Encamên lêgerînê
çiş mîz m
mîzm
çiş etmek mîz kirin, lûlo kirin (di zimanê zarokan de)
mîz kirin, lûlo kirin (di zimanê zarokan de)
çişi gelmek mîza (yekî) hatin
mîza (yekî) hatin
çişik xirnik, xirnaq (çêlika kergoşkê, kîroşkê) m
xirnik, xirnaq (çêlika kergoşkê, kîroşkê) m
çiş b çuş
çiş bûn l/ngh tay durmak
çişt element.
çişlî (rengdêr) ta û belgên daran nexasim dara berî û mazî bo xwarina kewalan û çêkirina kepran mifa jê tê wergirtin
çişt unsurên ku bûjenan pêk tînin
unsurên ku bûjenan pêk tînin
çiştan (navdêr, mê) mamik, zanîşk, tiştanok, miema, demdamk, nehênî.
ji wêjeyê: Di metneke edebî de divê peyam veşartî be. Her wekî ku Çemê Murad di çileya zivistanê de di ser re qeşa bigre lê dîsan jî meriv têbigihê ku di binî re diherike. Wek mînak, di çîroka “Berxwedana Biçukekî û Azadî” de, hê di serî de meriv ji navê wê têdigihê ku qala yan jî tarîfa berxwedana piçûkekî û azadîyê dike. Ev sernav bi xwe, şîrove ye, hukumdayîn e. Û edîbê çîroka “Derd Man” jî dibêje “Di rastîyê de li herêmê jî kêm zarok ji ser xwarinê têr radibûn.” Nexwe, edîbî bi xwe muhakemeya xwe kirîye, tenê ji xwendevan re xwendin hiştîye! Her wekî ku meriv rabe wêneyê sêvekê çêbike û li binî jî binivîse, “Ev sêv e”. Nexwe, divê edîb wisan nîşan bide ku xwendevan bi xwe têbigihê. Heke ne wisan bûya dê her kes bibûna edîb, yan jî, kê çi binivîsanda dê bibûya berhemeke edebî. Ji alîyê din ve, heke di berhemê de muammayek nîn be, yan jî berhem meraq li xwendevanê xwe peyda neke, ew berhem mirî ye!
çiştbûn (navdêr, mê) zîxbûn, peytbûn
çiştî (rengdêr) peytî, zîrekî