Encamên lêgerînê
eyan ayan.
rd 1. ayan, belli, açık 2. görünen
eyan beyan ayan beyan, besbelli, apaçık
eyan bûn l/ngh 1. ayan olmak, belli olmak, belirmek, görünmek (görülür duruma gelmek) 2. görünmek (izlenim uyandırmak)
ayan olmak, belli olmak
eyan kirin l/gh 1. ayan etmek, belirtmek 2. açıklama yapmak, açıklamak
eyanbûn m 1. ayan olma, belli olma, belirme, görünme (görülür duruma gelme) 2. görünme (izlenim uyandırma)
m 1. ayan oluş, beliriş, görünüş (görülür duruma gelme) 2. görünüş (izlenim uyandırma)
eyanbûyî rd ayan olmuş, belirmiş
eyanî h açıkça
eyanker rd belirleyici
eyankirin m 1. ayan etme, belirtme 2. açıklama yapma, açıklama
eyan 1. kifş 2. eşkere *"dar bi berê xwe ve eyan e, mêr bi navê xwe"
(kurmancî) (rengdêr) diyar, xuya, eşkere, berçav, ron, zelal, malmezin, giregir.
ji wêjeyê: Em dê ku heqîqetê eyan kin? Serrişteyê tuhmetê beyan kin w:Ehmedê Xanî têbîniyên helbestê 1-ku bi wateya çawa hatiye bikaranîn 2-kin kurtkirina bikinê ye.
Herwiha: eyan.
Bide ber: ewan, eyal, eyar, eyn, eyne, eynî, eywan.
Bikaranîn: Lêker: eyan bûn, eyan kirin. Navdêr: eyanbûn, eyankirin Rengdêr: eyanbûyî, eyankirî.
: eyanî, eyanîtî, eyantî
eyan bûn (lêker)(Binihêre:) eyan
eyan kirin (lêker)(Binihêre:) eyan
eyan nekirin (lêker)(Binihêre:) eyan
eyan- (Soranî) pêşgir. Bi kurmancî: wan di-, ewan di-, Eyanwut ke nayên. (Wan digot ku nayên.).
Herwiha: deyan-.
Bide ber: em-, et-, eman-, etan-, ey-
eyanbûn (navdêr)(Binihêre:) eyan
eyanbûyî (rengdêr) (Binihêre:) eyan
eyanî (navdêr, mê) rewşa eyanbûnê.
ji: eyan + -î
eyankirî (rengdêr) (Binihêre:) eyan
eyankirin (navdêr)(Binihêre:) eyan
eyan evident
klar
offen
offensichtlich
Prominenz
eyankirin aufdecken
entdecken
entlarven
eyan rd. kifs, areste, dîyar, bellî, negar, areze, eskere, belû, malûm, asaye, eyan, bewlî
m. vatis, beyan, eyan, negar, dazanayis n.
eyan beyan rd. eyan beyan
eyan bûn lng. negar bîyene, eyan bîyene, beyan bîyene