Encamên lêgerînê
şerragirtin m ateşkes
şerrawestan lşk/m ateşkes mütareke
şerrawestin m ateşkes, bırakışma
şerr (navdêr, nêr) li hev dan, li hev xistin (bi dest û piyan yan jî bi dar û beran bo êşandina hev), ceng, herb, sewaş, bikaranîna çekan anku sîlehan dijî hev, bikaranîna gotinên tûj yan tal dijî hev.
Herwiha: şar, şer.
ji: ji erebî شر (şerr: xirabî) ji شر (şerre: xirabî kirin), belkî ji sûmerî şirde- (cinayet, kuştin, tawan).
Dijwate: aştî.
Bide ber: berxwedan, serhildan, şorreş.
Bikaranîn: Lêker: bûn şerr, kirin şerr, şerr bûn, şerr kirin Navdêr, mê: şerrbûn, şerrkirin.
: şerrane, şerranê, şerrenîx, şerrhez, şerrhezî, şerrî, şerrkar, şerrkarî, şerrker, şerrkirr, şerrkirrî, şerrnas, şerrnasî, şerrok, şerroke, şerrperest, şerrperestî, şerrvan, şerrvanî, şerryar, şerryarî, şerrzan, şerrzanî, şerûd, şerawe, şerax
şerr bûn (lêker)(Binihêre:) şerr
şerr kirin (lêker)(Binihêre:) şerr
şerrane (rengdêr) bi awayekî şerr.
ji: şerr + -ane
şerrbûn (navdêr)(Binihêre:) şerr
şerrenîx (navdêr, mê) şerrê seyan, pevçûna kûçikan, (mecazî) cedelên dijwar, gengeşe, nîqaş, qerqeşe, debat, minaqeşe, şeredev suhbeta ku tê de du yan zêdetir kes li hev nakin û bi giranî dijî hev dipeyivin.
Herwiha: şerenîx, xerenîx, xerrenîx, cerenîx.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: شه‌ڕه‌نیخ.
Bikaranîn: Lêker: şerrenîx kirin. Navdêr: şerrenîxkirin.
ji wêjeyê: Bêjeya şerenîx ji bo şerê segan têt bi kar anîn. Dema ko gelek seg hevdu vedigevizînin jê re dibêjin şerenîx. Carekê spêdeyekê şerrenîx û pevçûnek devkî di navbera wan de rû da. Tanya qorrî girî û revî odeya xwe. Ew ne hat firavînê bixwe û ne jî çayê vebixwe... jêder.
ji: şerr + -e- + nîx. Şerr ji erebî شر (şerr: xirabî) + -e- jiari + nîx . Ji ermenî: շուն (şûn: se, kûçik) bi guherîna cihê dengan anku metatezê (şûn > nûş) û guherîna dengan (nûş > -nîş > -nîx). Bo guherîna cihê dengan binêre: metatez. Bo guherîna Ş/X bide ber paşil/paxil. Bo guherîna Û/Î bide ber hemû/hemî. Di hin devokan de ji ber analojiyê Ş-ya destpêkê jî wek herfa dawiyê bûye X (şerrenîx > xerrenîx). Bo forma devokî cerrenîx anku guherîna Ş bi C, bide ber şebeş/cebeş (şebeş bi xwe jî bi analojiyê ji zebeş/cebeş peyda bûye)..
: şerrenîxî, şerrenîxker
şerrenîx kirin (lêker)(Binihêre:) şerrenîx
şerrenîxî (navdêr, mê) rewşa şerrenîxbûnê.
ji: şerrenîx + -î
şerrenîxker (navdêr, nêr) (navdêr, mê) ya/ê şerrenîx dike.
ji: şerrenîx + -ker
şerrenîxkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) şerrenîx
şerrfiroş (navdêr, mê) holîgan, belakirr, şerrxwaz
şerrgeh (navdêr, mê) meydana şerrî, cihê ku şerr lê tê kirin, gorrepana cengê.
Herwiha: şergeh.
ji wêjeyê: Îro ji Qendîlê giringtir şergeha hilbijartinê ye...(sernavê nivîsek Cankurd di koma Dîwanxaneyê de, yahoo.com, 3/2009).
ji: şerr + -geh
şerrhez (navdêr, mê) şervan, şerûd, şerxwaz.
ji: şerr +-hez
şerrî (navdêr, mê) cîhadî, micahidî, cengî, rewşa şerrbûnê.
ji: şerr + -î
şerrker (navdêr) kesa/ê şerî dike, leşker, esker, çekdar, serbaz, şerrvan, jenderme, pêşmerge, gerîla, cengawer.
Herwiha: şerrkar şerkar şerker.
ji: şerr + -ker.
: şerrkerîBi Zaravayên Din, soranî : جەنگاڤەر (cengaver)
şerrkerane (rengdêr) şeranî, şerûdane, cengawerane.
ji: şerrker +-ane
şerrkerî (navdêr, mê) rewşa şerrkerbûnê, leşkerî, eskerî, çekdarî, şerrvanî, serbazî.
ji: şerrker + -î
şerrkirin (navdêr)(Binihêre:) şerr
şerroke (rengdêr) şerrxwaz, belakirr, şerrker.
Herwiha: şerrok, şerok, şeroke.
ji: şerr + -oke.
: şerroketî, şerrokeyî
şerroketî (navdêr, mê) rewşa şerrokebûnê.
ji: şerroke + -tî
şerrperest (navdêr, nêr) Ew kesê piştevaniya şer dike, şer dipejirîne yan jî kar dike ji bo şer bide destpêkirin.
Bide ber: aştîperest, şerrperestî.
ji wêjeyê: Gava şer nemîne, zemîna wan a civakî jî namîne. Şertê îstismarkirina dozê jî namîne. Ji ber ko hingê hiş û hizir dê têkevin dewreyê û fonksîyona xwe ya erênî bilîzin. Loma heta ko ji destê şerperestan tê, şerî gûr dikin û hiş û hizir jî di nav toz û dûmana şerî de bê fonksîyon dibin. Di şertên weha de tu kes guh nade hiş û fikiran.(nefel.com, 11/2008)
şerrvan (navdêr) kesa/ê ku şerrî dike, leşker, esker, çekdar, serbaz, şerrker, jenderme, pêşmerge, gerîla, cengawer.
Herwiha: şervan, şerrwan, şerwan.
ji: şerr + -van.
: şerrvanî, şerrvanîtî, şerrvantî
şerrvanî (navdêr, mê) karê şerrvanan, leşkerî, eskerî, çekdarî, şerrkerî, serbazî.
ji: şerrvan + -î
şerrxwaz (navdêr) kesa/ê ku dixwaze şerrî bike yan şerr bêt kirin, belakirr, ne aştîxwaz, êrişker, holîgan, milîtan.
Herwiha: şerxwaz, şerrxwez, şerxwez, şerxaz, şerrxaz.
ji: şerr + -xwaz.
: şerrxwazî, şerrxwazîtî
şerrxwazî (navdêr, mê) milîtarîzm, îdeolojî, rewşa şerrxwazbûnê.
ji: şerrxwaz + -î