Encamên lêgerînê
hekîm nd/nt 1. hekim, tabip 2. mec deva * hingiv ji hin nexweşînan re hekîm e bal bazı hastalıklara devadır
hekîm (i) rd çok bilgili
hekîmê çavan ndgöz doktoru
hekîmê kurmanciyê nd/nt otçu (köylerde hekimlik yapan kimse)
hekîmê xariciyeyê bj/nd hariciyeci hariciyecilik (hariciye uzmanlığı)
hekîmî m 1. hekimlik (hekim olma durumu 2. hekimlik, tababet (hekimlik mesleği)
hekîmîya ruhî ruh hekimliği
hekîmtî m hekimlik, tabiplik
hekîm (navdêr) bizîşk, nijdar, doktor, pijîşk, nojdar, luqman, cebar, pispora/ê nesaxiyan, kesa/ê nesaxan sax dike, şarezaya/yê nexweşiyan, kesa/ê nexweşan derman dike, zana, hişmend, alim, feylesof.
Herwiha: ĥekîm.
Bide ber: hakim, hekem.
ji: ji erebî حكيم (ḥekîm) jiarami ܚܟܝܡ (xekîm), ji rehê ܚܟܡ (x-k-m-: zanîn). Ji heman rehî bi rêya erebî: hikmet. Ne hevreha hakim, hekem, hukim e..
: hekîmî
hekîmî (navdêr, mê) luqmanî, nojdarî, bijîşkî, tib, doktorî, duxtorî, tixtorî, cebarî, bijîşkbûn, êşnasî.
Bide ber: hakimî, hekemî.
ji: hekîm + -î
hekîmtî (rengdêr) çazanî
hekîm m/n. doktor, hekîm, tebîb n.
hekîmê çavan n. hekîmê çiman, doktorê çiman n.
hekîmê ruh n. hekîmê ruhî n.
hekîmê xariciyeyê n. hekîmê xariciyeyî, xaridyecî n.
hekîmî m. hekîmîye, tebîbîye, doktorîye, hekîmênî m.
hekîm hekîm, bijîşk, nojdar, dermanker, luqman