Encamên lêgerînê
amir 1. fermandar, amir, serdest 2. amir, fermandar (kesê ku di karekî de xwedî rayeya fermankirinê ye) * daire amiri amirê daîreyê nd/nt
amiral amiral (generalê deryayê) n
amîral (generalê deryayê) n
amiri ita kesê ku dika­re ferman bike ku hejmaryar pere bide
amirlik fermandarî, amirî, amirtî m
amir amir.
nd/nt 1. âmir * amirê daîreyê daire âmiri 2. kâhya * tu amirê serê min î? keyfimin kâhyası mısın?
amirê derya nd oramiral
amirê emniyetê emniyet amiri
amirê hêz lşk/n alay beyi, kuvvet komutanı
amirê serê (yekî) ağız kâhyası * ma tu amirê serê min î, ez çi bixwazim ez dê wê bibêjim sen ağzımın kâhyası mısın, ben istediğimi söylerim
amirhêz nd/nt komutan
amirhêzî m komutanlık
amirî m 1. âmirlik 2. kâhyalık
amirî kirin kâhyalık etmek
amirîya deryayê oramirallık
amirtî m âmirlik
amir (navdêr) fermandar, fermande, fermander, komtan, efser, serdar, zabit, serbaz, komandar, komandan, serekên eskeran, serokên leşkerî, serdest.
ji: Ji erebî, têkildarî emir, emîr, mîr, amîral.
: amirane, amirî, amirîtî, amirtî, seramir, seramirane, seramirî, seramirîtî, seramirtî
amirane (rengdêr) bi awayekî amir.
ji: amir + -ane
amirhêz (navdêr) serheng, mîralay, albay, yarbay, kolonel, payeyek efseran e, efserê ku ew paye heye.
ji: amir + hêz.
: amirhêzî, amirhêzîtî, amirhêztî
amirhêzî (navdêr, mê) rewşa amirhêzbûnê.
ji: amirhêz + -î
amirî (navdêr, mê) rewşa amirbûnê, ferman, amirî.
ji: amir + -î.
Bikaranîn: Lêker: amirî kirin. Navdêr: amirîkirin
amirî kirin (lêker)(Binihêre:) amirî
amirîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) amirî
amir amir
(n) bakınız: emr (n)
amirîya garajî garaj amirliği
amirîya îtfaîya itfaiye amirliği
amirîya zabita zabıta amirliği
amirîye (m) amirlik