Encamên lêgerînê
şerm ayıp, ar, utanç, hicap.
m 1. utanç, utanma, hicap 2. hayâ, utanç 3. ayıp, çekinme
şerm e ku mirov eybê bîne ser diyariyê beleş (veya bahşiş) atın dişine (veya yaşına) bakılmaz
şerm kirin utanmak, arlanmak.
l/gh 1. utanmak, arlanmak 2. utanmak, sıkılmak, utanıp çekinmek * şerm dikirin ku wê peyva xerab a ku dihat ser zimanê wan bibêjin dillerinin ucuna gelen kötü kelimeyi kullanmaktan utanırlardı * şerm kir nepeyivî sıkılıp konuşmadı 3. utanmak, çekinmek * me şerm dikir ku em bi hev re bipeyivin birbirimizle konuşmaktan utanıyorduk
1) utanç duymak, hicap duymak (veya etmek) 2) çekinmek, utanmak
şerm li rûyê (yekî) tune bûn ar ve hayâ perdesi yırtılmak
şerm û heya jê re neman hayâ perdesi yırtılmak
şerma (wan) bi hev şikîn yüz göz olmak
şerma (yekî) revandin açmak, utangaçlığını gidermek (sıkılganlığını, utangaçlığını gidermek) * mamoste lê dixebitî ku şerma xwendekar birevîne öğretmen öğrenciyi açmaya çalışıyordu
şerma (yekî) revîn kabak çiçeği gibi açılmak
şerma (yekî) şikandin (birinin) yüzünü gözünü açmak (bir cocuğa veya gence bilmediği bir takım cinsel bilgiler vermek)
şerma (yekî) şikîn yüzü gözü açılmak (sıkılmaz, utanmaz bir duruma gelmek)
şerma xwe avêtin 1) utangaçlığı üstünden atmak 2) yüzsüzleşmek, hayâsızlaşmak, keçeyi suya atmak, ar ve hayâ perdesi yırtılmak
şermamiz rd utanç verici
şermandî rd 1. utandırılmış 2. kınanmış
şermandin ayıplamak, kınamak.
m 1. utandırma 2. kınama
l/gh 1. utandırmak 2. kınamak
şermane h 1. utangaçça 2. çekingeççe
şermayî m 1. utanma, utanış 2. çekinme, çekiniş
şermdar rd mahcup, utangaç
şermdarî m mahcupluk, utangaçlık
şermecî bnr şermecih
şermecih m avret yeri
şermedar rd mahcup, utangaç
şermedarî m mahcupluk, utangaçlık
şermekar rd mahcup, utangaç
şermekarî m mahcupluk, utangaçlık
şermelûd rd utangaç, utangan
şermelûdî m utangaçlık
şermende rd 1. utangaç, mahcup 2. çekingen
şermende bûn l/ngh mahcup olmak
şermende kirin l/gh mahcup etmek, utandırmak
şermendebûn m mahcup olma
şermendebûyîn m mahcup oluş
şermendekirin m mahcup etme, utandırma
şermendetî m 1. utangaçlık, mahcupluk 2. çekingenlik
şermendeyî m 1. utangaçlık, mahcupluk 2. çekingenlik
şermendeyî bûn l/ngh çekingenleşmek
şermendeyî kirin l/gh çekingen davranmak
şermendeyîbûn m çekingenleşme
şermendeyîkirin m çekingen davranma
şermendî utanma, mahcubiyet.
şermesar rd utangaç, mahcup
şermesar kirin l/gh mahcup etmek
şermesarî m utangaçlık, mahcupluk
şermesarkirin m mahcup etme
şermezar rd utangaç, mahçcup
şermezar bûn l/ngh mahcup olmak, utanmak
şermezar kirin l/gh 1. utandırmak, mahcup etmek 2. kınamak, ayıplamak
şermezarbûn m mahcup olma, utanma
şermezarî m 1. utangaçlık, mahcupluk, bozum 2. utanma 3. kınama
şermezarî bûn l/gh utanmak, mancup olmak, bozum olmak
şermezarî kirin l/gh utandırmak, mahcup etmek, bozum etmek
şermezarîbûn l/gh utanma, mancup olma, bozum olma
şermezarîkirin m utandırma, mahcup etme, bozum etme
şermezarkirî rd 1. utandırılmış, mahcup edilmiş 2. kınanmış, ayıplanmış olan
şermezarkirin m 1. utandırma, mahcup etme 2. kınama, ayıplama
şermî rd utangaç, mahcup di xwe de
şermî bûn l/ngh 1. mahcup olmak, utanmak 2. bozarmak, bozum olmak, bozulmak
(herhangi bir nedenden dolayı) bozarmak, kızarıp bozarmak, mahcup olmak (yek)
şermî kirin l/gh 1. mahcup etmek, utandırmak 2. bozum etmek, bozmak (bir kimseye herhangi bir sebepten ötürü küçük düşürmek) * we zilam pir fena şermî kir adamı fena bozdunuz 3. kınamak
(birini) mahcup etmek
şermîbûn m 1. mahcup olma, utanma 2. bozarma, bozum olma, bozulma
şermîbûyîn m 1. mahcup oluş, utanış 2. bozarış, bozum olma, bozuluş
şermik rd 1. utangaç, mahçcup 2. m utanç
şermîker rd utandırıcı
şermikî m utangaçlık, mahcupluk
şermîkirin m 1. mahcup etme, utandırma 2. bozum etme, bozma (bir kimseye herhangi bir sebepten ötürü küçük düşürme) 3. kınama
şermîn l/ngh mahcup olmak, utanmak
şermîn (i) bot/m mimoza (Mimosa)
şermîn (ii) m 1. mahcup olma, utanma, utanış 2. rd mahcup, utangaç, arlı
şermînde bot/m küstüm otu (Mimosa pudica)
şermînî m utangaçlık
şermînok bot/m küseğen, küskün, küstüm otu
şermisar bnr şermesar
şermîsar rd mahcup, utangaç
şermîsarî m mahcupluk, utangaçlık
şermîtî m mapçupluk, utangaçlık
şermixandî (i) rd eprimiş olan
şermixandî (ii) rd sıyrık
şermixandin (i) m 1. epritme ( ekşitip çürütme) 2. epritme (yemiş için, yumuşatma)
m 1. epritmek ( ekşitip çürütmek) 2. epritmek (yemiş için, yumuşatmak)
şermixandin (ii) m 1. sıyırma, sıyırış, yalma (dokunarak geçme) 2. sıyırma (hızla sürtünerek bir şeyin yüzünden bir parça soyma, koparma veya üzerini hafifçe yırtma)
l/gh 1. sıyırmak, yalmak (dokunarak geçmek) 2. sıyırmak (hızla sürtünerek bir şeyin yüzünden bir parça soymak, koparmak veya üzerini hafifçe yırtmak) * guleyê destê wê şermixand kurşun elini sıyırdı
şermixîn (i) m1. eprime (ekşiyip çürüme) 2. eprime (yemiş dura dura olgunlaşma, yumuşama)
l/ngh 1. eprimek (ekşiyip çürümek) 2. eprimek (yemiş dura dura olgunlaşmak, yumuşamak)
şermixîn (ii) l/ngh sıyrılmak * birîn şermixiye yara sıyrılmış
l/ngh sıyrılmak * birîn şermixiye yara sıyrılmış
şermixok rd sası (küf ve çürük kokan)
şermixokî rd sasıca, eprime olmuş
şermixokî bûn l/ngh sasımak, eprimek
şermixokî kirin l/gh sasılamak
şermixokîbûn m sasıma, eprime
şermixokîkirin m sasılama
şermîyê (yekî) bûn (birine) karşı mahcup olmak
şermker rd utangaç, utangan
şermkerî m utangaçlık
şermkirî rd 1. utanmış, arlanmış olan 2. çekinmiş
şermkirin m 1. utanma, arlanma 2. utanma, sıkılma, sıkılış, utanıp çekinme 3. utanma, çekinme
şermnak rd utanç verici
şermnekir rd utanmaz, arlanmaz
şermnekirî m utanmazlık, arlanmazlık
şermnizag rd utanç içinde olan
şermnizayî m utanç verici kavga
şermok sıkılgan, utangaç.
rd 1. utangaç, utangan 2. utangaç, çekingen
şermokane h 1. utangaçça 2. çekingence
şermokayî m utangaçlık, mahcupluk
şermoke rd 1. utangaç 2. kaçınık, sıkılgan
şermoke bûn l/ngh utangaç olmak
şermokebûn m 1. utangaç olma 2. utangaçlık 3. kaçınıklık, sıkılganlık
şermoker rd utangaç
şermoketî m 1. utangaçlık 2. kaçınıklık, sıkılganlık
şermokî m 1. utangaçlık, mahcupluk 2. utangaçlık, çekingen, sıkılganlık 3.rd/h utangaçça, çekingence
şermokî bûn l/ngh çekingenleşmek
l/ngh utangaçlaşmak, çekingenleşmek
şermokî kirin çekingen davranmak
utangaçlık yapmak
şermokîbûn m utangaçlaşma, çekingenleşme
şermokîtî m 1. utangaçlık 2. çekingenlik
şermoktî bnr şermokîtî
şermoxek rd sası (küf ve çürük kokan)
şermoxekî rd sasıca, eprime olmuş
şermoyî rd utangaç, çekingen
şermoyîtî m utangaçlık, çekingenlik
şermsar rd utangaç, mahcup
şermsarî m utangaçlık, mahcupluk
şermût (i) m bağ halinde iplik demeti
şermût (ii) rd kahpe (dönek)
şermûtî m kahpelik (döneklik)
şermûtî bûn l/ngh kahpeleşmek
şermûtî kirin l/gh kahpelenmek (kalleşlik, döneklik etmek)
kahpelik etmek (veya yapmak)
şermûtîbûn m kahpeleşme
şermûtîkirin m kahpelenme (kalleşlik, döneklik etme)
şerm (navdêr, mê) tinebûna cesaretê bo danûstandinên li gel xelkê: Ez şerm dikim li gel keçan biaxivim. fedî, fêt, eyb, fihêt, ar, erz, tişta/ê ku kirina wê ji alî civakî ve wek rûreşiyekê tê hesibandin: Şerm e ku mirov bêcil li derve bigerre..
Herwiha: şerim.
Bi alfabeyên din: kurdî-erebî: شه‌رم.
ji: Ji Proto-hindûewropî ḱormo- (êş, jan, ezyet), hevreha شه‌رم (şerm) ya soranî, شرم (şerm) ya farisî, şerm ya pehlewî, fşerime ya avestayî..
Bikaranîn: Lêker: şerm kirin. Navdêr: şermkirin Rengdêr: şermkirî.
: bêşerm, bêşermî, şermî, şermîn, şermînî, şermker
şerm bûn (lêker)(Binihêre:) şerm
şerm kirin 1. fedî kirin 2. mehcûb bûn *“bide metirse, bixwaze û bistîne lê şerm meke”
(lêker)(Binihêre:) şerm
şerm li rûyê (yekî) neman (biwêj) beş crm û bêheya bûn. metropolê wisa kiriye ku şerm li rûyê çermînê nemaye.
şerm nekirin (lêker)(Binihêre:) şerm
şerm şikandin (biwêj) şerm winda kirin, êdî şerm nekirin. wan êdî şerm şikandine, ji bo wan ew karekî asahî û rojarie ye.
şerma xwe winda kirin (biwêj) bêşerm û bêfedî bûn. berê mirovatî û şerm ji rûyê wê dihat xwendin, lê di metropolê de ew şerma xwe jî winda kir.
şerman (Binihêre:) şer
şermandin (lêker) şermezar kirin, şermî kirin, şermezarî, lome, fihêtandin, şermezarkirin, şermîkirin, dan şermê.
ji: şerm +-andin
şermayene (Zazaki) (lêker)şerm kirin
şermayî (navdêr, mê) şermîn.
ji: şerm +-ayî
şermbûn (navdêr, mê) rûreşîtî, şermizarî.
ji: şerm +bûn
şermdêr (navdêr, mê) şermamiz.
ji: şerm +-dêr
şermende (navdêr, mê) şermok, şermoke, fediyok, fihitkar, fihitoyî, şermîn, fêdok, fedîker, şermelûd, şermker, fedîkar, fihêtkar.
ji: şerm +-ende
şermende bûn (lêker)(Binihêre:) şermende
şermende kirin (lêker)(Binihêre:) şermende
şermendetî (navdêr, mê) şermokî, şermokebûn, fediyokî, fihêtkarî, fihêtoyîtî, şermoketî, şermînî, fedokî, fedîkerî, şermelûdî, şermkerî, fedîkarî.
ji: şermende +-tî
şermendeyî (navdêr, mê) şermezarî, şermesarî, fedîkarî, mehcubiyet, fihetkarî, şermokî, şermikî, şermîsarî, rûsarî, mehcûbiyet, rûreşîtî, şermizarî, şermbûn.
ji: şermende +-yî
şermendeyî bûn (navdêr, mê) fehîtokî bûn, şermokî bûn, fediyokî bûn.
ji: şermende +-yî + bûn
şermendeyî kirin (navdêr, mê) şermokî kirin.
ji: şermende +-yî + kirin
şermendeyîbûn (navdêr, mê) fehîtokîbûn, şermokîbûn, fediyokîbûn.
ji: şermende +-yî +bûn
şermezar 1. kesê ku karekî neyînî kiriye 2. riswa
(rengdêr) rûreş, kesa/ê ketiye şermê, kesa/ê ji kêmasiyên xwe şerm dike.
Herwiha: şerimsar, şerimzar, şermesar, şermisar, şermizar.
Bide ber: bêzar, tengezar.
Bikaranîn: Lêker: şermezar bûn, şermezar kirin. Navdêr: şermezarbûn, şermezarkirin Rengdêr: şermezarkirî, şermezarbûyî.
ji: şerm + -e- + -zar.
: şermezarî, şermezarîtî, şermezartî
şermezar bûn 1. (ji ber karekî neyînî ve) li ber xwe ketin 2. riswa bûn
(lêker)(Binihêre:) şermezar
şermezar kirin 1. (ji ber neyîniyekê) bertek nîşan dan 2. derew derxistin 3. riswa kirin
(lêker)(Binihêre:) şermezar
şermezarbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) şermezar
şermezarbûyî (rengdêr) (Binihêre:) şermezar
şermezarî rewşa kesê ku karekî neyînî kiriye an jî ji ber karekî neyînî riswa bûye
(navdêr, mê) rûreşî, qebahet, şerm, fedî, eyb, fihêt, protesto, dijî rabûn, gotin ku napejirîne.
Herwiha: şermezarîtî, şermezartî, şermizarî, şermizarîtî, şermizarîtî.
ji: şermezar + -î.
Bikaranîn: Lêker: şermezarî bûn, şermezarî kirin. Navdêr: şermezarîbûn, şermezarîkirin Rengdêr: şermezarîbûyî, şermezarîkirî
şermezarî bûn (lêker)(Binihêre:) şermezarî
şermezarî kirin (lêker)(Binihêre:) şermezarî
şermezarîbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) şermezarî
şermezarîbûyî (rengdêr) (Binihêre:) şermezarî
şermezarîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye şermezarî kirin
şermezarîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) şermezarî
şermezarkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye şermezar kirin
şermezarkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) şermezar
şermgeh 1. ewret 2. navran
şermî (navdêr, mê) rewşa şermbûnê, fedî, aborî, hişyarî, şerm, şepirzebûn, lawazî, tirs.
ji: şerm + -î.
Bikaranîn: Lêker: şermî bûn, şermî kirin. Navdêr: şermîbûn, şermîkirin
şermî bûn (lêker)(Binihêre:) şermî
şermî kirin (lêker)(Binihêre:) şermî
şermîbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) şermî
şermîker (navdêr, mê) fedîker.
ji: şermî +-ker
şermîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) şermî
şermin (rengdêr) gundeke li kurdistana ba ûr
şermîn şermoke *”jina şermîn bi şarekî, mêrê şermîn bi karekî”
(rengdêr) şermîn: şermok, şermokî, şermoke, kesa/ê ku şerm dike, ne bisteh, ne wêrek di danûstandinên li gel xelkê de(navdêr, mê) Şermîn: navek jinan e.
Bi alfabeyên din: Kurdî-Erebî: شه‌رمین.
Dijwate: zirrşerm.
Têkildar: kûvî.
Bide ber: nermîn.
ji: Şerm + -în.
: şermînî, şermînîtî, şermîntî
şerminî (rengdêr) xelkê şerminê
şermînî di mirovan de rewişt an jî nexweşiya şermê
şermînkî (navdêr, mê) bi şermînî.
ji: şermîn +-kî
şermînok şermîn
şermîtî (navdêr, mê) şermezarî, şermezarî (argo).
ji: şerm +-îtî
şermixandî (rengdêr) zelitî, çelitandî, çelitî, şermixî, şeridandî, rûçikandî, şeqitandî, xîşk.
ji: şermixand + -î +
şermixandin çerixandin, terişandin, zelitandin, çelitandin, qeşitandin, çizirandin, xermişandin, şeridandin, rûçikandin, şeqitandin, vemalaştin, fiştiqandin, cilhitandin, fişindin, pêbûn, pê bûn
şermixîn pixunîn, tehlûtirşî bûn, zelitîn, çelitîn, qeşitîn, terişîn, çerixîn, çizirîn, xermişîn, şeridîn, şeqitîn, rûçikîn, fiştiqîn, cilhitîn, çizirin, şeridin
şermizarkirin (navdêr, mê) hetikbirin, bêrûmetkirin, kirêtkirin, pêkve
şermkerî (navdêr, mê) şermokî, şermoketî, şermînî, şermendetî, fediyokî, fedokî, fedîkerî, şermelûdî, fedîkarî, fihêtkarî, şermezarî, rûsarî, mehcûbiyet.
ji: şerm +-kerî
şermkirî (rengdêr) mirovê karekê ne rewa kirî ko şermê ji xwe dike
şermkirin (navdêr)hest bi ermê kirin, fedîkirin
şermnak (navdêr, mê) kotî, bed, kirêt, çepel, sik.
ji: şerm +-nak
şermneker (rengdêr) ne şermîn, ne şermker.
Herwiha: şerimneker.
ji: şerm -neker.
Dijwate: şermker, şermîn
şermnekirî (rengdêr) bêfihêtî, bêşermî, bêfedîtî, rûmelextî, rûhişkî, rûşûştîbûn, rûçelaqî, rûqayîmî, bêarî, nixayî.
ji: şerm +nekirî
şermok (rengdêr) şermîn, şermokî, şermoke, kesa/ê ku şerm dike, ne bisteh, ne wêrek di danûstandinên li gel xelkê de.
Dijwate: zirrşerm.
ji: şerm + -ok.
: şermokî, şermokîtî, şermoktî
şermokane (rengdêr) fediyokane.
ji: şermok +-ane
şermoke fediyok, şeqizok
(rengdêr) şermîn, şermok, şermokî, kesa/ê ku şerm dike, ne bisteh, ne wêrek di danûstandinên li gel xelkê de.
Dijwate: zirrşerm.
ji: şerm + -oke.
Bikaranîn: Lêker: şermoke bûn, şermoke kirin. Navdêr: şermokebûn, şermokekirin Rengdêr: şermokebûyî, şermokekirî.
: şermoketî, şermokeyî
şermoke bûn (lêker)(Binihêre:) şermoke
şermoke kirin (lêker)(Binihêre:) şermoke
şermokebûn (navdêr, mê) (Binihêre:) şermoke
şermokebûyî (rengdêr) (Binihêre:) şermoke
şermokekirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye şermoke kirin
şermokekirin (navdêr, mê) (Binihêre:) şermoke
şermoketî (navdêr, mê) rewşa şermokebûnê, şermezarî, şermokî, rûsarî, mehcûbiyet, fediyokî, fedokî, fedîkerî, şermkerî, fedîkarî, revokî, kûvîtî.
ji: şermoke + -î
şermokî (rengdêr) şermîn, şermok, şermoke, kesa/ê ku şerm dike, ne bisteh, ne wêrek di danûstandinên li gel xelkê de.
Dijwate: zirrşerm.
ji: şerm + -okî.
Bikaranîn: Lêker: şermokî bûn, şermokî kirin. Navdêr: şermokîbûn, şermokîkirin Rengdêr: şermokîbûyî, şermokîkirî.
: şermokîtî
şermokî bûn (lêker)(Binihêre:) şermokî
şermokî kirin (lêker)(Binihêre:) şermokî
şermokîbûn (navdêr, mê) (Binihêre:) şermokî
şermokîbûyî (rengdêr) (Binihêre:) şermokî
şermokîkirî (rengdêr) ya/yê ku hatiye şermokî kirin
şermokîkirin (navdêr, mê) (Binihêre:) şermokî
şermokîtî (navdêr, mê) rewşa şermokîbûnê.
ji: şermokî + -î
şermoyî (navdêr, mê) şermok, fediyok.
ji: şerm +-oyî
şermrevandin (navdêr, mê) dema yek karekî bike yan gotinekê bêje ko şerim a mirovî bi çe û êdî mirov fedî ne ke
şermûtî (navdêr, mê) qehpetî, bêbextî (mec).
ji: şerm +-ûtî
şermûtî bûn (lêker)(Binihêre:) şermûtî
şermûtî kirin (navdêr, mê) qehpetîkirin, bêbextî, qehpetî kirin, bêbextî kirin.
ji: şerm +-ûtî + kirin
şermûtîbûn (navdêr, mê) qehpikîbûn (mec).
ji: şerm +-ûtî +bûn
şerm shame
(f.) slaughter-house
f. shame. see also: şermdar, şermdarî, şerm kirin, şerm kirin ji ...
şerm kirin to shame
shame
v.t. to be ashamed
v.t. to be ashamed
şerm kirin ji ... v.t. to be ashamed of: min ji xwe şerm kir=I was ashamed of myself
v.t. to be ashamed of: min ji xwe şerm kir=I was ashamed of myself
şermdar modest.
şermdarî f. modesty.
şermezar defamated
şermezar kirin to protest
şermezarî disrepute, defamation
şermîn, şermende shy
şerm Scham
Schamgefühl
Schande
Scheu
ungehörig
şerm kirin einschüchtern lassen
schämen, sich ~
scheuen, sich ~
şerman beschämt
vor Scham
şermesar beschämt
geniert
şermezar beschämt
geniert
şermezar kirin genieren, sich ~
schämen, sich ~
şermezarkirin bemängeln
şermkirin erröten
sich schämen
şermok schamhaft
scheu
schüchtern
şermoke scheu