Encamên lêgerînê
guçik (navdêr, nêr) guh.
Herwiha: guçk.
Bide ber: kuçik gupik.
ji wêjeyê: Kesekî bi bernavê ‎Gundê Qaşan ji Elbistanê, sehetxweş ku te behsa guçik kir. Ew forma biçûkkirinê yan şîrînkirinê (dîmînutîv) e û ji gu(h)+çik. Bi giştî di kurmancî de biçûkirin bi -k, -ik, -ok e lê carine bi -çik, -çk jî dibe. Herwiha balkêş e ku di soranî de jî li hin deveran li cihê peyva normal gwê (guh) peyva gwêçke (wek guçika we) tê gotin. Li devera Akrêya başûrê Kurdistanê jî guçik e. jêder
guçik m. guç, guçik, bueçle n.