Encamên lêgerînê
bîj (i) n kırıntı
bîj (ii) n piç
bîjî 1.kılçık. 2.piç.
rd piç, göbel
bîjî bûn l/ngh piçleşmek
bîjîbûn m piçleşme
bîjin m dul kadın
bîjmarte rd piç
bîj zarokê zinayê; bêjî
bîjê li ber tendûran bûn (biwêj) beşerî, beberî û bêesil bûn. kuro ew kî ye ku xwe dixe hempayê min? ew bîje li ber tendfirmi e.
bîjek di mêrgên levenan de cihokên avê
di mêrgên levenan de cihokên avê
bîjî 1. dasî 2. mûyê dêla ker û hespan
(rengdêr) kesa/ê ji jinek û zelamek ne jin û mêrên hev çêbûye, kesa/ê pirr şatir yan şeytan yan fêlbaz.
Herwiha: bîj bîje.
Hevwate: heramzade pîç weledzina xwînheram.
ji: bî + -jî.
Bikaranîn: Lêker: bîjî bûn, bîjî kirin. Navdêr: bîjîbûn, bîjîkirin Rengdêr: bîjîbûyî, bîjîkirî.
: bîjîtî
bîjî bûn (lêker)(Binihêre:) bîjî
bîjî kirin (lêker)(Binihêre:) bîjî
bîjîbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) bîjî
bîjîbûyî (rengdêr) (Binihêre:) bîjî
bîjîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye bîjî kirin
bîjîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) bîjî
bîjin (navdêr, mê) jina mêrê wê miriye yan jî jê cuda bûye.
Herwiha: jinebî.
Têkildar: bîmêrBinere.
Herwiha: zewicî, mêrkirî, şûkirî, jinînayî.
ji: bî- + jin.
: bîjinî, bîjinîtî, bîjintî
bîjinî (navdêr, mê) rewşa bîjinbûnê.
ji: bîjin + -î
bîjîtî (navdêr, mê) rewşa yan reftara kesek bîjî.
Herwiha: bîjehî bîjetî bîjeyî bîjîhî.
Hevwate: heramzadetî pîçî weledzinatî.
ji: bîjî + -tî
bîjok (rengdêr) dirinde, hov
bîjî m/. pînc, bêpî, bînc, pîj, pîç n.
bîjî bûn lng. pînc bîyene
bîjîbûn m. pîncbîyayis n.
bîjîtî m. pînriye, pîncênî m.
bîjok m/n. pînc, bêpî, bînc, pîj, pîç n.
bîjû bîje, bîjî (zaroka/ê ne ji dêbavên markirî welidî)