Encamên lêgerînê
eyb m 1. ayıp 2. ayıp (kusur, eksiklik) 3. özür, kusur, defo * eyba vî cilî heye bu elbisenin bir özrü var 4.rd ayıp, utanç veren * gotina eyb ayıp söz
eyb anîn ser (yek) (birini) lekelemek, kara çalmak
eyb anîn ser her tiştî armudun sapı var, üzümün (veya kirazın) çöpü var demek
eyb anîn serê mec gölgelemek
eyb bûn l/ngh ayıp olmak
ayıp olmak
eyb kirin l/gh çekinmek, utanmak
1) ayıp etmek (veya yapmak) 2) çekinmek, utanmak
eyb pê de anîn (birini) lekelemek, kötülemek
eyb û ara însan piçek (an jî destek) goşt e bir dirhem et bin ayıp örter
eyb û arên pîrê nayêne bîrê kendi eksikliklerini görmez, başkalarınkini görür, anlamında bir deyim
eyba (tiştekî) xuya bûn sırıtmak (kusuru ve çirkinliği ortaya çıkmak)
eyba (tiştekî) xuya kirin eksikliğini ortaya koymak
eyba (yekî) dan rûyî (wî) ayıbını yüzüne vurmak
eyba cûnê li devê qûnê utanması arlanması olmamak
eyba rindan veşarî ye güzellerin kusurları görünmez
eyba rûyê xwe avêtin utanması arlanması kalmamak
eybbûn m ayıp olma
eybdar rd 1. ayıplı 2. hatalı, kusurlu, özürlü, defolu
eybdar derketin l/gh bozuk çıkmak, falso çıkmak * ji vî malên xwe yê nû ji sedî sed kar hêvî dikir, lê ew eypdar derketin bu yeni mallarından yüzde yüz kâr bekliyordu ama falso çıktı
eybdar kirin l/gh ayıpsamak
eybdarî m 1. ayıpsama 2. kusurluluk, özürlülük, depolu olma
eybdarkirin m ayıpsama
eybên (yekî) dan rûyê (wî) (birinin) künyesini okumak
eybên (yekî) derxistin rast (birinin) kirli çamaşırlarını ortaya dökmek
eybên xwe veşartin ekini belli etmemek
eyberanî bot/m bir armut türü
eybik m 1. ayıp 2. ayıp, utanç veren 3. özür, kusur * tim eybikê mêrik vedişêre adamın özürlerini hep saklıyor
eybik pîne kirin yumurtaya kulp takmak
eybika me li pişt me ye (ya hevalan li ber me ye) el elin aynasıdır
eybikdar rd 1. ayıplı 2. kusurlu, özürlü, defolo
eybikên (yekî) dan rûyê (wî) ayıbını yüzüne vurmak
eybikên (yekî) veşartin kusurlarını gizlemek
eybikên xwe veşartin ekini belli etmemek
eybkirin m çekinme, utanma
eybveşar nd/nt hata ve kusurları saklayan kimse
eybveşarî m hata ve kusurları saklama
eybveşêr rd kusurları, hataları gizleyen * malê dinê eybveşêr e mal mülk ayıpları gizliyor
eyb (navdêr, mê) tişta/ê nabe bêt kirin şerm, fêt, namûs, şeref, fihêt, fedî, ar, erz, şermezarî, rûreşî.
Herwiha: eyb, êb , êb 2. kêmasî, qisûr. Binêre; êb
eyb bûn (lêker)(Binihêre:) eyb
eyb kirin (lêker)(Binihêre:) eyb
eyba giran bûn (biwêj) ji bo kêmasî û çewtiyên mezin tê gotin. bi rastîjîya ku wê kir. eyba giran bu.
eyba xelkê tepisiye, ya min belengazê xwedê reqisiye (biwêj) ez bêşans im. jixwe ez bêrozgar im, eyba xelkê tepisiye, ya min belengazê xwedê reqisiye.
eyba xwe bin cil kirin (biwêj) çewtî û kêmasiyên xwe veşartin. hema ew her car bi vî awayî eyba xwe bincil dike. lewma zêde nikare pêşiya xwe bibîne.
eybbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) eyb
eybbûyî (rengdêr) (Binihêre:) eyb
eybdar (rengdêr) qisûrdar, şaş, bixeta, qusûrdar, xweykêmasî, xwedîqusûr, biqusûr.
ji: eyb +-dar
eybdar derketin (lêker)(Binihêre:) eybdar
eybdar kirin (lêker) eyibandin, lomekirin, lewmekirin, lêgirtin, lome kirin, lewme kirin, lê girtin, şermezar kirin, kirin eyb, lome, lomandin, lomîn, şermezarkirin.
ji: eybdar + kirin
eybdarî (navdêr, mê) lome, bikêmasîbûn, bikêmanîbûn, biqisûrî, engastîbûn.
ji: eyb +-darî
eybik (navdêr, mê) zede, seqetî, eyb, kêmasî, kêmasî, kêmahî, qusûr.
ji: eyb +-ik
eybkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye eyb kirin
eybkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) eyb
eyb m. serm, ayb, sarm, sarme n.
eyb bûn lng. ayb bîyene, serm bîyene
eyb kirin lg. . sermayîyene, serm kerdene, ayb kerdene, sermayene, sarmiyene
eybdar rd. eybin, sermedar