Encamên lêgerînê
hebil (navdêr, nêr) bizîng, werîs, şelîte, kablo, bend, têl, sîm, benê qayîm û stûr, ben.
Herwiha: hebl, hebilandin.
ji: ji erebî حبل (ḥebl), hevreha aramî ܚܒܠܐ (xeḅla, xevla), îbrî חבל (xeḇel, xevel)
hebilandin (lêker)(navdêr, mê) ji bo tiştên weke benik, ta û têl li nava hev xistin, li hev badan û zîvirandin, li hev asê kirinpisîkê ta li hev hebiland,avê hirî û têlê li hev hebiland.
Têkildar: hebilîn hebilandî
hebilîn (lêker) Ji bo benik, têl û ta linavhevketin, lê zîvirîn, asê bûn, Porê wî bi şeh ve hebilî. Gulokên ta yên sor û şîn li hev hebilîn. Bi hizrên ku kişkişîbûn nava serê te re zimanê te li hev hebilîbû.