye kefik kirin
kefikkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefik
kefîl derhûd
(navdêr) derhûd, temînker, garantîker, misogerker, garantor, sozder, kesa/ê ku sozê dide ku eger deyndar deynê xwe nede, ew dê bide: Eger te ti kefîl tine bin, banke belkî deynî nede te. her kesa/ê ku sozekê dide ku dê berpirsiyar be eger kesek din erkê xwe bi cih neîne, her kesa/ê ku sozekê dide Ez kefîl ku ew dê biçin..
Têkildar: kefalet, kefaletname, kefilandin.
ji: Ji erebî.
: Fînlandî: takaaja, Îng.: guarantor, bondsman, Tr.: kefil
kefilandî (rengdêr) ya/yê ku hatiye kefilandin
kefilandin (lêker)(navdêr, mê) misoger kirin, garantî kirin, kirin kefîl.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: که‌فلاندن.
ji wêjeyê: Dadgeha ingilîzî diyar kir ku piştî ku bav û apê Benaz Mehmud a 20-salî, Mehmud Mehmud.
ji: kefîl + -andin.
: kefilandî, kefilîner
kefîlî (navdêr, mê) kefalet, destberî, derhûdî, zemîn, temîn, garantî, misogerî, garantor, sozder.
Bikaranîn: Lêker: kefîlî kirin. Navdêr: kefîlîkirin
kefîlî kirin (lêker)(Binihêre:) kefîlî
kefîlîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) kefîlî
kefîltî derhûdî
kefinandî (rengdêr) kefenkirî.
ji: kefinand + -î +
kefinandin kefenkirin, kefen kirin
kefîtî (navdêr, mê) rewşa kefîbûnê.
ji: kefî + -tî
kefkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye kef kirin
kefkirin (navdêr) kefgirtin, kefdan, :ev şampoye kefê nakit diyare ne ji corên baş e!
kefpêketin (navdêr, mê) (Binihêre:) kef
kefş (navdêr, nêr) mil, bal, çeng, bask.
: binkefş berçav (rengdêr) (Binihêre:) kifş
kefşî (navdêr, mê) newqî.
ji: kefş +-î
kefşin (navdêr, nêr) eba, cibe, hewran, palerîn, kitan
keft û left 1. bizaveke mezin a ji bo peydekirina pariyê jiyanê; têkoşîn 2. devjenî
keftar 1. cureyekî sewalên çolê ye û dişibihe guran 2. kal
(navdêr, mê) hiyena lawirek kûvî û dirrinde yê mîna guran e.
Herwiha: heftar, hêftyar, gornebaş.
Têkildar: çeqel, wawik, gur, rûvî.
Bide ber: reftar.
Bi zaravayên kurdî: emtyar/ku-Arab,کەمتیار zza keftar kmr keftar, heftar sdh kemtar, kemtŷar lki hac kemtar.
ji: Ji pehlewî haftār, heftar..
ji wêjeyê: Gazî Taş behsa girîngî û mezinahîya Barzanî kir û tirs xist dilê çeqel û keftarên dewletê dewleta tirkan.
keftar bûn (biwêj) kal an jî pîr bûn. hela tu li vî binêre, keftar bûye, lê hê jî li pey qîzan digere.
keftaro, li ber çavan diyaro (biwêj) va ye rewş li ber çavan e. pêdiviya gotinê ne hewceye. kefturo, li ber çavan diyaro.
kefteleftî (navdêr, mê) pêdaçûn, berdewamî, ?blob, reço, reko, pelpkinn.
ji: kefteleft + -î
keftin (lêker)û(navdêr, mê) (bêhemdî xwe) hatin xwarê, nizm bûn, dahatin: Ew ji ser darê keft erdê û gelek êşiya. çûn di derekê ve: keftin hindirr keftin zanîngehê Diz keftin mala wan..
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: که‌فتن.
Herwiha: ketin. Tewîn: Lêker: -kev-. Biwêj: bi hev keftin, bi ser keftin, tê keftin.
: keftî, keftober, serkeftin.
ji: Bi avestayî kep-, bi pehlewî keften.
keftinber (navdêr, mê) têkeftin.
ji: keftin +-ber
keftor (navdêr, mê) keftore, pire keftar.
ji: kef +-tor
keftûleft (navdêr, mê) çalakî, aktîvîzm, bizav, çalakvanî, xebat, ked, kesp.
Bikaranîn: Lêker: keftûleft kirin. Navdêr: keftûleftkirin.
Herwiha: kefteleft, keft û left
keftûleft kirin (lêker)(Binihêre:) keftûleft
keftûleftkirin (navdêr) bizîvîn, xebatkirin, lezkirin, :kar nîne belê ez yê keftûleftekê dikem
kefxo (navdêr, nêr) (navdêr, mê) mezinê gund, kwîxe, seregund
kefxoy keyayê gund û taxên filehan
kef kief kef, kief xilmaş, kêfa, haletê xewa şirîn 2. heşîş.
kef (f.) palm (of hand), moss
1. f. foam: kefa sabûnê=soapsuds. 2. f. palm (of the hand)
kef dan v.t. to foam
v.t. to foam
kefalet bail; warranty; guaranty
kefaletname warranty deed
kefçî (f.) spoon
kefen (m.) shroud
m. shroud
m. burial shroud.
kefen kirin v.t. to shroud
v.t. to shroud
kefgîr  (i.) strainer, sifter
kefî f. kefiya, Arab headdress
kefîl bailor; warranter; guarantor
kefteleft f. activity, work, enterprise
kefteleftî kirin to fight
kef Schaum
kef dan Schaum bilden
schäumen
kefçî Loch
Löffel
Lücke
kefen Leichentuch
Totenhemd
kefgîr Durchschlag
Filter
keftar Hyäne
kefteleft Auseinandersetzung
Kampf
Streit
kef m. kefe, tasike, tasa terezunî, çimê terezunî m.
m. kef, kew, qes, kopig, kefûkopir n.
m. miste, kafe, sala destî, kafa destî, lase, mîste m.
kef dan tg. kef dayene, kef re cikewtene
kefa beqê m. bot. kevze, qeram, lincik, gîyê qilîndlî, kewze n.
kefa dest m. miste, kafe, sala destî, kafa destî, lase, mîste m.
kefa sawunê n. kefê sabûnî n.
kefadev n. kefêfekî n.
kefalet m. kefîlîye, kefalet, kefîlênî m.
kefaletname m. kefaletname m.
kefandin tg. kefnayene
m. kefnayis n.
kefaret m. kefaret, kufaret n.
kefçe m. kundêz, patik, gepçe, çemçe, kunêz, çemçik, kewçe, kepçe, kewndêz, kundîyêz, kondêz, kowndêz n.
kefçe kirin lg. kundêz kerdene, patik kerdene, gepçe kerdene, çemçe kerdene, kunêz kerdene, çemçik kerdene, kewçe kerdene, kepçe kerdene, kondêz kerdene
kefçî n. koçike, kewgke, kueçike, kioçike, kuoçike m.
kefçîdank kogkdang n.
kefçik n. koçike, kewçike, kueçike, kioçike, kuoçike m.
kefdar rd. kefin, kefdar
kefek m. kefeke, kemera kefekî m.
kefen n. kefen, kefun n.
kefen bûn lng. kefen bîyene
kefen kirin tg. kefen kerdene, kefennayene
kefenê mar n. vere, pirên, pirênê marî, viyêr, verre n.
kefenkin rd. kefenkerde, kefennaye
kefenkirin m. kefenkerdis, kefennayis n.
kefgîr m. kefgir, kewkure, kewgir n.
kefî m. mistek n.
m. sajike, xafe, çîte, gtike, egale, kefîye, sasike, sase, pêçe m.
kefî derya m. zoo. sunger, singer n.
kefî dest m. miste, kafe, sala destî, kafa destî, lase, mîste m.
kefik m. kef, kew, qes, kopig, kefûkopir n.
m. bot. kefkefok, vaso kefkin n.
m. mijike, pepike, kufike, kewk, kufe m.
m. mistek (kenê miste û pê palane derzenê) n.
kefîl m/n. kefîl n.
kefîl bûn tng. kefîl bîyene
kefîlî m. kefîlîye, kefalet, kefîlênî m.
kefinandî rd. kefenkerde, kefennaye
kefinandin tg. kefen kerdene, kefennayene
m. kefenkerdis, kefennayis n.
kefkefk m. bot. kefkefok, vaso kefkin n.
kefkirin lg. kef kerdene
kefnik m. mijike m., pepike m., kufike m., kewk n., kufe m.
kefoke m. mijike, pepike, kufike, kewk, kufe m.
kefs m. binçeng, binê engîlî, binê çengî n.
kefsêv m. dolçike, xile m.
kefsîl m. gilêzî, alêzî, alîye, malêzî, gewel, lêzike, sorike, gilêjge, alu, gilêjinge, alî, gilazige, alazî, malyez, gilêskî, girêze, olîye, gilyejg, gilêjg m.
keft m. gefe m., tehdît n., gafe m.
keft xwarîn tg. gefnayene, tehdît kerdene, gefe re ciwerdene
keftar n. zoo. keftar, keftal n.
kefte m. gol, golîk, golo qij n.
kefteleft m. munaqese, werênayis. hurênayis, gelece n.
kefteleftî kirin tg. werênayene, gelece kerdene, xirerir kerdene, lec kerdene, hurênayene
kefzer m. bot. kevze, qeram, linrik, gîyê qilînrilî, kewze n.
kefalet kefalet
kefaletname kefaletname
kefe aya
kefî kefiye
kefîl kefil
kefîlîye kefalet
kefillik
kefîye kefiye
keftar sırtlan
kefalet kefîlîye (m), kefalet (n)
kefaletname kefaletname (n)
kefe (hayvanı tımar etmekte kullanılan kese) gebre (n)
kefen kefen (n)
kefil kefîl, -e
kefillik kefîlîye (m),
kefir kefîr (n)
kefiye kefî (m), kefîye (m)
kef kef (ya sabûnê / pêlên deryayê)
bilq (ya şorbê)
gilîz (yê ji devî)
lêb, lêhb, hîle, xap, xîf
kef bûn (xwe) xîfandin, hîleyan xwe jê xilas kirin
kef çandin gilîz (ji devî) hatin
kef lê dan (jê) xîfandin, lêb lê kirin, xapandin, bi fêl û hîleyan jê standin
kefalet kefalet, gerew
garantî, misogerî
kefaret filitîn, xilasî, azadî, silametî
kefaret bûn (ji belayekê / nexweşiyekê) filitîn, xilas bûn
kefaw kefav, ava kefdar
kefîl kefîl, gerewdêr
garantor, misogerker
kefûkol bilq, kefa bi ser tiştekî dikele dikeve