Encamên lêgerînê
bêcan rd 1. cansız, ölü * çûkeke bêcan cansız bir kuş 2. cansız (güçsüz, mecalsiz) 3. cansız, ruhsuz, ölü (ilgi uyandırmayan, sönük) * vegotineke bêcan û ruh cansız bir anlatış * axaftineke wê ya bêcan heye ölü bir konuşması var 4. cansız, ruhsuz (cansız varlık, camit) 5. ruhsuz, zayıf
bêcan bûn l/ngh cansızlaşmak
cansızlaşmak
bêcan ketin zayıf düşmek
bêcan ketin erdê ölüp yere yığılmak
bêcan kirin l/gh cansızlaştırmak
bêcanbûn m cansızlaşma
bêcanî m cansızlık
bêcankirin m cansızlaştırma
bêcan (rengdêr) (navdêr) bêruh, bêgiyan, mirî, camid.
ji: bê- + can.
Bikaranîn: Lêker: bêcan bûn, bêcan kirin, bêcan ketin. Navdêr: bêcanbûn, bêcankirin, bêcanketin Rengdêr: bêcanbûyî, bêcankirî.
: bêcanane bêcanî bêcanîtî bêcantî
bêcan bûn (lêker)(Binihêre:) bêcan
bêcan ketin (lêker)(Binihêre:) bêcan
bêcan kirin (lêker)(Binihêre:) bêcan
bêcanane (rengdêr) bi awayekî bêcan.
ji: bêcan + ane
bêcanbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) bêcan
bêcanbûyî (rengdêr) (Binihêre:) bêcan
bêcanî (navdêr, mê) rewşa bêcanbûnê, bêgiyanî, bêruhî, biyanîtî, namotî, xerîbî, bêganî.
ji: bêcan + -î
bêcanketin (navdêr, mê) (Binihêre:) bêcan
bêcankirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye bêcan kirin
bêcankirin (navdêr, mê) (Binihêre:) bêcan
bêcan rd. bêgan, bêcan, bêgîyan, bêgun