Encamên lêgerînê
iman 1. bawerî, bîr û bawerî (pêbawerbûna bi rêzikên olî) 2. îman (bawerianina bi dînê îslamê) 3. bawerî, bawer (bîr û baweriya xurt) *kalpleri vatan iman ile doluy­du dilê wî bi baweriya welat tije bû (mec) m
iman etmek 1) îman pê anîn, bawerî pê anin (bawerî bi ol û Xwedê anîn) 2) pê ba­werî anîn, bawerî pê anîn
iman getirmek îman pê anîn (bi dreza dilê xwe çûn ser dî­ne îslametê)
iman sahibi xweyîman
iman tahtası depa sing
imana gelmek 1) hatin îmanê (ha­tin ser dînê îslamê) 2) hatin îmanê (rastî gotin) 3) hatin îmanê (heqî qebûl kirin)
imana getirmek 1) anîn (ser) îmanê (yek kirin misilman) 2) anîn (ser) îmanê (yek anîn ser riya heqiyê, rastiyê)
imanı gevremek îman lê qetîn, ji (dîn û) îman bûn, îman di sere (yekî) de neman (ji bo westiyana pir û acizbûnê)
imanı yok 1) îman pê re tune, za­lim 2) bêîman (di cihê 'bimire, qehr bibe' de)
imanım hevalo, birako (argo)
imanına kadar bi devre, tije ye heta bi dev re
imanını gevret­mek îman lê qetandin, îmana (yekî) qet an din
imaniye bawerîtî, fîdeîzm fel/m
bawerîtî, fîdeîzm fel/m
imanlı 1. bawermend biîman 2. biiman (di wateya biwijdan. biînsaf de) (mec) rd
1. bawermend, biîman 2. biîman (di wateya biwijdan, biînsaf de) (mec) rd
imansız 1. bêbîr u bawer, bêbawer, bêîman 2. bêîman (di wateya bêînsaf de) (mec) rd
1. bêbîr û bawer, bêbawer, bêîman 2. bêîman (di wateya bêînsaf de) (mec) rd
imansızlık 1. bêbîr û bawerî, bêbawerî, biîmanî 2. bêimanî (mec) m
1. bêbîr û bawerî, bêbawerî, bêîmanî 2. bêîmanî (mec) m
iman bawerîye (m), bawerî (m), îman (n)