Encamên lêgerînê
ezyet (navdêr, mê) azar, êş, şkence, tazîb, ezab, nexweşî, jan, kul, derd, kovan, xem, îza, nesaxî, elem.
Bikaranîn: Lêker: ezyet kirin. Navdêr: ezyetkirin Rengdêr: ezyetkirî.
Herwiha: eziyet, ezîyet.
: bêezyet, bêezyetî, biezyet, biezyetî, ezyetdar, ezyetdarî, ezyetder, ezyetderî, ezyetkêş, ezyetkêşî
ezyet dan (lêker) tehde gihandin.
ji: ezyet + dan
ezyet dîtin (lêker) tehde dîtin, tehb dîtin.
ji: ezyet + dîtin
ezyet kêşan nalîn, jan kêşan, êşîn, hatin ezyetdan
ezyet kirin (lêker)(Binihêre:) ezyet
ezyetdar (rengdêr) bijan, bijan, êşdar, biazar, biezyet, tişta/ê ku ezyetê jê çêdibe yan ezyet tê de heye.
Herwiha: eziyetdar, ezîyetdar, eziyetder, ezîyetder, ezyetder, eziyetdêr, ezîyetdêr, ezyetdêr.
Dijwate: bê-êş.
ji: ezyet + -dar.
: ezyetdarî, ezyetdarîtî, ezyetdartî
ezyetdarî (navdêr, mê) rewşa ezyetdarbûnê.
ji: ezyetdar + -î
ezyetker (navdêr, mê) zilmker, zordar, rencker.
ji: ezyet +-ker
ezyetkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye ezyet kirin
ezyetkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) ezyet
ezyet m. zarzune m., cefa n., ezîyet n., ezet n.