Encamên lêgerînê
dizî m hırsızlık, çalma
dizî (ii) rd 1. gizli (başkalarından saklanan, mesture) 2. gizli kapaklı * karekî me yê dizî tune bizim gizli kapaklı bir işimiz yok
dizî kirin l/gh hırsızlık yapmak, çalmak
hırsızlık etmek (veya yapmak)
dizîka h 1. gizlice, uğrun 2. hırsızlama, çaktırmadan
dizîkî h gizlice, çaktırmadan
dizîkirin m hırsızlık etme, çalma
dizîn m 1. çalma, uğrulama (hırsızlık yapma) 2. çarpma, alma
l/gh 1. çalmak, uğrulamak (hırsızlık yapmak) 2. çarpmak, almak * cuzdanê wê dizîne cüzdanını çarpmışlar * saeta min ji berîka min dizîne cebimden saatımı almışlar
dizîn dan l/gh çaldırmak
dizîn û çirpandin çalıp çırpmak
dizîve m kinaye
dizîxwaz nd/nt kleptoman
dizîxwazî bj/m kleptomanî
dizî heramîtî, çilfisî *"tu carî destê diziyê nasitire"
(navdêr, mê) bo xwe birina tiştekê/î bêyî hay û destûra xwedana/ê wî tiştî(rengdêr) diziyayî, tişta/ê hatiye dizîn.
Bi zaravayên kurdî: kurmancî: dizî soranî: dizî zazakî: dizî.
ji: diz + -î.
Bikaranîn: Lêker: dizî kirin, dizî birin. Navdêr: dizîkirin, dizîbirin Rengdêr: dizîkirî.
: dizîn dizîker dizî kirin dizîkirin
dizî birin (lêker)(Binihêre:) dizî
dizî kirin (lêker)(Binihêre:) dizî
dizîbirin (navdêr, mê) (Binihêre:) dizî
dizîka bêhay, bêxeber
bêhay, bêxeber
dizîkar (navdêr) kesa/ê diziyan dike, kesa/ê tiştan didize.
Herwiha: diz dizîker.
ji: dizî + -kar.
: dizîkarî
dizîkarî (navdêr, mê) dizîn, karê dizîkeran.
Herwiha: dizîkerî.
ji: dizîkar + -î
dizîker (navdêr, mê) kesa/ê diziyan dike, kesa/ê tiştan didize.
Herwiha: diz, dizîkar.
ji: dizî + -ker.
: dizîkerî
dizîkerî (navdêr, mê) dizîn, karê dizîkeran.
Herwiha: dizîkarî.
ji: dizîker + -î
dizîkî (rengdêr) nehînî, nepenî, sirrî, razber, ne eşkere, ne diyar, ne xwiya: Ew bi dizîkî karê xwe dikin. (Ew wisan karê xwe dikin ku ti kes pê nehese.) Ji dizîkî ve kar dike. veşarî, nihênî, raz, biraz, sihrî, nediyar.
ji: dizî + -kî.
: dizîkîtî
dizîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye dizî kirin
dizîkirin (navdêr)dema yek tiştekî bi dizit
dizîkîtî (navdêr, mê) rewşa dizîkîbûnê, fêlbazî, nepenîtî.
ji: dizîkî + -tî
dizîn (lêker)(navdêr, mê) bêyî hay û destûra keseka/ê tiştekî wê/wî bo xwe birin: Duçerxeyê min hatiye dizîn. tişta/ê kesek din wek ya xwe dan nîşan: Tirkan gelek stiranên me dizîne..
Bi alfabeyên din: kurdî-erebî: دزین. Tewîn: Lêker: -diz-.
ji: diz + -în.
: diziyayî, dizek, dizî,
dizîn/didize/bidize bêyî haya xwediyan ji malê wan hildan; çilfisandin *"ber kerê re derbas dibe û cehşike jê didize"
dizîtî (navdêr, mê) dizî.
ji: diz +-îtî
dizîxwaz (navdêr, mê) diz, dizî.
ji: dizî +-xwaz
dizîyayene (Zazaki) (lêker) dizîn
dizî (n) theft; (adj.) stolen
secret, concealed;
dizîker Binêre: diz
dizîkerî Binêre: dizî
dizîn to steal
(bidize) to steal
(f.) theft
dizîtî f. secret
dizî  (v.) robbery, theft, secret, clandestine
dizî Diebstahl
Raub
dizî birin entwenden
stehlen
dizîka geheim
heimlich
verschwiegen
dizîn stehlen
dizîn entwenden
stehlen
dizî m. dizdîye, dizdênî m.
dizî kirin lg. dizdîye kerdene, dizdênî kerdene
dizîka h. nimitkî, dizdkî, dizdîyane, bi nimite, bi pînanî, kereker, bi dizdîye
dizîn tg. tirtene, dizdnayene, tirawitene, diznayene, tiritene, tirawnayene
dizî, dizêtî dizî, karê dizînê
dizîn dizî, dizî kirin
dizînewe jê kirin, jê dûr xistin