Encamên lêgerînê
dîndar (i) bot/m lübnan palamudu
dîndar (ii) m güzellik, hüsnü cemal
dîndar (iii) rd dindar
dîndarane h dindarca
dîndarî m dindarlık
dîndar (navdêr) bawermend, oldar, xwedanas, mûmin, kesa/ê ku bawerî bi dînekî heye û wî dînî diperêse: misilmanên dîndar (Misilmanên nivêjker, rojîgir û zikatder), dînperist, xwedaperist, ayîndar, ayînî, teqwa, ayînperist.
ji: dîn + -dar.
Bikaranîn: Lêker: dîndar bûn, dîndar kirin. Navdêr: dîndarbûn, dîndarkirin Rengdêr: dîndarbûyî, dîndarkirî.
: dîndarî, dîndarîtî, dîndartî
dîndar bûn (lêker)(Binihêre:) dîndar
dîndar kirin (lêker)(Binihêre:) dîndar
dîndarbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) dîndar
dîndarbûyî (rengdêr) (Binihêre:) dîndar
dîndarî (navdêr, mê) peristina dînekî anku olekê, oldarî, ayîndarî, dîndarbûn, ayîndarbûn.
Herwiha: dîndarîtî, dîndartî.
ji: dîndar + î
dîndarkî (navdêr, mê) bi dîndarî.
ji: dîndar +-kî
dîndarkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye dîndar kirin
dîndarkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) dîndar
dîndar religious (person)
religious.
dîndar religiös
dîndarî Religiosität
dîndar rd. dîndar, dînd, dînperest
dîndarî m. dîndarîye, dîncîyîye, dînperestîye, dîndarênî m.