Encamên lêgerînê
heqîqet m 1. hakikat, gerçek 2. hakikat, gerçek (yalan olmayan, doğru olan şey) 3. fel hakikat, gerçek (düşünülen, tasarlanan, imgelenen şeylere karşıt olarak var olan)
heqîqetbîn nd/rd 1. gerçeği gören, doğru görüşlü 2. gerçekçi, realist (gerçeği gören, ona göre davranan)
heqîqetbînî m 1. gerçeği görme, doğru görüşlülük 2. gerçekçilik
heqîqeten h hakikaten, sahiden
heqîqetgo rd doğrucu, hakikatı söyleyen
heqîqetî m gerçeklik
heqîqetperest rd gerçeksever
heqîqetperestî m gerçekseverlik
heqîqet (navdêr, mê) rastî, diristî, realîte.
Têkildar: heqî.
ji: ji erebî حقيقة (ḥeqîqet), têkildarî heqîqî, heq.
ji wêjeyê: •Ew herf, heqîqeta muheqqeq •Hem emr e bi qudreta te hem xelq
heqîqet gotin (lêker) rastî gotin.
ji: heqîqet + gotin
heqîqetbîn (navdêr, mê) rastîbîn, realîst.
ji: heqîqet +-bîn
heqîqetbînî (navdêr, mê) rastîbînî, realîzm, rastîtî, rasteqînî, heqîqetî.
ji: heqîqet +-bînî
heqîqeten (hoker) bi rastî.
Herwiha: haqîqeten.
ji: ji erebî, binêre: heqîqet + -en
heqîqetî (navdêr, mê) rastîbînî, rastîtî, rasteqînî, realîzm, heqîqetbînî.
ji: heqîqet + -î
heqîqet m. rastîye, heqîqete, realîte, rastkênîye m.
heqîqetbîn m/n. realîst, rastîyevînitox, heqîqetvîn, heqîqetcî, rastek, rastevîn n.
heqîqetbînî m. realîstîye, rastîyevînitoxîye, rastekîye, rastevînîye, heqîqetcîyênî, realîzme m.