Encamên lêgerînê
şeyda şeyda rd
şeyda rd
şeyda rd 1. şeyda, sevda sersemi 2. çılgın
şeyda bûn l/ngh 1. şeydalaşmak, mecnun olmak 2. çılgınlaşmak
şeydabûn m 1. şeydalaşma, mecnun olma 2. çılgınlaşma
şeydabûnî m 1. şeydalık 2. çılgınlık
şeydane h 1. şeydayane 2. çılgınca, çılgıncasına
şeydatî m 1. şeydalık 2. çılgınlık
şeydayane h 1. şeydayane 2. çılgınca
şeyda sewdaser
(rengdêr) mecnûn, mendehoş, beng, şêt, dîn, bêaqil, bêhiş, kesa/ê ku ji ber evîna kesekê/î yan tiştekî ne li ser hişên xwe ye: Evîna Leylê Mecnûn şeyda kir. Muzîka Rojdayê min şeyda dike..
Herwiha: şêda şêt.
Bikaranîn: Lêker: şeyda bûn, şeyda kirin. Navdêr: şeydabûn, şeydakirin Rengdêr: şeydabûyî, şeydakirî.
Herwiha: şêda.
Bide ber: seyda.
ji: Bi rêya farisî شيدا (şeyda) jiarami ܫܐܕܐ (şêḏa) jiakadi şêdu. Ji eynî rehî: şêt..
: şeydayane, şeydatî, şeydayî
şeyda bûn (lêker)(Binihêre:) şeyda
şeyda kirin (lêker)(Binihêre:) şeyda
şeyda xwe nake ji her du eydan (biwêj) ji bo kesên zêde çavçil û kone tê bikaranîn. hay lo lo! ew çi zane ye, seyda xwe nake ji her d ti eydan.
şeydabûn (navdêr, mê) (Binihêre:) şeyda
şeydabûyî (rengdêr) (Binihêre:) şeyda
şeydakirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye şeyda kirin
şeydakirin (navdêr, mê) (Binihêre:) şeyda
şeydatî sewdaserî
(navdêr, mê) rewşa şeydabûnê, şêtî, dîwanetî, dînîtî, bengî, dînî, bêhişî, bêaqilî, şêtbûn, mecnûnî.
ji: şeyda + -î
şeydayane (rengdêr) bi awayekî şeyda, dînkî.
ji: şeyda + ane