Encamên lêgerînê
binc m kök, köken
bincam rd ikiyüzlü, riyakâr
bincamîtî m ikiyüzlüluk
bincan n akarsu üzerinde yapılan set vasıtasıyla suyu yükseltilerek arazıya verilmesi
bincarî m araştırma, soruşturma
binceme rd korkak kimse
bincî (i) rd/nd 1. yerli (oturduğu bölgede doğup büyüyen, ataları da orada yaşamış olan kimse) 2. kîm/m kök
bincî (ii) nd yatak altı
bincil n 1. iç çamaşır 2. rd hasıraltı
bincil kirin l/gh hasıraltı etmek, örtbas etmek, sümenaltı etmek, minder altı etmek, örtmeye çalışmak, üstüne perde çekmek, perdelemek, boğmak * bûyer bi bûyereke din bincil kirin olayı başka bir olayla boğdular
bincilbûn m hasır altı edilme, örtbas edilme, sümen altı edilme
l/ngh hasır altı edilmek, örtbas edilmek, sümen altı edilmek
bincilk nd iç çamaşır, iç giysi
bincilkirin m hasıraltı etme, örtbas etme, sümenaltı etme, minder altı etme, örtmeye çalışma, üstüne perde çekme, perdeleme, boğma
bincû nd yeni Müslüman olmuş Yahudi çocuğu
binc (rengdêr) jajî, rêçal
bincam (rengdêr) durû, riyakar, bêexlaq, bincam, melaq, derewîn, kesa/ê ku tiştekî dibêje lê dijberî gotina xwe dike, kesa/ê ku hem dost e û hem jî dijmin e(navdêr, mê) cama binî, cama jêrîn.
: bincamane bincamî bincamîtî bincamtî
bincamane (rengdêr) bi awayekî bincam.
ji: bincam + -ane
bincamî (navdêr, mê) çîvokî, durûtî, riyakarî, bêexlaqî, derewînî, melaqî, dudevîtî, durûbûn, rewşa bincambûnê.
ji: bincam + -î
bincan dîwarê ku li ber ava herikbar tê jenîn
dîwarê ku li ber ava herikbar tê jenîn
bincî nivîna stûr a ku li bilan serê tê razan
(lêker)nivîna stûr a ku li bilan serê tê razan
bincil (navdêr) derpîkurt û cilên din yên ku mirov di bin sercilan ve li xwe dike.
Herwiha: bincilik, bincilk.
Hevwate: jêrcil.
Dijwate: sercil.
ji: bin- + cil.
Bikaranîn: Lêker: bincil kirin. Navdêr: bincilkirin Rengdêr: bincilkirî
bincil biyayîş (Zazaki) bincil bûyin, hatin veşartin
bincil kerdiş (Zazaki) (navdêr)bincil kirin, veşartin
bincil kirin (biwêj) veşartin, nixamtin. gogê ûemû kirinên qîza xwe bincil kirin, şûşt û da mêr..
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: بنجل کرن
bincilkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye bincil kirin
bincilkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) bincil.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: بنجلکرن
bincema Feigling
Schuft
Schurke
bincilk Unterwäsche
binc m. kok, penc n.
bincî rd. binca, binril
bincil n. çamesurm, pirên ûtûmanî, binkincî, binrilîz n.
bincil kirin m. bincil, binrilkerdis, tênimitis, binrilnayis
bincilk n. çamesurm, pirên ûtûmanî, binkincî, binrilîz n.
bincilkirin lg. binril kerdene, tênimitene, binrilnayene