Encamên lêgerînê
şataf 1. qapan 2. rewş, kêrsim m
1. qapan 2. rewş, kêrsim m
şatafat wurşe, şatafat m
wurşe, şatafat m
şatafatlı wurşedar, qumqume, bışatafat rd
wurşedar, qumqume, bişatafat rd
şatafatsız bêwurşe, bêşatafat rd
bêwurşe, bêşatafat rd
şathiyat şathiyat wj/m
şathiyat wj/m
şathiye 1. şethiye (berhema menzum a ku cih dide henek û hîcwê) 2. şethiye (cureyeka helbestê ya tekyayê ye ku te de bi awayekî henekî bi Xwedê re tê axaftin) wj/m
1. şethiye (berhema menzûm a ku cih dide henek û hîcwê) 2. şethiye (cureyeka helbestê ya tekyayê ye ku tê de bi awayekî henekî bi Xwedê re tê axaftin) wj/m
şatır 1. şên, bikêf, şatir rd 2. şatir (erkedaren ku di dema merasîman de li cem padişah û wezîran dimeşin) dîr/n
1. şên, bikêf, şatir rd 2. şatir (erkedarên ku di dema merasîman de li cem padîşah û wezîran dimeşin) dîr/n
şato 1. keşane, şato 2. kaşxane (avahiya ku erdên wê yên mezin û fireh hene) m
1. keşane, şato 2. kaşxane (avahiya ku erdên wê yên mezin û fireh hene)m
şato gibi (1 şîrove)wekî şatoyan e
wekî şatoyan e
şat rd felç, felçli
şatafat m şatafat
şathiyat wj/m şathiyat
şatî m el tezgahından yapılma şalvardaki ince çizgi
şatik m ense * ji beriya xwe kemnikeke biçûk deranî, pê rûyê xwe û şatika xwe malaşt cebinden küçük bir mendil çıkardı, yüzünü ve ensesini sildi
şatika stû nd ense kökü
şatir rd 1. şatır, şen şakrak * xortê şatır şen şakrak genç 2. mec komik
şato m şato
şatû m bir tür dut
şatûf m raspa, değirmen taşlarını oyma aracı
şatûf kirin l/gh raspalamak
raspa etmek
şatûfker n raspacı
şatûfkirin m raspalama
şat (navdêr, mê) felc, şelal, felc, seqetî, kûd, şel, şil, şeple, şehitî, pejle, şal, felec, qorimî, şeht
şatik katara stûyî
(navdêr, mê) patik, past, gepir, gempir, qemçik, şahtik, stukur, pate, gepêr
şatir 1. kesê ku kelûpel, nîşaniyên bûkan û nameyan digihîne xwediyên wan; pîlik 2. hevalbend
1. hîlebaz (rengdêr) hîlebaz, canbaz, fêlbaz, şeytan, qurnaz, zana, têgihiştî, jîr, jêhatî, ne naşî, ne xişîm, ne cahil.
ji wêjeyê: Ne yê şatir dikare/ji dava evînê bireve /ne yê dîn/û ne jî yê hişyar bi hişmendiya xwe.
: şatirî, şatirîtî, şatirtî
şatirî (navdêr, mê) rewşa şatirbûnê.
ji: şatir + -î
şatirşûmanî bûn (biwêj) zêdetir ji bo zarokên zana, jîr û xweşaxêv tê gotin. neviya min maşelah zarokek wisa şatirşûmanî ye ku nayê gotin.
şatman (navdêr, mê) borrî, lûle, lûlî.
ji wêjeyê: Otomobîlên ji şatmanên xwe dûyê şewitandina mazot û benzîna ji radeya arzan puff dikirinî derve hêdî-hêdî di nav mirovan de diliviyan.(Şahînê Bekirê Soreklî: Veger, roman, Kovara Mehname, hj. 79, 9/2006)
şato (navdêr, mê) qesr, seray, keleh.
ji wêjeyê: Dewletên ku bingehê xwe li ser nehezkirina mîrovatiyê ava kirine zû an dereng bi ruxandinê ra mehkûm in. Îro hemû dewletên dagirker li ser bingehek wisa ava bûne, ji ber vê ew şatoyên derewan in.
şato bato tewş
şato bato xeber dan bi awayekî tewş axaftin