Encamên lêgerînê
ayîk n ah, ilenme
ayîk jê re hatin (birine) beddua sinmek
ayîkê (yekî) jê hatin stendin (birinin) ahı yerde kalmamak
ayîkê (yekî) kişandin (birinin) günahını çekmek
ayîkê bizina kol ji ya kel re namîne boynuzsuz keçinin ahı boynuzlu keçiye kalmaz
ayîkên hinekan jê hatin stendin (birine) beddua sinmek
ayîn tören.
ol/m 1. din, diyanet 2. âyin, dini tören 3. tören, seremoni
ayîna cemê cem âyini
ayîna cenaze cenaze alayı
ayîndar rd dindar
ayîndarî m diyanet
ayîndarîtî m dindarlık
ayîne m ayna
ayînî rd 1. dinî 2. ayinî
ayînnas nd/nt din bilgini
ayînnasî m din bilginliği
ayînperwer rd dindar
ayînperwerî m dindarlık
ayînrê m şeriat
ayînzan nd/nt 1. din bilimci, teolog 2. n müftü
ayînzanî m 1. din bilim, teoloji 2. müftülük
ayîsîn l/ngh yanmak, tutuşmak
ayî (Zazaki) lorî, Di zimanê zarokan da raketin, elo
ayî biyayîş (Zazaki) lorî bûyin
ayî kerdiş (Zazaki) (navdêr)lorî kirin
ayîn (navdêr, nêr) rêç, rêbaz, rîtuel, rêûresm, seremonî, merasim, dîn, ol, bawerî.
Herwiha: ayin.
ji: hevreha awir ya kurdî, آیین (ayîn) ya farisî, ewδēn ya pehlewî ji ewiδayana- ya avestayî ji -ewi (ve, ber bi ... ve) + -day (dîtin; nerîn).
: ayînî
ayîndar (navdêr) bawermend, oldar, xwedanas, dîndar, kesa/ê ku ji ayînekî bawer dike û li gor pend û fermanên wî ayînî tev digerre, mûmin.
Herwiha: ayindar.
ji: ayîn + -dar.
Bikaranîn: Lêker: ayîndar bûn, ayîndar kirin. Navdêr: ayîndarbûn, ayîndarkirin Rengdêr: ayîndarbûyî, ayîndarkirî.
: ayîndarî ayîndarîtî ayîndartî
ayîndar bûn (lêker)(Binihêre:) ayîndar
ayîndar kirin (lêker)(Binihêre:) ayîndar
ayîndarbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) ayîndar
ayîndarbûyî (rengdêr) (Binihêre:) ayîndar
ayîndarî (navdêr, mê) peristina dînekî anku olekê, dîndarî, oldarî, ayîndarbûn, dîndarbûn.
Herwiha: ayindarî ayindarîtî ayindartî ayîndarîtî ayîndartî.
ji: ayîndar + -î
ayîndarkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye ayîndar kirin
ayîndarkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) ayîndar
ayînî (rengdêr) dînî, olî, mezhebî, diyanetî, peristgarî, tişta/ê têkildarî olekî anku dînek yan çend olan anku dînan: pirtûkên ayînî (Quran, Incîl, Tewrat, Zebûr û hwd), karûbarên ayînî (dua, nivêj, rojî, zekat û hwd), terîqî.
Herwiha: ayinî , aynî.
ji: ayîn + -î.
: ayînîtî
ayînîkî (navdêr, mê) bi ayînî.
ji: ayînî +-kî
ayînîtî (navdêr, mê) rewşa ayînîbûnê.
ji: ayînî + -tî
ayînperist (rengdêr) (navdêr) bawermend, dîndar, oldar, dînperist, xwedaperist, mûmin, ayîndar, ayînî, teqwa.
Herwiha: ayînperest ayînperês
ayînperistane (rengdêr) bi awayekî ayînperist.
ji: ayînperist + -ane
ayînperistî (navdêr, mê) rewşa ayînperistbûnê.
ji: ayînperist + -î
ayînzan (navdêr, mê) miftî, miftîtî.
ji: ayîn +-zan
ayîk Fluch
Verwünschung
ayî paq. -îye
ayîl rd. nêheq, bîlaheq, neheq, niheq, neq
ayîn m. ayîne m.
ayîne m. ayîne, lîlik, hilî, qutîye, ayne n.
ayînzan n. miftî, muftî n.
ayînzanî m. miftîyîye, miftîyênî m.
ayîn dîn, ol, ayîn
seremonî