Encamên lêgerînê
dûman m 1. duman (havalanan tozların veya sisin oluşturduğu bulanıklık) 2. tozuntu 3. bulut (herhangi bir şeyden oluşan yoğun yığın) 4.bj katarakt
dûman girtin l/gh 1. dumanlanmak 2. pamuklanmak (toz için) * der û dor tev dûman girtiye yerler pamuklandı
duman almak * serê çiya dûman girtiye dağ başını duman almış
dûman ji nav serê (yekî) çûn tepesinin tası atmak
dûman ji serê (yekî) çûn (an jî rabûn) kanı başına çıkmak (veya sıçramak veya toplamak)
dûman rakirin l/gh tozutmak
dûmana (wan) rakirin duman etmek (yenmek)
dûmandin bnr domandin k
dûmangirtî rd dumanlı, duman kaplamış olan
dûmangirtin m 1. dumanlanma 2. pamuklanma (toz için)
dûmanrakirin m tozutma
dûman dûxana ku bi ser êgir dikeve *"gur li dûmanê digere"
(navdêr, mê) mij, moran, tem, dûkêl, dûxan, dû, toza yan bayê ji agirî hildikeve: Dûmana cigareya wî dihat min..
Bikaranîn: Lêker: dûman kirin, dûman girtin. Navdêr: dûmankirin, dûmangirtin Rengdêr: dûmankirî.
Herwiha: dîman, dwîman, dû.
Bi alfabeyên din: kurdî-erebî: دوومان.
ji: jitirki duman ji tirkiya kevn tuman ku belkî herwiha serekaniya peyva tem ya soranî be jî ku van salan bi rêya nivîsînê ketiye kurmancî jî. Dûman tenê di kurdî de li deverên nêzîkî tirkî heye, di zaravayên din yên kurdî yan zimanên din yên îranî de peyda nabe. Tevî ku dû- wek ji dû (dûkêl) be jî, ne ji wê ye ji ber ku peyva duman di piraniya zimanên tirkî de heye: azerî, tirkmenistanî, gagawzî....
: bêdûman, bêdûmanî, bêdûmanîtî, bêdûmantî, bidûman, bidûmanî, bidûmanîtî, bidûmantî, dûmandar, dûmandarî, dûmandarîtî, dûmandartî, dûmander, dûmanderî, dûmanderîtî, dûmandertî, dûmandêr, dûmandêrî, dûmandêrîtî, dûmandêrtî, dûmanî, dûmanker
dûman girtin (lêker)(Binihêre:) dûman
dûman ji nav serê (yekî) hilkişîn (biwêj) pir hêrs bûn.
dûman kirin (lêker)(Binihêre:) dûman
dûman pê ketin (biwêj) di nav rewşeke zor de bûn. bi gotinên zelîxanê dûman bi wî lawikî ket.
dûman pê xistin (biwêj) têk birin. perişan kirin. jixwe mafdar bû, lê dîsa jî wisa kir ku dûman bi wan xist.
dûman rakirin (lêker) toz rakirin, raperandin.
ji: dûman + rakirin
dûmandar (rengdêr) bimij, bimoran, bitem.
ji: dûman + -dar.
: dûmandarî dûmandarîtî dûmandartî
dûmandarî (navdêr, mê) rewşa dûmandarbûnê.
ji: dûmandar + -î
dûmangirtin (navdêr, mê) (Binihêre:) dûman
dûmanî (navdêr, mê) rewşa dûmanbûnê.
ji: dûman + -î
dûmanker (navdêr, nêr) (navdêr, mê) ya/ê dûman dike.
ji: dûman + -ker
dûmankirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye dûman kirin
dûmankirin (navdêr, mê) (Binihêre:) dûman
dûmanrakirin (navdêr, mê) tozrakirin.
ji: dûman +rakirin
dûman (f.) fog
f. smoke
dûman Nebel
Qualm
Rauch
dûman m. du, dûman, dun, duy n.
dûman girtin lng. dûxan girewtene, du girewtene, dûman girewtene