Encamên lêgerînê
îstîqale (navdêr, mê) îstîfa, destjêderban, devjêberdan, nemana li ser karê xwe, hêlana karê, êdî karê xwe nekirin.
Herwiha: îstiqale.
Bide ber: îstîfade.
Bikaranîn: Lêker: îstîqale bûn, îstîqale kirin. Navdêr: îstîqalebûn, îstîqalekirin Rengdêr: îstîqalebûyî, îstîqalekirî.
ji: Ji erebî.
: îstîqaleker, îstîqaleyî
îstîqale bûn (lêker)(Binihêre:) îstîqale
îstîqale kirin (lêker)(Binihêre:) îstîqale
îstîqalebûn (navdêr)(Binihêre:) îstîqale
îstîqalebûyî (rengdêr) (Binihêre:) îstîqale
îstîqaleker (navdêr, nêr) (navdêr, mê) ya/ê îstîqale dike.
ji: îstîqale + -ker
îstîqalekirî (rengdêr) (Binihêre:) îstîqale
îstîqalekirin (navdêr)(Binihêre:) îstîqale
îstîqaleyî (navdêr, mê) rewşa îstîqalebûnê.
ji: îstîqale + -yî
îstîqale îstîfa, destjêberdan, devjêberdan