Encamên lêgerînê
guneh 1.suç, günah, cürüm. 2.zavallı, yazık.
m 1. günah (dince suç sayılan iş veya davranış) 2. suç 3. günah (acımaya yol açacak kötü davranış) * guneh e, mirov ev çend tehde li vî mirovî bike bu adama bu kadar eziyet yapmak günahtır 4. günah (sorumluluk, vebal) * ez bibêjim bila guneh ne di stûyê min de be ben söyleyeyim de günah benden gitsin 5.rd zavallı, gariban * ev mêrik guneh e bu adam zavallı * jê veger e yekî guneh e boş ver garibanın tekidir 6. yazık * çi guneh e yazık
guneh bûn günah olmak
guneh ji stûyê min derket günah benden gitti
guneh kirin günah işlemek
guneh pê hatin l/bw (birine) acımak, üzülmek
guneh weşandin günah çıkarmak
gunehbar rd/n 1. günahkâr 2. suçlanan, suçlu
gunehbar bûn l/ngh suçlanmak
gunehbar kirin l/gh suçlamak
gunehbarbûn m suçlanma
gunehbarî m 1. günahkârlık 2. suçluluk 3. suçlanma
gunehbarîtî m suçluluk
gunehbarker rd suçlayıcı
gunehbarkirin m suçlama, suçlayış
gunehê (wî) di stûyê (...) de be günahı (veya vebalı) boynuna
gunehê (wî) di stûyê (...) de bûn günahı (veya vebalı) boynuna olmak
gunehê (yekî) hilanîn (birinin) günahını almak
gunehê (yekî) kirin stûyê xwe (birinin) günahına girmek 2) kanına girmek (kızlığını bozmak) 3) kanına girm(birini öldürmek veya öldürtmek)
gunehê (yekî) kişand (birinin) günahını çekmek
gunehê (yekî) lê hatin acınmak
gunehê (yekî) pê hatin (birine) acımak, kıyamamak (birine) acımak, üzülmek * gunehê min bi zar û zêçên wî hat lewma min ew neda dadgehê çoluğuna çocuğuna acıdım da mahkemeye vermedim
gunehê (yekî) pê nehat (birinin) gözünün yaşına bakmamak
gunehê (yekî) stend (birinin) günahını almak, ithamda bulunmak
gunehê kosiyan pê hat (biri) çok acınacak durumda olmak
gunehê xwe bi xwe anîn kendini acındırmak
gunehê xwe pê anîn (birine) acımak, merhamet etmek, acınılmak, üzülmek
gunehê xwe pê neanîn kıymak (acımadan zulmetmek)
gunehên (an jî sûcên) xwe gilî kirin mec günah çıkarmak (kötü davranışlarını, sucunu açıklamak, anlatmak)
gunehên ku bav kiriye wê werin pêşiya lêw babanın işlediği günahları oğlu çekecek
gunehî m günah
gunehkar suçlu, günahkar.
rd/nt günahkâr
gunehkarane h günahkârca
gunehkarî m 1. günahkârlık 2. mec cinayet
gunehkarî kirin 1) günah işlemek 2) cinayet işlemek
gunehweşînî m günah çıkarma
guneh sûc, tawan
(navdêr, mê) tişta/ê nabe bêt kirin, tişta/ê kirina wê qedexe ye, tişta/ê ger bêt kirin dê bêt cizakirin (bi taybetî li gor dînê îslamê) Li gor îslamê zina guneh e. binas, sedem, sûc, sebeb: Ti guneha min tê de nîne ku hûn xusirîn. (Ne sûcê min e ku hûn têk çûn.), dilsojî, dilşewitîn: Guneha min pê tê. (Dilê min pê dişewite/disuşe.), hejar, reben, feqîr: Sêwî guneh in..
Herwiha: guna, gunah, gunaĥ, gune, guneĥ.
Hevwate: sewab.
Dijwate: xêrNêzîk, binas, heram, tawan.
Bikaranîn: Lêker: guneh bûn, guneh kirin Navdêr, mê: gunehbûn, gunehkirin.
ji: Ji Proto-hindûewropî binek- (mirin, merg, wefat; jidestdan, windakirin), Proto-aryayî nas- (winda bûn; ruxîn) > wi-nas- (pûç bûn, xirab bûn), hevreha avestayî vi-nas-, farisiya kevn vi-ney (ziyan, zerer), farisî گناه (gunah > guneh), latînî nex, necis (mirin, merg), noceo (ziyan), nocere (ziyan lê kirin), yûnanî νεκρός (nékros: cenaze, term, kelex). vnas ya ermenî ji kurdî yan zimanekî din yê îranî hatiye deynkirin..
: bêguneh, bêgunehî, biguneh, bigunehî, gunehbar, gunehbarî, gunehkar, gunehkarî, gunehker, gunehkerî, gunehnas, gunehnasî, gunehzan, gunehzanî, gunehvan, gunehvanî
guneh bûn (lêker)(Binihêre:) guneh
guneh daweşandin 1. gulebûk tewbe bazar kirin 2. gunehê xwe kirin
guneh ji stû derketin (biwêj) tu sûc û tawanek jê re neman. binbariya xwe bi cih anîn. îro guneh ji stûyê min der-ketiye, min vatiniya xwe tev aniye cih.
guneh kirin (lêker)(Binihêre:) guneh
guneh li stûyê gotiyan bûn (biwêj) tu sûcekî min tê de nîn e, wisa gotin. gunelt li stûyê gotiyan be, lê dibêjin, qîza ûsivê bedo ji lawê zahar zikê xwe tijî kiriye.
guneh pê hatin 1. dil pê şewitîn 2. dil ber derneketin, heyf pê hatin
(lêker) dil pê şewitîn, dil man pê veé, dil pê ve bûné
gunehbar (navdêr) tawanbar, sûcdar, tometbar, kesa/ê ku gunehek yan hin guneh kirine, kesa/ê ku bûye sedemê peydabûna gunehekê yan hin gunehan, kesa/ê ku xelk bawer dike ku wî gunehek yan hin guneh kirine.
Herwiha: gunahbar, gunebar, gunhebar, gunihbar.
Têkildar: gunehkar.
ji: guneh + -bar.
Bikaranîn: Lêker: gunehbar kirin. Navdêr: gunehbarkirin, gunehbarbûn.
: gunehbarî, gunehbarîtî, gunehbartî
gunehbar bûn (lêker)(Binihêre:) gunehbar
gunehbar kirin (lêker)(Binihêre:) gunehbar
gunehbarbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) gunehbar
gunehbarbûyî (rengdêr) (Binihêre:) gunehbar
gunehbarî (navdêr, mê) tawanbarî, sûcdarî, gunehkarî, tometbarî, tometdarî, gunehbarbûn, guneh, tomet, tawan, sûcdarbûn, tawanbarbûn.
ji: gunehbar + -î
gunehbarkî (navdêr, mê) bi gunehbarî.
ji: gunehbar +-kî
gunehbarkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye gunehbar kirin
gunehbarkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) gunehbar
gunehbûn (navdêr)(Binihêre:) guneh
gunehê (yekî) kişandin (biwêj) ji ber xeta û tawana yekî din bedel dan. min bi gelê xwe re xayîniyeke mezin kiriye. ez vi gitnehi heya demeke dirêj hikarim hikisinini bêmal serhedî
gunehê gawiran pê hatin (biwêj) di nav rewşeke xeter de bûn. gunehê kafinin pê dihat, meriv digot, wê niha jî ser aliyekî bikeve. xelîlê çaçan
gunehê xwe bi xwe anîn (biwêj) rewşa xwe ji ya heyî xerabtir nîşan dan. ew xalê min lên wisa gunehê xwe bi xwe tine, ez pê aciz dibim.
gunehê xwe jî bi deyn nedan (biwêj) ji bo mirovên pir temahkar tê gotin. hay lo lo! kuro lawo, ew qet gunehê xwe bi deynî nade mirov, devji wî berelin heyran.
gunehê xwe pê anîn (biwêj) ji ber rewşa yekî dilzîz û xemgîn bûn. zozanê gunehê xwe pê anî û bir dibistanê qeyd kir, lê ew dîsa rev1.
gunehê xwedê pê hatin (biwêj) ji tengasiyê xelas bûn. rewşa wê zehf xeter bû, lê gunehê xwedê pê hat ku va ye hinekî bi ser xwe de hat.
gunehî (navdêr, mê) lasarî, deynê paşketî, ser keşî, hêvişandin, zêdegavî, giliya zêdegavivê.
ji: gun +-ehî
gunehkar tawanbar
(navdêr) tawankar, tometkar, xirabîkar, kesa/ê gunehan dike yan guneh kirine, tawanbar.
Herwiha: gunakar, gunahkar, gunekar, gunaker, gunahker, gunehker, guneker.
Bide ber: gunehbar, tawanbar, tometbar.
ji: guneh + -kar.
Bikaranîn: Lêker: gunehkar bûn, gunehkar kirin. Navdêr: gunehkarbûn, gunehkarkirin Rengdêr: gunehkarbûyî, gunehkarkirî.
: gunehkarane, gunehkarî, gunehkarîtî, gunehkartî
gunehkar bûn (lêker)(Binihêre:) gunehkar
gunehkar kirin (lêker)(Binihêre:) gunehkar
gunehkarane (rengdêr) bi awayekî gunehkar.
ji: gunehkar + -ane
gunehkarbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) gunehkar
gunehkarbûyî (rengdêr) (Binihêre:) gunehkar
gunehkarî (navdêr, mê) tawankarî, xirabîkar, gunehkirin, tawankirin.
Herwiha: gunekarî, gunahkarî.
Têkildar: gunehbarî.
ji: gunehkar + -î.
Bikaranîn: Lêker: gunehkarî kirin. Navdêr: gunehkarîkirin Rengdêr: gunehkarîkirî
gunehkarî kirin (lêker)(Binihêre:) gunehkarî
gunehkarîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye gunehkarî kirin
gunehkarîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) gunehkarî
gunehkarkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye gunehkar kirin
gunehkarkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) gunehkar
gunehkerî (navdêr, mê) gunekarî, gunehkarî.
ji: guneh +-kerî
gunehkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye guneh kirin
gunehkirin (navdêr)(Binihêre:) guneh
gunehok (navdêr, mê) bêguneh, reben, safî, dilsefî, bêrî.
ji: guneh +-ok
gunehvanî (navdêr, mê) karê gunehvanan.
ji: gunehvan + -î
guneh (m.) sin
m. sin, fault.
gunehkarî f. crime, offense, fault
guneh arm
elend
Schuld
Sünde
unglücklich
Verbrechen
Vergehen
guneh lê hatin bedauern
bemitleiden
Mitleid haben mit
gunehkar Sünder
gunehpêhatin bedauern
guneh n. guna, mobal, webal n.
m. gunek, heyf, yazux n.
guneh bûn lng. . gunek bîyene, heyf bîyene, yazux bîyene
guneh kirin lg. . guna kerdene, gunekarîye kerdene
gunehbar rd. gunekar, gunakar
gunehê xwe pê anîn lg. zereyê xo pêvêsnayene, guna xo pêardene, zereyêxo dvêsnayene
gunehkar rd. gunekar, gunakar
gunehkarane rd. gunekarane, gunekarkî
gunehkarî m. gunekarîye, gunekarênî m.
gunehkarî kirin lg. gunekarîye kerdene, gunekarênî kerdene