Encamên lêgerînê
benik n 1. ip 2. ipçik 3. bağcık
benik (ii) bot/m 1. diş budak (Fraxinus excelsior) 2. rd diş budak (bu ağaçtan yapılma şey)
benik (iii) n dağda açılmış küçük tarla
benik li serê xwe girê dan başını çatmak
benika kejik nd bir kadın oyunu
benikê (yekî) kirin stûyê (yekî) başını bağlamak(birini nişanlamak veya evlendirmek)
benikê (yekî) pê ve danîn başını bağlamak(birini nişanlamak veya evlendirmek)
benikê binşê nd 1. çürük ip 2. güvenilmez kimse
benikê dû hebanê evet efendimci, kukla gibi (kişiliksiz), başı bağlı, oyuncak (başkalarınca bir araç gibi kullanılan, hiçe sayılan güçsüz kimse)
benik (navdêr, nêr) dezî, dav, benên zirav yan kurt, ta.
Herwiha: benk.
ji: ben + -ik
benik di guh re kirin (biwêj) şiyar kirin. heke te benik di guhê we re nekira, we qet xwe amade nedikir.
benik li stû danîn (biwêj) zewicandin, xistin bin bandora xwe. di dawiye de diya wî qîza xwîşka xwe jê re xwest û benik li stû danî. mala xezftre serkar, benik stû datû û ew ji de û baven wî qetandin.
benikdar (rengdêr) benikî, tayî.
ji: benik +-dar
benike li pey hebane bûn (biwêj) yek tim aciz kirin. evjî bûye benike li pey hebane, dikim naldin nikarim xwe jê xelas bikin1.
benikî (navdêr, mê) benikdar, tayî.
ji: benik + -î
benik Band
Binde
Bindfaden
Schnur
benik n. bend, dang, bendik n.
m. lare, larike m.